8 Νοε 2014

Εκλογικές τάσεις ισορροπιών στο δυτικό κόσμο και στα σύνορα του



Την βδομάδα που πέρασε είχαμε εκλογές στις ΗΠΑ και στις Λαϊκές δημοκρατίες του Ντομπάς, ενώ στις δημοσκοπήσεις στην Ισπανία για πρώτη φορά το κόμμα διαμαρτυρίας Ποδέμος (=μπορούμε) έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις ψήφου, ενώ σε ένα κρατίδιο της Ανατολικής Γερμανίας φαίνεται ότι θα επανέλθει η αριστερά στην πρωθυπουργία.

Οι εκλογές στις ΗΠΑ: τα κατάφεραν οι ρεπουμπλικάνοι, αλλά το πεδίο είναι ανοικτό για το 2016
Οι εκλογές στις ΗΠΑ μια ξεκάθαρη και εν μέρει αναμενόμενη νίκη των ρεπουμπλικάνων. Θεσμικά ελέγχουν τώρα ολόκληρη την νομοθετική εξουσία, μετά την εξασφάλιση και πλειοψηφίας στο κογκρέσο. Αυτό σημαίνει ότι ο Ομπάμα θα είναι αυτό που λένε στις ΗΠΑ lame duck president για τα υπόλοιπα 2 χρόνια της θητείας του. Η μεγαλύτερη επιτυχία των ρεπουμπλικάνων, ωστόσο, ίσως να ήταν ακριβώς τα γεγονός ότι η εσωτερική τους διχογνωμία, ανάμεσα στο πτέρυγα των ακραίων του «κόμματος του τσαγιού» και των «μετριοπαθών», που θέλουν να προσεγγίσουν τους κεντρώους ψηφοφόρους, δεν τους στοίχισε αυτήν τη φορά, όπως πριν 2 χρόνια. Αλλά και οι δημοκρατικοί που φοβόντουσαν μια γενικότερη ήττα μπορούσαν να βρουν σημεία παρηγοριάς. Παρά το ότι ο Ομπάμα φάνηκε να αποξενώνει μερίδα των ψηφοφόρων του [ιδιαίτερα της αριστεράς] εντούτοις η ήττα των δημοκρατικών σε αρκετές πολιτείες ήταν οριακή – και με δεδομένη την χαμηλή προσέλευση στις κάλπες [κάτω του 40%] και την εξίσου χαμηλή συμμετοχή γυναικών και ισπανόφωνων [οι οποίοι τείνουν προς του δημοκρατικούς], υπάρχει μια δεξαμενή ψήφων από την οποία μπορούν να αντλήσουν για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε δυο χρόνια – και για την προεδρία και για το κογκρέσο.

Η αριστερά κέρδισε σε δυο τομείς στους οποίους επένδυσε σε αυτές τις εκλογές – στην επέκταση των διαδικασιών νομιμοποίησης της μαριχουάνας[1]  [Αλάσκα, Όρεγκον, Washington D.C.] και την αύξηση των περιοχών που επιβάλλουν περιορισμούς στις έρευνες για fracking από την Καλιφόρνια στο Οχάιο μέχρι και το Τέξας.

Οι εκλογές στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς – και το άγχος του Σόρος
Στο άλλο άκρο της Δύσης, στο σύνορο με τη Ρωσία, έγιναν εκλογές στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνεσκ και του Λουχάνσκ. Η συμμετοχή ήταν ψηλότερη από τις εκλογές στις υπό τον έλεγχο του Κιέβου περιοχές στην κεντρική και ανατολική Ουκρανία. Από το σάιτ της «αντιφασιστικής καμπάνιας»:

«Με μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, αυτή την Κυριακή. Σε αντίθεση με τις ουκρανικές εκλογές όπου το γενικό ποσοστό συμμετοχής ήταν 52% ενώ το ποσοστό συμμετοχής στις νοτιοανατολικές επαρχίες κάτω από το 50% έως και κάτω από το 40%, οι πολίτες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ συμμετείχαν στις δικές τους εκλογές σε ποσοστά που αγγίζουν το 70%. Οι ουρές έξω από τα εκλογικά τμήματα σε πόλεις και χωριά του Ντονμπάς ήταν ενδεικτικές της διάθεσης του ντόπιου πληθυσμού να εκλέξει τη δική του ηγεσία. Η συμμετοχή αυτή επετεύχθη παρά το γεγονός ότι πολλοί εκ των κατοίκων έχουν μετακινηθεί είτε σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας, είτε εκτός Ουκρανίας λόγω του πολέμου.»[2]

Αμέσως μετά τις εκλογές ακολούθησε μια ένταση – έστω και μικρής κλίμακας. Το Κίεβο ήταν εμφανώς ενοχλημένο από τη μαζική παρουσία των ψηφοφόρων και ενώ συνεχιζόταν η διαδικασία, άρχισε να απειλεί  μέχρι και τους παρατηρητές. Τις επόμενες μέρες υπήρχε ένα είδος αντικρουόμενων κινήσεων – από την μια ανακοινώθηκε ότι το κράτος του Κίεβου θα αγόραζε κάρβουνο από τις Λαϊκές Δημοκρατίες/εξεγερμένες περιοχές. Και αυτό ανακοινώθηκε παράλληλα με την ολοκλήρωση μιας συμφωνίας με την Ρωσία και την Ε.Ε. για το φυσικό αέριο – Τουλάχιστον για τον επόμενο χειμώνα. Από την άλλη, ο Ποροσένκο υιοθέτησε μια απειλητική ρητορική – ενδεχομένως για κατανάλωση υπό την πίεση των ακροδεξιών, οι οποίοι έβλεπαν την ήττα τους να τεκμηριώνεται επί του  εδάφους με την ψηφοφορία, και ήθελαν να την εξορκίσουν/λογοκρίνουν. Από την άλλη, ανακοινώθηκε ένα ακόμα επεισόδιο βομβαρδισμού σχολείου κοντά στο αεροδρόμιο του Ντόνεσκ. Το ενδιαφέρον είναι ότι η είδηση φάνηκε να διαρρέει πρώτα στα δυτικά ΜΜΕ με έμφαση ότι το σχολείο το είχε ανακαινίσει ο Αχμάτωφ, ο ολιγάρχης που έχασε τα περισσότερα με την εξέγερση στην ανατολική Ουκρανία και ο οποίος λογικά θα προσπαθεί τώρα να βρει τρόπο να μιλήσει και με τις νέο εκλελεγμένες αρχές. Αξίζει να υπενθυμιστεί οτι ο Αχμάτωφ μεσολάβησε, μέσω των εργαζόμενων στα εργοστάσια του στη Μαριούπολη για να αποχωρήσουν οι εξεγερμένοι – αλλά μια παρόμοια απόπειρα στο Ντόνεσκ απέτυχε και από τότε έμεινε στο περιθώριο. Ίσως τώρα να αναζητά νέο ρόλο.

Από τις ΗΠΑ ήρθε και μια άλλη φωνή χρηματιστικού ολιγάρχη – του Σόρος που βλέποντας, ενδεχομένως, την αποτυχία, αν όχι τις απρόσμενες συνέπειες των επενδύσεων του στην Ουγγαρία, όπου η δεξιά και η ακροδεξιά έχουν μια ηγεμονία και τον έχουν εκτοπίσει – ενώ συνεργάζονται με τον Πούτιν, φαίνεται να στηρίζει τη θεωρία για σύγκρουση με τη Ρωσία – ακριβώς γιατί η Μόσχα γίνεται πια πόλος που ελκύει τους αντίπαλους ή απογοητευμένους της Δύσης.

Δυο κόκκινα σημάδια ..η ανάδειξη  κομμουνιστογενή καγκελαρίου σε ανατολικό κρατίδιο της Γερμανίας και η εκτόξευση του Podemos στην Ισπανία
Δυο άλλες εκλογικές τάσεις-φαινόμενα αξίζει να καταγραφούν. Μετά τις περιφερειακές εκλογές τον περασμένο Σεπτέμβριο, τελικά όντως φαίνεται ότι ένα από τα κρατίδια της τέως Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, θα αποκτήσει και πάλι μαρξιστή, καγκελάριο, από το κόμμα της αριστεράς – διάδοχο του ανατολικογερμανικού κομμουνιστικού κόμματος. Η απόφαση των σοσιαλδημοκρατών να στηρίξουν το κόμμα της Αριστεράς, μαζί με τους πράσινους, ανοίγει ακόμα περισσότερο το δρόμο για μια μελλοντική πιθανή συνεργασία των 3 κομμάτων και σε παν-γερμανικό επίπεδο. Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι τώρα η διακυβέρνηση της Μέρκελ βασίζεται στο ότι τα 3 κόμματα της ευρύτερης αριστεράς δεν συνεργάζονταν λόγω της ηγεμονικής προσπάθειας για απομόνωση του κόμματος της αριστεράς [πρώην κόμμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού]. Η συμβολική επέτειος των 25 χρόνων από την πτώση του τείχους με την επιστροφή της αριστεράς στην πρωθυπουργία, όπως το έθεσε η Μέρκελ σε μια προσπάθεια δαιμονοποίησης, είναι από μόνη της σημαντική. Αλλά η «νοσταλγία» για την ΛΔΓ είναι κάτι που υπήρχε από καιρό στις ανατολικές περιοχές – όπου συνήθως το διάδοχο σχήμα του Κ.Κ. έρχεται ανάμεσα στα δυο πρώτα κόμματα στις εκλογές.

Αν η συνολική επιστροφή της αριστεράς στη Γερμανία είναι και μέρος μιας διαδικασίας, στην Ισπανία οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ίσως η μεγάλη χώρα της Ιβηρικής να γίνει η «δεύτερη Ελλάδα» όσον αφορά στην αναδιάταξη του πολιτικού υποσυστήματος, μετά την κρίση και την λιτότητα, η οποία επιβλήθηκε από τον πυρήνα της Ε.Ε. Έτσι, μαζί με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στα Βαλκάνια, τώρα έχει εμφανιστεί και ένα μαζικό κόμμα διαμαρτυρίας στην Ισπανία, το Podemos [μαζί μπορούμε] το οποίο αντλεί δυναμική από τις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και έρχεται πρώτο κόμμα τώρα στις δημοσκοπήσεις, αφήνοντας πίσω του τα ιστορικά κόμματα της ισπανικής μεταπολίτευσης – το σοσιαλιστικό και το συντηρητικό-λαϊκό. Με δεδομένη και την άνοδο των περιφερειακών κινημάτων και το ήδη υπαρκτό ζήτημα της απόσχισης της Καταλονίας, η Ισπανία είναι ίσως μια χώρα που αξίζει να παρακολουθεί κάποιος στο αμέσως επόμενο διάστημα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου