18 Οκτ 2014

Τα σάπια μήλα



Ένα πρωί ένας γεωργός ξυπνά τζε πάει να δει τα δέντρα του. Αμέσως θωρεί ότι στη μηλιά του, που τόσο περήφανος εν για τζείνη, έσχει μερικά σάπια μήλα. Κόφκει τα αμέσως τζε πετάσει τα πριν προλάβουν τα σκουλίτζια που εν μέσα ή οι αρρώστιες που έχουν προλάβουν να μολύνουν τζε τα άλλα μήλα.

Το επόμενο πρωί ξαναπάει στη μηλιά του τζε ανακαλύφκει ότι έσχει τζίαλλα σάπια μήλα. Πάλε κόφκει τα σάπια μήλα τζε πετάσσει τα, αλλά τούτη τη φορά αποφασίζει να κλαδέψει το δεντρό, να του αλλάξει λίπασμα, να του βάλει φάρμακα πέρκι γίανι.

Το επόμενο πρωί πάλε ξυπνά που το χάραμα ούλο αγονία να δει τι γινίσκεται η μηλιά του. Τζε ανακαλύφκει ότι πάλε έσχει σαπισμένα μήλα πάνω. Θωρεί το δεντρό καλά καλά, τζε καταλάβει ότι μόνο 3-4 μήλα εν εντάξει τζε ότι ούλλα τα άλλα εν σάπια.

Κοφκεί λοιπόν τα καλά τα μήλα να διατηρήσει το γενετικό τους υλικό τζε κόφκει την μηλιά που την ρίζα της. Μετά φυτέφκει τα καλά τα μήλα, βάλει λίπασμα καλό, τζε ποτίζει τα μέρα παραμέρα.
Μετά που λία χρόνια η μηλιά έγινε δέντρο τεράστιο, δυνατό τζε υγιείς, ούλο καρπό νόστιμο τζε μήλα όμορφα, σφαιρικά τζε κατακκότσινα.  

Η ιστορία αυτή είναι φυσικά μια αλληγορία που πιστεύω ταιριάζει γάντι στην σημερινή Κυπριακή κοινωνία. Ακούμε από παντού, από τα ΜΜΕ, από όλα τα κόμματα, τους πολίτες και όλους ανεξαίρετος τους κοινωνικούς παράγοντες για την ανάγκη ‘κάθαρσης’ και ‘τιμωρίας’ των ενόχων. Αντιμετωπίζουμε αυτούς σαν τους λίγους, σαν τα ‘σάπια μήλα’ που πρέπει απλώς να τα πετάξουμε και να τα αφαιρέσουμε από την πολιτεία μας, την ‘μηλιά’ μας.

Σιγά σιγά όμως, ανακαλύπτουμε ότι η πολιτεία μας είναι πιο ‘άρρωστη’ απ’ ότι νομίζαμε. Καταλαβαίνουμε ότι τα σάπια μήλα είναι πιο πολλά και ότι σαπίζουν από ένα πιο πηγαίο και βασικό λόγο. Έτσι καταλήγουμε ότι χρειάζεται, όχι μόνο να πετάξουμε τα ‘σάπια μήλα’ αλλά επίσης να αλλάξουμε τους θεσμούς, τις διαδικασίες και γενικά να γιατρέψουμε το άρρωστο μας πολιτειακό σύστημα.

Νομίζω όμως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι ούτε αυτό αρκεί. Όπως συνειδητοποίησε ο γεωργός στην ιστορία μας, μερικές φορές το τι χρειάζεται είναι η ριζική αλλαγή όλου του συστήματος. Και η λύση είναι απλή. Πρέπει να βρούμε μεταξύ μας, μέσο τον ανθρώπων που θαυμάζουμε και θεωρούμε παραδειγματικούς πολίτες , την θεώρηση μας της καλής και ωφέλιμης ζωής. Πρέπει να μελετήσουμε μεταξύ μας ποιες είναι αυτές οι αρχές, ο ‘γενετικός κώδικας’ δηλαδή, που θέλουμε να έχει η πολιτεία μας.

Όταν βρούμε τις αρχές αυτές και συμφωνήσουμε ότι θέλουμε μια πολιτεία κτισμένη πάνω σε αυτές, τότε πρέπει να ‘ξεριζώσουμε’ το σύστημα αυτό και να το αλλάξουμε με ένα καινούργιο. Πρέπει να του δώσουμε τα εφόδια που χρειάζεται, δηλαδή το ‘λίπασμα’ και το ‘νερό’ του, αλλά επίσης πρέπει να του δώσουμε και πίστωση χρόνου. Μέτα θα μπορέσουμε να απολαύσουμε όλη μαζί τους καρπούς αυτού του συστήματος που δεν θα είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την δημιουργία πολιτών που θα προσωποποιούν όλες τις αξίες και ιδανικά τις οποίες οι ίδιοι διαλέξαμε σαν κατευθυντήριες αρχές τις πολιτείας μας.

Όσο όμως περιοριζόμαστε και σχεδόν δογματικά, απλώς επαναλαμβάνουμε την ρητορική της ‘κάθαρσης’, παραβλέπουμε το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή το άρρωστο δέντρο και συγκεντρωνόμαστε στα ‘σάπια μήλα’.            

Άντης Γεωργίου      



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου