15 Νοε 2014

Αρχίζει η σύγκρουση για τα «κοινά»: Η αντιπαράθεση για τις παραλίες είναι μόνο η αρχή – τα νομοσχέδια της κυβέρνησης, οι κραυγαλέες παρατυπίες και η αναδυόμενη αντίσταση


Το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης των κοινών, τα οποία ανήκουν σε όλη την κοινωνία είναι ένα θέμα που υποβόσκει – και με την τρόικα ως εκβιαστικό μηχανισμό ήταν αναμενόμενο ότι όσοι ήθελαν να κάνουν τους μεσάζοντες, θα προσπαθούσαν να προωθήσουν το μοντέλο της παραχώρησης [συχνά και χαριστικά] μέρος του δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες. Το ότι τα επιχειρήματα είναι συνήθως από μόνα τους αντιφατικά [λ.χ. ο τάδε οργανισμός είναι μεν κερδοφόρος, αλλά τα κέρδη δεν χρησιμοποιούνται ορθολογικά – άρα... να ιδιωτικοποιηθεί – λες και άμα μεταφερθούν τα κέρδη σε ιδιώτες θα είναι ορθολογική διαχείριση για το κοινό] είναι χαρακτηριστικό της δυσκολίας που έχουν εν μέρει όσοι προωθούν το ζήτημα.

Το θέμα μπορεί να έγινε γνωστό με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των ημικρατικών, αλλά εμφανώς ο στόχος μερικών είναι ευρύτερος και αφορά το ίδιο το περιβάλλον του χώρου – και αυτό σημαίνει τη γη, τα βουνά, τα δάση, τις παραλίες, την ακτογραμμή και την θάλασσα της Κύπρου. Ήδη τις τελευταίες δυο βδομάδες είχαμε δυο σκάνδαλα, που πέφτουν στα χαμηλά των ΜΜΕ, όπως έπεφταν πριν την άνοιξη του 2012 τα σκάνδαλα των τραπεζών. Το ένα αφορά τη χαριστική παραχώρηση στον αρχιεπίσκοπο και ένα επιχειρηματία συνεταίρο του μεγάλης έκτασης στην Γεροσκήπου – και ανάμεσά της και φιλέτα με παραλία και θάλασσα. Η αντίδραση ήταν σχετικά μικρή ακόμα. Ταυτόχρονα, στη Λεμεσό φαίνεται να ολοκληρώθηκε στην παραλία παράνομη οικοδομή – και κανένας, παρά τα όσα λέγονταν, δεν έκανε την παραμικρή κίνηση να εφαρμόσει τον νόμο. Προφανώς, όλοι ασχολούνται ακόμα με τα sms  του Βέργα. Και ως επιστέγασμα αυτών των κινήσεων, η κυβέρνηση προωθεί στη βουλή νομοσχέδια που της δίνουν το δικαίωμα να χαρίζει ή πιο ευγενικά να «παραχωρεί» με αδιαφανείς διαδικασίες δημόσια / κοινή περιουσία σε ιδιώτες. Ήδη, ένα σημείο αντιπαράθεσης είναι ο ρόλος της βουλής σε αυτά τα θέματα.

Αλλά η αντιπαράθεση δεν περιορίζεται μόνο στα της γης – ένας βασικός στόχος [όπως φάνηκε και με τις παραχωρήσεις στην υπόθεση της Γεροσκήπου ή τη στάση συγκάλυψης στην παραλία της Λεμεσού] είναι και οι παραλίες. Το ευχάριστο σε αυτό το πλαίσιο είναι ότι οι αντιδράσεις από τα κάτω άρχισαν ήδη να διαμορφώνονται. Ιστορικά, αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι κάτι το νέο – και στη μετά 1974 εποχή υπήρξαν τέτοιου είδους αντιδράσεις στη Λεμεσό για την προσπάθεια των ξενοδοχείων να οικειοποιηθούν την παραλία ως ιδιωτικό χώρο. Σήμερα, η αντίδραση είναι κωδικοποιημένη με ευρύτερους όρους που αντικατοπτρίζουν και μια διεθνή διάσταση άμυνας των κοινών και αποανάπτυξης / απομεγένθυνσης της οικονομίας. Ήδη αντιστάσεις σε αυθαίρετες αποφάσεις που επηρεάζουν το κοινό έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και στις κινητοποιήσεις στη Λάρνακα για το θέμα της μετατροπής του λιμανιού σε βιομηχανικό.

Όσον αφορά στις παραλίες, η κίνηση για «Πρωτοβουλία για την Προστασία των Φυσικών Ακτών» φαίνεται να αναπτύσσεται και να διαχέεται. Μετά από την υποβολή μίας σειράς διοικητικών παραπόνων για παράνομες επεμβάσεις στις παραλίες της Αμμοχώστου και μια ευφάνταστη διαμαρτυρία μπροστά από το Δημαρχείο Παραλιμνίου (http://vimeo.com/98419699), καθώς επίσης και μια διαδικτυακή εκστρατεία συλλογής υπογράφων (http://reclaimthesea.org/kypros-aktogrammi-psifisma/), έχουν γίνει και δυο συνελεύσεις σε Λευκωσία και Λεμεσό και ήδη προγραμματίζεται εκδήλωση έξω από τη Βουλή. Η ομάδα-κίνηση-πρωτοβουλία φαίνεται να απλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς, καθώς αγγίζει μια ευαίσθητη χορδή μιας νησιωτικής κοινωνίας. Ήδη στο ιντερνέτ κυκλοφορεί με επιτυχία ένα πολύ έξυπνο βίντεο της εκστρατείας (http://www.youtube.com/watch?v=9TdretcNDiY).

Τα νομοσχέδια, τα οποία βρίσκονται ήδη ενώπιον της Βουλής και γύρω από τα οποία θα διεξαχθεί η πρώτη αντιπαράθεση είναι τα ακόλουθα τρία:

1.    Το πρώτο προβλέπει τη μετατροπή της θάλασσας σε «ακίνητη περιουσία», καθώς επίσης και την αδειοδότηση μίας πλειάδας «παράκτιων και θαλάσσιων αναπτύξεων» υψηλού περιβαλλοντικού, κοινωνικού και οικονομικού ρίσκου, μέσω «υπουργικών διαταγμάτων» και «χωρίς την υποβολή πολεοδομικών αιτήσεων»·

2.    Το δεύτερο προβλέπει τη μείωση της απαιτούμενης απόστασης από 500 στα 100 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας για εκμίσθωση ή άλλη διάθεση παραθαλάσσιας κρατικής δασικής γης. Αφού μειωθεί η απόσταση αυτή στη Ζώνη Προστασίας της Παραλίας, η παραθαλάσσια κρατική δασική γη θα μπορεί να εκμισθωθεί ή διατεθεί «για σκοπούς δημοσίου συμφέροντος κατόπιν απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου»·
(
http://reclaimthesea.org/wp-content/uploads/2014/11/2014.10.08_%CE%A5%CF%80%CF%8C%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1_%CE%98%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD_%CE%9A%CE%95%CE%93%CE%A6%CE%A0_1.pdf)

3.    Το τρίτο προβλέπει την εκμετάλλευση κρατικής γης, κατά τρόπο που η διάθεση της να γίνεται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και την απλή ενημέρωση, χωρίς την προαπαιτούμενη έγκριση, της Βουλής των Αντιπροσώπων.



1 σχόλιο:

  1. You forgot that this goverment leased part of Cavo Greco natural park for a golf course

    ΑπάντησηΔιαγραφή