4 Οκτ 2014

Μέση Ανατολή: Αντάν τζαι αρκέψαν οι κρυφοί ανέμοι τζαι εφυσούσαν… (οι περιφερειακές δυνάμεις διαχωρίζουν σφαίρες επιρροής και σύνορα αψιμαχίας)



Την περασμένη βδομάδα η ασαφής κίνηση όλων προς κάποια συνεργασία εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους», έδωσε τη θέση της σε μια κίνηση διαχωρισμού σφαιρών επιρροής και απόπειρας καθορισμού συνόρων. Κατ’ αρχήν το πιο εντυπωσιακό είναι η μέχρι στιγμής ικανότητα των ισλαμιστών να συνεχίζουν τις πολεμικές επιχειρήσεις (φαινομενικά;) χωρίς να επηρεάζονται από τους βομβαρδισμούς – στο Ιράκ κινούνται σε μια περιοχή δυτικά της Βαγδάτης, συντηρώντας την πίεση στην πρωτεύουσα, ενώ στη Συρία εξακολουθούν να ασκούν πίεση στους κούρδους στα σύνορα με την Τουρκία. Η ικανότητα να αντεπεξέρχεται κάποιος σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς δεν είναι κατ’ ανάγκη άγνωστος – και στην περίπτωση της Νέας Γιουγκοσλαβίας το 1999 αλλα και της Λιβύης το 2011 τα τοπικά κράτη κατάφεραν να αντέξουν για ένα διάστημα στις επιθέσεις. Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, μάλιστα, ο Μιλόσεβιτς κατάφερε να διαπραγματευτεί (και να υποχρεώσει του δυτικούς σε) ένα συμβιβασμό για το Κόσοβο. Όμως, τελικά οι ανάγκες ενός κράτους να έχει καθολικό έλεγχο στην επικράτεια του, φάνηκαν να είναι περισσότερες από όσες θα μπορούσε να αντέξει μια κοινωνία υπό πολιορκία – ο Μιλόσεβιτς ανατράπηκε με ένα πραξικόπημα από τον «δρόμο» και ο Καντάφι δολοφονήθηκε μετά από εισβολή μεταφερομένων, από το ΝΑΤΟ, ομάδων ένοπλων στην Τρίπολη και ανάλογη πολιορκία-ισοπεδωτικό βομβαρδισμό στη Σύρτη. Όμως, ασύμμετρες ένοπλες ομάδες όπως το «Ισλαμικό Κράτος» και οι ένοπλοι ισλαμιστές στη Λιβύη που δεν ενδιαφέρονται να ικανοποιήσουν ένα πληθυσμό σαν πολιτεία, αλλά λειτουργούν σαν πολεμικές μηχανές [ιδεολογικές ή συμφεροντολογικές) μπορεί να έχουν και ανθεκτικότητα και ικανότητα ελιγμών.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι τοπικές δυνάμεις (Σαουδική Αραβία, Ιράν και Τουρκία) έκαναν σαφείς κινήσεις μέσω των σύμμαχων τους την περασμένη βδομάδα.

Αίγυπτος – αυτόνομος παίκτης στη βόρεια Αφρική και σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας
Η Σαουδική Αραβία φαίνεται να κινείται με σταθερό σύμμαχο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Αντίθετα το Κατάρ εξακολουθεί να διατηρεί αυτονομία κινήσεων και αυτό φάνηκε στην περίπτωση της Λιβύης. Οι ισλαμιστές εκεί εξακολουθούν να συμπεριφέρονται με τον αυταρχισμό του ευνοημένου παιδιού των εξωτερικών επεμβάσεων – προηγουμένως του ΝΑΤΟ και τώρα του Κατάρ. Μέχρι τώρα έχασαν και τις δυο εκλογικές αναμετρήσεις – και δεν μπορούσαν να οικειοποιηθούν την αποχή που αποδίδεται περισσότερο στους κανταφικούς. Στην πρώτη περίπτωση το Κατάρ κατάφερε να εξαγοράσει αρκετούς ανεξάρτητους για να ενισχύσει τους συμμάχους του. Στις πρόσφατες εκλογές όμως οι ισλαμιστές έχασαν και πάλι. Οπότε αποφάσισαν ότι δεν αναγνωρίζουν το νέο κοινοβούλιο και άρχισαν να κάνουν επιθέσεις για να επιβάλουν την θέση τους με τα όπλα. Και ακριβώς επειδή αυτές οι ομάδες δεν ενδιαφέρονται για καθολικό έλεγχο [τουλάχιστον για την ώρα] αλλά για έλεγχο στρατηγικών σημείων, το χάος που προκαλούν έχει σημεία εστίασης – αεροδρόμια, βάσεις κοκ. Το ότι οι κάτοικοι τόσο της Βεγγάζης, όσο και της Τρίπολης έχουν διαδηλώσει ενάντια στους ισλαμιστές είναι βέβαια ψιλά γράμματα για τους ένοπλους.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο νέος παίκτης που εμφανίστηκε είναι η Αίγυπτος που προσφέρθηκε να εκπαιδεύσει τον στρατό της Λιβύης – δηλαδή τους ένοπλους που αντιμετωπιζουν τους ισλαμιστές. Δεν είναι τυχαίο ίσως ότι το εκλεγμένο κοινοβούλιο έχει μετακομίσει σε μια πόλη στα ανατολικά της Βεγγάζης – κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο. Η κίνηση της Αιγύπτου μπορεί να ερμηνευθεί και σαν αναγνώριση του ευρύτερου μετώπου – ήδη οι ισλαμιστές στην Αίγυπτο καταφεύγουν στην βία άρα το σύνορο με την την Λιβύη είναι ντε φάκτο διάτρητο και η κυβέρνηση του Σισι φαίνεται έτοιμη να κινηθεί ανάλογα. Όμως μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να γίνει αυτόνομα – η Αίγυπτος είναι ένα "μεγάλο" αραβικό κράτος αλλα οικονομικά στηρίζεται αυτές τις μέρες από την Σαουδική Αραβία – που πιστεύεται ότι είναι πίσω από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς ενάντια σε ισλαμιστές στην Λιβύη. Οι ισλαμιστές στην Λιβύη αλλα και την Αίγυπτο είναι σύμμαχοι της Τουρκίας και χρησμοδοτούνται από το Κατάρ – είναι της εκδοχής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, μια τάση την οποία η Σαουδική Αραβία θεωρεί επικίνδυνα αντί-μοναρχική και «νεωτερικη». Οπότε η Αίγυπτος πολεμά, ειρωνικά, σαν κοσμικό κράτος, και για το πιο συντηρητικο αραβικό κράτος, την Σαουδική Αραβία.

Αυτή η αντιπαράθεση ήταν σαφής στον ΟΗΕ, όταν ο Ερτογάν επιτέθηκε στο καθεστώς Σίσι για την καταστολή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και η Αίγυπτος σε αντίποινα στήριξε τη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ισλαμική Διάσκεψη. Πάντως, η βόρεια Αφρική είναι μια νέα εν δυνάμει πολεμική περιοχή.

Η Σαουδική Αραβία έκανε αισθητή την παρουσία της και στην Υεμένη. Μετά από σχετική σιωπή μερικών εβδομάδων, έκανε τελικά παρέμβαση κάνοντας κριτική στους Χουθι που είναι σύμμαχοι με το Ιράν και σχεδόν κατέλαβαν την πρωτεύουσα – με την πρακτική ότι μια ένοπλη ευέλικτη ομάδα μπορεί να εμφανιστεί ότι ελέγχει μια περιοχή αν επιλέξει τους στρατηγικούς στόχους στους οποίους θα εστιάσει.

Ο Ιρανικός πόλος
Το Ιράν συνέχισε τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Δύση εναντίον του "Ισλαμικού κράτους" αν η Δύση άρει το εμπάργκο. Το Ιράν είναι ένας απαραίτητος σύμμαχος και γιατί έχει σαφή επιρροή στους σιητες του Ιράκ, αλλά και γιατί έχει ένα στρατό ο οποίος μπορεί να παρέμβει αφού οι υπόλοιπες χώρες της περιοχής  είναι εμπλεκόμενες σε κάποιο μεγάλο η μικρότερο βαθμό και με εσωτερικές πολεμικές αντιπαραθέσεις – και αυτό αφορά και στην Τουρκία.

Το Ιράν καθορίζει επίσης και τα όρια των συμφερόντων που υπερασπίζεται. Έτσι  ο νέος σιητης πρωθυπουργός του Ιράκ ξεκαθάρισε ότι δεν ίνα αποδεκτός ο βομβαρδισμός στην χώρα του από αεροπλάνα από άλλες αραβικές χώρες – εννοώντας σαφώς τις σουννιτικές μοναρχίες του Κόλπου. Ταυτόχρονα, η ασάφεια για τους βομβαρδισμούς στην Συρία συνεχίζεται. Οι βομβαρδισμοί είναι παράνομοι αν δεν εγκριθούν από την συριακή κυβέρνηση – σε αυτό το πλαίσιο οι δυτικοί αφήνουν να διαρρεύσει ότι πληροφορούν την Δαμασκό μέσα από «σύμμαχους» εννοώντας την Ρωσία και το Ιράν. Είναι όμως μια κίνηση στην κόψη του ξυραφιού για όλους.

Η είσοδος της Τουρκίας στο παιχνίδι και τα εγκλήματα των φιλοδυτικών ισλαμιστών στην Συρία που προσπαθούν να ξεχάσουν τα δυτικά ΜΜΕ
Η Τουρκία αποφάσισε να μπει στο παιχνίδι με καθυστέρηση – και μερικοί υποστηρίζουν ότι άφησε τον χρόνο να περάσει για να φανεί τι θα γίνει με τους κούρδους η για να τους αδυνατίσει. Όμως και η Τουρκία πια παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι αφού ο Ερτογάν διατηρεί τους ψηλούς τόνους και θέλει να το παίξει ο περιφερειακός εκπρόσωπος της Μουσουλμανικης αδελφότητας. Πάντως, υπήρξαν και μαρτυρίες ότι οι ένοπλοι το ισλαμικού κράτους εξακολουθούν να χρησιμοποοιυω τα τουρκικά σύνορα για τις διακινήσεις τους.

Οι καταγγελίες πάντως από την Συρία, αλλά και από δημοσιογράφους που βρέθηκαν σε μια περιοχή που ανακατέλαβαν τα συριακά στρατεύματα απ τους ισλαμιστές που υποστήριζε η Δύση [όχι από το Ισλαμικό Κράτος] δείχνουν ότι τα εγκλήματα τρομοκράτησης με αποκεφαλισμούς κλπ, είχαν αρχίσει πολύ πριν.



Απλώς τότε το BBC και το Euro news έκαναν, όπως και στην Ουκρανία, ότι δεν έβλεπαν. Οπότε η αιχμή που άφησε ο Biden δεν ήταν τυχαία για τις ευθύνες των τοπικών συμμάχων των ΗΠΑ δεν ήταν τυχαία – αλλα βέβαια, ήξεραν και οι ΗΠΑ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου