30 Νοε 2014

Μια κωμική καταστολή: ο φόβος της επιθυμίας είναι μεγαλύτερος από την συνείδηση της γελοιότητας της καταστολής; [η παρέμβαση της αστυνομίας στην έκθεση της Π. Ρεβενιώτη την οποία οργάνωσε η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου]



Η επέμβαση της αστυνομίας για την έκθεση της Πάολας Ρεβενιώτη, η οποία οργανώθηκε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης Τρανς Ατόμων , προκάλεσε μια σειρά από σχόλια, τα οποία ήταν στην πλειοψηφία τους θετικά από την οπτική της θυμάτων της αστυνομικής παρέμβασης. Υπήρχε και ένα είδος χιούμορ για τις ενασχολήσεις της αστυνομίας όπως και για το πουριτανισμό η σεμνοτυφία όσων κατήγγειλαν και απαίτησαν την αφαίρεση συγκεκριμενων φωτογραφιών. Η ACCEPT-ΛΟΑΤ ΚΥΠΡΟΥ ζήτησε με επιστολή παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα, ενώ ανακοινώθηκε και η Συνέλευση ενάντια στην λογοκρισία και την τρανσφοβία το Σάββατο 29/11 στην ΚΙΣΑ.

Aναδημοσιευουμε αποσπάσματα από την επιστολή της ACCEPT-ΛΟΑΤ στον Γενικό Εισαγγελέα, τα οποία έχουν ενδιαφέρουσες παραπομπές και στο υπό λογοκρισία έργο, και στην ιστορική πρακτική της λογοκρισίας του ερωτισμού στην Κύπρο, αλλα και σε νομικά σημεία του όλου ζητήματος της «ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης»:
[..]
Στο πλαίσιο των σκοπών της, η… οργάνωση [ACCEPT-ΛΟΑΤ] προσκάλεσε τη γνωστή τρανς καλλιτέχνιδα Πάολα Ρεβενιώτη η οποία απολαμβάνει και διεθνή αναγνώριση για να εκθέσει φωτογραφίες της εικαστικής της δημιουργίας στον χώρο της Δημοτικής Αγοράς. Η αίτηση για να διεξαχθεί η έκθεση στον εν λόγω χώρο έγινε με επιστολή του πελάτη μας προς τον Δήμαρχο Λευκωσίας ημερ. 19 Σεπτεμβρίου 2014. Επισυνάπτω την εν λόγω επιστολή ως Παράρτημα «Α» στην οποία ο πελάτης μας εξηγούσε διεξοδικά τον χαρακτήρα τη μορφή και το περιεχόμενο του έργου της εν λόγω εικαστικής καλλιτέχνιδος το οποίο επρόκειτο να εκτεθεί. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την επιστολή-πρόταση της ACCEPT:  «Οι φωτογραφίες της Ρεβενιώτη – κυρίως ασπρόμαυρες με κάποιες έγχρωμες εξαιρέσεις είναι προσεκτικά στημένες: φωτογραφίζει νεαρούς άνδρες μπροστά από πολιτικά graffiti ή στα σαλόνια τυπικών Ελληνικών σπιτιών. Τα γυμνά της αποκαλύπτουν την πλούσια επικοινωνία που υφίσταται μεταξύ της Ρεβενιώτη και των φίλων της, των πελατών και των εραστών της»….
[…]
Η αυθαίρετη πράξη της Αστυνομίας να εισέλθει παράνομα, χωρίς να ειδοποιήσει κανένα, εντός της Δημοτικής Αγοράς και χωρίς ένταλμα, για να κατάσχει τις φωτογραφίες αποτελούν συμπεριφορά που δεν αρμόζει ούτε συμβαδίζει με τις αρχές και αξίες μιας σύγχρονης δυτικής κοινωνίας του 21ου αιώνα. Ειρήσθω εν παρόδω ότι η τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν πριν ένα αιώνα όταν ο μακαρίτης γλύπτης Ανδρέας Θυμόπουλος επιστρέφοντας το 1906 από τις σπουδές του στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας εξέθεσε στην Εμπορική Λέσχη Λευκωσίας τα σχέδια των γυμνών που έφερε μαζί του και είχε φασαρίες με την Αστυνομία «ως προσβάλλων την δημοσίαν αιδώ» (βλέπε σχετική μελέτη του Αδαμάντιου Διαμαντή με τίτλο «Η Τέχνη στην Κύπρο» περιοδικό «Κυπριακά Γράμματα» έκδοση 1956). 

Η πράξη αυτή της Αστυνομίας αποτελεί κατάφορη παράβαση του ανθρώπινου δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης (άρθρο 11 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 19 του Συντάγματος και άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) και στην συγκεκριμένη περίπτωση της καλλιτεχνικής έκφρασης η οποία είναι απαραίτητη και αποτελεί μία από τις πεμπτουσίες μιας σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας….. σχετικό απόσπασμα της απόφασης ορόσημο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (εφεξής «ΕΔΑΔ») στην υπόθεση Muller v. Switzerland (1988) 13 EHRR 212, ECt HR, όπου το ΕΔΑΔ ερμηνεύοντας το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι ο όρος έκφραση (expression) συμπεριλαμβάνει και την καλλιτεχνική έκφραση (artistic expression) :

«Η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι θεμελιώδους σημασίας για μια δημοκρατική κοινωνία. Συνήθως είναι σε αντιδημοκρατικές κοινωνίες στις οποίες η καλλιτεχνική ελευθερία και η ελευθερία κυκλοφορίας έργων τέχνης υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς. Μέσα από το δημιουργικό του έργο ο καλλιτέχνης εκφράζει όχι μόνο ένα προσωπικό όραμα του κόσμου, αλλά και την άποψή του για την κοινωνία στην οποία ζει. Υπό αυτή την έννοια, η τέχνη δεν βοηθά μόνο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, αλλά αποτελεί επίσης και έκφρασή της και μπορεί να φέρει αντιμέτωπο το κοινό με τα σημαντικότερα θέματα της εποχής.» (Υπογραμμίσεις δικές μου)

Επίσης στην πρόσφατη υπόθεση
Vereinigung Bildender Kunstler v. Austria (2008) 47 EHRR 5 το ΕΔΑΔ τόνισε τα ακόλουθα για τη σημασία της διανομής έργων τέχνης:

 «Εκείνοι που δημιουργούν, παρουσιάζουν, διανέμουν ή εκθέτουν έργα τέχνης συμβάλλουν στην ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο για μια δημοκρατική κοινωνία»…..

Περαιτέρω να αναφέρουμε ότι για σκοπούς υπεράσπισης στις κατηγορίες δημοσίευσης αισχρών θεμάτων ο νόμος μεταξύ άλλων εξαιρεί τα έργα τέχνης. Παραθέτω επί λέξει τις πρόνοιες του άρθρου 4 του Νόμου:

«Τo δημόσιov καλόv απoτελεί υπεράσπισιv
4.-(1) Ουδείς καταδικάζεται δι' αδίκημα διαπραχθέv κατά παράβασιv τoυ άρθρoυ 3 τoυ παρόvτoς Νόμoυ, εάv απoδείξη ότι η δημoσίευσις τoυ σχετικoύ θέματoς δικαιoλoγείται ως γεvoμέvη πρoς τo δημόσιov καλόv, ήτoι επί τω συμφέρovτι της επιστήμης, λoγoτεχvίας, τέχvης ή μαθήσεως, ή ετέρωv ζητημάτωv γεvικoύ εvδιαφέρovτoς.» (Υπογραμμίσεις δικές μου)




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου