15 Νοε 2014

Μέση Ανατολή: διάχυση των πολεμικών πεδίων και προσπάθειες κατάπαυσης του πυρός



Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή παραμένει τεταμένη στα περισσότερα μέτωπα. Στην περιοχή του Ιράκ – Συρίας ανακοινώθηκαν κάποιες επιτυχίες του ιρακινού στρατού σε περιοχές δυτικά και βόρεια της Βαγδάτης. Στη Συρία φαίνεται ότι τελικά το Κομπανί δεν θα πέσει. Όμως, οι ισλαμιστές έχουν απλώσει τα δίκτυα τους ευρύτερα – και η πιο ενδιαφέρουσα νέα εμφάνιση του χαλιφάτου είναι στη βόρεια Αφρική. Η πιο γνωστή ένοπλη ισλαμική οργάνωση της Αιγύπτου, στο Σινά, ταυτίστηκε με το «Ισλαμικό κράτος», ενώ ακόμα πιο αποκαλυπτικά, στη Λιβύη, στην Derna, την πόλη από όπου ξεκίνησε η εξέγερση ενάντια στον Καντάφι και η οποία ήταν και είναι προπύργιο των ισλαμιστών, μια οργάνωση ανακοίνωσε επίσης την ένταξη της στο Ισλαμικό κράτος και ανακοίνωσε ότι η πόλη θα είναι πλέον μέρος του δυναμικού του.[1] Λίγες μέρες μετά εμφανίστηκαν τα αποκεφαλισμένα πτώματα 3 «ακτιβιστών», σύμφωνα με τα δυτικά ΜΜΕ. Το Ισλαμικό Κράτος πια επιστρέφει στη Δύση τα πτώματα όσων θεωρεί ότι δεν του είναι χρήσιμοι πια. Τώρα, όμως, η κ. Κλίντον, που κόμπαζε σαν ρωμαίος αυτοκράτορας μετά από την δολοφονία του Καντάφι, θα πρέπει να αναζητά τρόπους να συγκαλύψει τις συνέπειες της πολιτικής της το 2011.

Η πολιτική της Δύσης βουλιάζει στις συνέπειες των αντιφάσεών της: από τους αποκεφαλισμούς στη Λιβύη μέχρι την ενίσχυση της Αλ Κάιντα στα σύνορα του Ισραήλ
Σε αυτό το πλαίσιο, κυκλοφόρησε ότι μπορεί και να τραυματίστηκε ο επικεφαλής του κινήματος, ο Μπαγδάντι, σε βομβαρδισμό στο δυτικό Ιράκ. Τέτοιες πληροφορίες, βέβαια, κυκλοφορούν χωρίς τεκμηρίωση – αλλά δείχνουν επίσης ότι ο στόχος των αμερικανών είναι ο ηγέτης του κινήματος. Το πρόβλημα, βέβαια, με το ισλαμικό κίνημα είναι ότι οι ηγέτες, όπως ο Μπιν Λάντεν ή ο Ζαρκάουι, μπορεί να σκοτωθούν, αλλά ο τρόπος οργάνωσης του κινήματος, τους επιτρέπει να επανεμφανίζονται με νέες μορφές. Και αυτή η επανεμφάνιση έχει να κάνει και με την συμβιωτική σχέση που έχει η Δύση και η αμερικανική πολιτική με τον ισλαμισμό. Η πρόσφατη αναβίωση λ.χ. είναι σαφώς προϊόν του εξοπλισμού και της εξιδανίκευσης των ισλαμιστών από το 2011 μέχρι το 2013 [βαφτίστηκαν τότε «αγωνιστές της δημοκρατίας» πάλι όπως στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του  1980] σαν στρατεύματα που θα ανάτρεπαν εχθρούς της Δύσης – τον Καντάφι και τον Άσσαντ. Και φυσικά, η Δύση κάνει ότι δεν βλέπει ότι το ιδεολογικό πλαίσιο και άρα η υπόγεια ενίσχυση του ακραίου σουνιτικού ισλαμισμού πηγάζει από τις μοναρχίες και τα εμιράτα του κόλπου. Αλλά δεν μπορεί να τα πει η Δύση, αφού είναι οι σύμμαχοί της στην περιοχή. Και το Ισραήλ που κατά τα άλλα τα έχει με τον ισλαμισμό του..Ιράν, κάνει ότι δεν βλέπει τους ισλαμιστές στα σύνορά του, όταν πολεμούν τον Άσσαντ. Ο εχθρός του εχθρού μπορεί να είναι παροδικός φίλος, αλλά… Ο Μπαγδάντι πάντως εμφανίστηκε σε βίντεο και εξαπέλυσε επίθεση ενάντια στη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας – αποκάλεσε τον βασιλιά «κεφαλή του φιδιού». Ενδιαφέρουσα ρητορική κίνηση.


Συζητήσεις για κατάπαυση του πυρός, ενώ η Δύση αναζητεί εναγωνίως «καλούς ισλαμιστές» και ψωνίζει Αλ Κάιντα
Στη Συρία είχαμε δυο ειδών εξελίξεις – από τη μια, ο πρόεδρος της χώρας φάνηκε να αποδέχεται συζήτηση για ένα είδος κατάπαυσης του πυρός στο Χαλέπι. Αν και το σενάριο προωθεί και η Δύση, το πρόβλημα είναι ότι στη βόρεια Συρία, στις περιοχές όπου δεν υπάρχει κυβερνητικός έλεγχος, κυριαρχούν οι ακραίοι ισλαμιστές. Φαίνεται ότι η Δύση ποντάρει τώρα στη δημιουργία ενός νέου σώματος ανταρτών που θα ελέγχει η ίδια, στην νότια Συρία. Αν και το σενάριο έχει δοκιμαστεί και πριν και δεν έπαιξε, λανσαρίστηκε μέσω του Ρώυτερς, την περασμένη Πέμπτη. Αλλά και πάλι η Δύση θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η ουσιαστική ένοπλη δύναμη που κατάφερε να παρεμβληθεί κάπως σε εκείνη την περιοχή, είναι η Αλ Νούρσα που είναι προέκταση της Αλ Κάιντα. Και είναι ενδιαφέρον το πώς το Ισραήλ δεν έκφρασε την ανησυχία του κλπ, που η οργάνωση πολεμά στα σύνορα του με το Γκολάν.

Το αίμα στην Παλαιστίνη μύριζε μπαρούτι
Ο χώρος όπου η ένταση φαίνεται να κορυφώθηκε είναι η Παλαιστίνη. Η αντιπαράθεση συνεχίζεται σε πιο χαμηλούς, αλλά σαφώς εν δυνάμει εκρηκτικούς τόνους. Η νέα πρακτική των παλαιστινίων φαίνεται να είναι οι ατομικές επιθέσεις [είτε με αυτοκίνητα, είτε με απλά όπλα όπως μαχαίρια] εναντίον ισραηλιτών - κατά προτίμηση ένστολων. Αυτό, βέβαια, προκαλεί αντιδράσεις των ισραηλινών αρχών, και το κλίμα φορτίζεται πια σαν μείγμα οργής και απόγνωσης ανάλογο εκείνου που είχε οδηγήσει στην έκρηξη των επιθέσεων αυτοκτονίας στην Παλαιστίνη-Ισραήλ πριν μια περίπου δεκαετία.

Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη να συμβιβαστεί, αν και είναι σαφές ότι το κλίμα γύρω της δυσκολεύει. Ελπίζει, ενδεχομένως, ότι ένας νέος ρεπουμπλικάνος πρόεδρος θα έχει περισσότερη κατανόηση από τον Ομπάμα. Πάντως, η πολιτική των εποικισμών δεν φαίνεται να πείθει την Ε.Ε. όπου μετά την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από τη Σουηδία φαίνεται ότι θέμα της αποδοχής-αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους συζητείται.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου