11 Οκτ 2014

Το Χονγκ Κονγκ δεν έπαιξε όπως ήλπιζαν τα δυτικά ΜΜΕ.. η περιοχή έχει την δικιά της δυναμική και εντάσεις


«Είναι ενδιαφέρον ότι οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και ο γ.γ. του ΟΗΕ εκφρασαν ανησυχία για τις εξελίξεις στο Χονγκ Κονγκ   και κάλεσαν σε αυτοσυγκράτηση. Με αλλα λόγια αυτό που βλέπουμε είναι μια υπόγεια προσπάθεια διεθνοποίησης του θέματος του Χονγκ Κονγκ. Με δεδομένο του σχετικά μικρού και τοπικού χαρακτήρα των γεγονότων μέχρι στιγμής, πρέπει να σταματήσουμε και να εστιάσουμε σε αυτήν την αντίδραση…[..].. Ποιος χ…..ε για μια κινητοποίηση χωρίς θύματα στο εσωτερικό μιας περιοχής της Κίνας; Ενώ την ίδια ώρα στην Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να επιστρέψουν, για μια ακόμα φορά, στο σφαγείο, ανακαλύπτονται ομαδικοι τάφοι στην ανατολική Ουκρανια..Οσο και να μην θέλει να το παραδεχθεί κάποιος φαίνεται λες και οι ΗΠΑ αναζητούν επικερδή ζημιά από τα γεγονότα στο Χονγκ Κονγκ. Νομίζω ότι το κίνημα στο Χονγκ Κονγκ έχει νόμιμα αιτήματα και είναι ένα βασικά τοπικό κίνημα. Αλλά πιστεύω επίσης ότι το Κίνημα occupy στο Χονγκ Κονγκ έχει ξοδέψει μήνες για να προγραμματίσει την εκστρατεία και μέρος αυτής της εκστρατείας είναι και η πληροφόρηση και ο συντονισμός με τις ΗΠΑ για να ασκούνται πιέσεις στην Λ.Δ της Κίνας.»[1] Peter Lee

Υπάρχουν διαμάχες που είναι τοπικές και διαμάχες που είναι διεθνείς. Στην παρούσα συγκυρία, ωστόσο, το τοπικό συχνά μετατρέπεται σε διεθνές αφού η πολιτική πρακτική πια παίζεται και στο επίπεδο του παγκόσμιου συστήματος και της διαμόρφωσης πόλων σε αυτό. Ιδιαίτερα όσον αφορά περιοχές, όπως η Άπω Ανατολή όπου ο τέως ηγεμόνας, οι ΗΠΑ, ανακοίνωσε ότι θα εστιάσει [με το Asia pivot]  αφού εκεί εκτιμάται ότι μετακινείται το κέντρο βάρους τόσο της παγκόσμιας οικονομίας όσο και πολιτικής. Είναι και σε αυτό το πλαίσιο που θα πρέπει να δει κάποιος την αντιπαράθεση στο Χονγκ Κονγκ – η οποία στις τοπικές της διαστάσεις περιλαμβάνει και το ζήτημα της επιλογής υποψηφίων για τις εκλογές του 2017, αλλά και την διαμάχη τοπικών προυχόντων [μια τάση κυβερνά τώρα, μια άλλη διεκδικεί την θέση του κυβερνήτη με τον μανδύα της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης»] αλλά και της σχέσης της πόλης με την υπόλοιπη Κίνα – όπου τίθεται αναπόφευκτα και το θέμα της μετανάστευσης άλλων κινέζων προς την πόλη-χρηματιστικό κέντρο, και των τοπικών αντιδράσεων.

Όταν ξεκίνησε η κινητοποίηση στο Χονγκ Κονγκ τα δυτικά ΜΜΕ ιδιαίτερα το BBC εστίασαν αμέσως με το σενάριο της προβολής που είναι πια αναμενόμενο – το θέμα είναι πρώτη είδηση άσχετα αν υπάρχουν η δεν υπάρχουν εξελίξεις, ενώ για όποιον θέλει να το δει κάπως συγκριτικά, είναι σαφές ότι το όλο σκηνικό είναι σχεδόν μια παράσταση που εξελίσσεται με βάση ένα σενάριο. Πρώτα εμφανίζονται οι εικόνες που θα συγκινήσουν το αθώο παγκόσμιο κοινό – νέοι, ωραία πρόσωπα που δείχνουν απολιτικά άρα ο μέσος άνθρωπος. Ακολούθως, από αυτά τα αθώα πρόσωπα ξεπροβάλουν σκληρές απαιτήσεις για παραιτήσεις, με τελεσίγραφα. Ακολουθούν συγκρούσεις με την αστυνομία και το όλο θέμα γίνεται ο «λαός» και η «κακή εξουσία» - η καλή εξουσία είναι οι «εκπρόσωποι» που εμφανίζονται για να μιλήσουν εκ μέρους των "αθώων θυμάτων" και  τελικά είναι γνωστές φάτσες που εμφανίζονται μετά από τα αθώα προσωπάκια για να διεκδικήσουν την εξουσία. Αυτό το στημένο σενάριο που ξεκίνησε στην Ουκρανία με συνθήματα για «δημοκρατία» και «ενάντια στους ολιγάρχες» οδήγησε τελικά σε ένα αυταρχικό καθεστώς με ακροδεξιές συμμορίες στους δρόμους με τους ολιγάρχες να κυβερνούν. Στο Χονγκ Κονγκ το σενάριο δεν φάνηκε να παίζει όμως.

Κατασκευάζοντας το θέαμα ή πως μια τοπική εκστρατεία διαδηλώσεων στην Άπω Ανατολή εμφανίστηκε από τα δυτικά ΜΜΕ σαν πολύ πιο σημαντική και απο ομαδικούς τάφους και από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή
Η αρχική κινητοποίηση φοιτητών γέμισε τα δυτικά κανάλια με προβλέψεις για «κινεζική άνοιξη», για άπλωμα του φαινομένου στην Κίνα κλπ. Η επιλογή του ονόματος “occupy” για την εκστρατεία ήταν επίσης στρατηγική κίνηση – αφού η εκστρατεία είχε σαν στόχο την Κίνα, θα ευαισθητοποιούσε αυτονόητα τους συντηρητικούς στην Δύση, αλλά το να παρασυρθεί και ένα μέρος της Αριστεράς με την οικειοποίηση των συνθημάτων της, είναι αναγκαίο όπως απέδειξε η εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη – εκεί μέχρι και ο ρατσισμός πέρασε απαρατήρητος αρχικά κάτω από τις βαρύγδουπες ατάκες που πρόβαλαν τα δυτικά ΜΜΕ για «λαϊκή εξέγερση». Έτσι, μια εκστρατεία που διεκδικεί ένα είδος ιδιαίτερης (θα μπορούσε να πει κάποιος «προνομιακής» μεταχείρισης σε σύγκριση με άλλες περιοχές με βάση το γεγονός ότι ήταν αποικία της Δύσης πριν) υιοθέτησε ένα αντικαπιταλιστικό σύνθημα – και φυσικά δεν υπάρχει καμία σχέση με το δυτικό κίνημα occupy. Το ότι πάντως μερικοί στη Δύση τσίμπησαν ήταν χαρακτηριστικό.

Τελικά, όμως, το σκηνικό περιορίστηκε στο Χονγκ Κονγκ και το υπόστρωμα του – το οποίο έμμεσα παρέπεμπε και στον έλεγχο της μετανάστευσης κινέζων από άλλες περιοχές στο Χονγκ Κονγκ, είχε και μια ρατσιστική αύρα[2] που δεν πέρασε απαρατήρητη. Σε μερικές γειτονιές με κινέζους μετανάστες υπήρξαν και αψιμαχίες. Και όπως φάνηκε και από μια μαζικη εκδήλωση προηγουμένως ο νυν κυβερνήτης, ή το «Πεκίνο», έχουν τη δική τους στήριξη. Όμως, αυτό που φάνηκε να βαραίνει περισσότερο, ήταν οι αποκαλύψεις ότι όπως και στην Ουκρανία  το δήθεν αυθόρμητο κίνημα είχε ουσιαστικά χρηματοδοτηθεί και οργανωθεί με αμερικανικά χρήματα. Η Ουκρανία φάνηκε να είναι ένα σενάριο αρνητικό πια – όπως άλλωστε και η «άνοιξη» που ονειρεύτηκε ο Economist στον αραβικό κόσμο και κατέληξε από τους ισλαμιστές της Μισράτα στον ΙΣΙΣ. Μέχρι το σαββατοκύριακο οι διαδηλωτές άρχισαν να αραιώνουν και τη Δευτέρα είχαν πια μείνει ελάχιστοι. Οι αρχές προτίμησαν να μην παρέμβουν δυναμικά. Οι έκπληκτοι δυτικοί υποβάθμισαν το θέμα, ενώ οι «εκπρόσωποι» εγκατέλειψαν τα τελεσίγραφα και αναζητούσαν πια να ενταχθούν στο κλίμα της συναίνεσης που έσπασε τη φούσκα του σεναρίου.

Το ζήτημα των εκλογών του 2017 ανάμεσα στην αναζήτηση ενός μοντέλου αυτονομίας σε ένα καθεστώς «Μιας Κίνας»
Είναι γεγονός ότι υπάρχει ένα ανοιχτό ζήτημα για τη αυτονομία της περιοχής. Το επίμαχο ζήτημα είναι πως θα γίνουν οι εκλογές για τον κυβερνήτη το 2017, για τις οποίες το Πεκίνο εισηγήθηκε να είναι ανοικτές – αντί να γίνει εκλογή από ένα συμβούλιο οργανώσεων όπως τώρα. Η αντιπολίτευση, ωστόσο, διαφωνεί με την εισήγηση να γίνει προκαταβολικά επιλογή των υποψηφίων που θα λάβουν μέρος στις εκλογές. Το πλαίσιο, κατά συνέπεια, έχει να κάνει με την ισορροπία ανάμεσα στην αυτονομία της πόλης-περιοχής και την λειτουργία του στο πλαίσιο της ολότητας της «Μιας Κίνας».  Και το Πεκίνο έχει ενδιαφέρον για το υπό διαμόρφωση μοντέλο, το οποίο θα μπορεί να προταθεί μελλοντικά και στην Ταϊβάν. Αλλά ταυτόχρονα βέβαια, η διεκδίκηση προνομιακής θέσης από το Χονγκ Κονγκ ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλούσε και ένα αίσθημα δυσφορίας στους υπόλοιπους κινέζους. Η Κίνα σαν αναδυόμενη δύναμη [ήδη μερικά στοιχεία την δείχνουν να έχει περάσει στην πρώτη θέση οικονομικά] έχει μια δυναμική σαν ανερχόμενη δύναμη – η ισορροπία ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις και τη συνοχή είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, αλλά όπως έγραψε και ο P.Lee (που μάλλον ορθά είδε ένα σκηνικό χορογραφίας στο όλο θέαμα) η προσπάθεια εκείνων που ήθελαν να εκβιάσουν την νυν διοίκηση του Χονγκ Κονγκ, είχε απέναντι της όχι απλώς τον νυν κυβερνήτη, αλλά και ένα άλλο οργανωμένο πλάνο από το Πεκίνο. Και φάνηκε ότι το Πεκίνο αντλεί καθεστώς νομιμότητας ευρύτερα στον «κινέζικο χώρο». Και το γεγονός ότι η  αποικιακή δύναμη, η Βρετανία, η οποία κατέκτησε το Χονγκ Κονγκ την περίοδο των αποικιακών εξευτελισμών της Κίνας, εμφανίζεται τώρα να έχει και άποψη για δημοκρατικές εκλογές, ενώ η ίδια έστελλε κυβερνήτες από την Βρετανία μέχρι το 1997 που επιστράφηκε η περιοχή στην Κίνα, μάλλον σαν πρόκληση λειτουργεί.

Κατά τα άλλα η ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή μπαίνει σε ένταση. Οι ΗΠΑ φαίνονται να προσπαθούν να ενθαρρύνουν την στρατιωτική αναβάθμιση της Ιαπωνίας και το άνοιγμα ενός συμβολικού «μετώπου» με την Κίνα στην περιοχή. Ταυτόχρονα, η Κίνα διασφαλίζει τα νώτα της, επεκτείνοντας την ενεργειακή συμμαχία με τη Ρωσία, ενώ μετά την Αφρική φαίνεται να κάνει επέκταση και στην Λ. Αμερική.






Σε αυτό το κείμενο καταγράφεται η δυτική οικονομική χρηματοδότηση/εμπλοκή (για «διεθνοποίηση» του ζητήματος) αλλά και το σενάριο των αμοιβαίων θεατρικών κινήσεων απόο τις δυο παρατάξεις/παίκτες.
[2] Όπως παρατήρησε και ένας αρθρογράφος στην Guardian για το κλίμα πίσω από όσους εμπλέκονται στις κινητοποιήσεις: “Partly it is a reaction to social trends, such as migration from the mainland..” [Εν μέρει είναι και αντίδραση σε κοινωνικές τάσεις, όπως η μετανάστευση από την ενδοχώρα..»
http://www.theguardian.com/world/2014/sep/29/hong-kong-frustration-beijing-china

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου