20 Σεπ 2014

Μετά ακούστηκε ο παρήγορος ήχος του ανέμου...



Είναι ένα ντοκυμανταίρ που δείχνει τον πρώτο άνθρωπο που πήδησε από πολύ ψηλά, κάπου 33.000 μέτρα από στρατιωτικό αεροσκάφος, πριν μερικές δεκαετίες. Του έφαγαν το ρεκόρ πρόσφατα. Ο άνθρωπος μας έπεφτε σαν βολίδα, μέχρι που μπήκε στην τροπόσφαιρα... εκεί που υπάρχουν τα σύννεφα και ο αέρας... Όταν άκουσε τον παρήγορο ήχο του ανέμου, ο ήρωας μας ένοιωσε πιο ασφαλής και πράγματι, λίγο αργότερα με τη βοήθεια του αλεξιπτώτου του μπόρεσε να καπνίσει ένα τσιγάρο στο έδαφος. Τότε, οι ήρωες κάπνιζαν πάντα ένα τσιγάρο μετά από κάθε περιπέτεια.

Αυτές τις μέρες έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος νοιώθει καλύτερα όταν υπάρχουν συνομιλίες. Μπορεί νά’ ναι κάποιος ενάντια στη λύση ή υπέρ, αλλά αυτό είναι άσχετο. Ο ήχος των συνομιλιών είναι σαν τον ήχο του ανέμου για τον αλεξιπτωτιστή μας. Είναι το έδαφος της πολιτικής μας τρόπον τινά στο οποίο δεν πατούμε ποτέ, αλλά υπεριπτάμεθα από πάνω του από το 63. Δεν θέλουμε ακριβώς λύση ή μη λύση, αλλά οι συνομιλίες είναι αναγκαίο σημείο αναφοράς, δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας.

Έτσι, πλάι στα άλλα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν έντονα τους Ελληνοκύπριους παίρνει ξανά τη θέση του και το Κυπριακό, που αποτελεί ταυτόχρονα κι ένα ακόμη τρόπο μετατόπισης της προσοχής από το ένα θέμα στο άλλο.

Κι ένας ακόμα αλεξιπτωτιστής για το Κυπριακό
Αφού λοιπόν αναφερθήκαμε στον ήχο των συνομιλιών, ας αναφερθούμε και στον αλεξιπτωτιστή μας, που αντικατέστησε τον πονηρό κ Ντάουνερ πριν μας πασάρει καμιά φιλοτουρκική λύση. Επί του παρόντος, κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε πάντως για το διορισμό του κ Άιντα, ο οποίος δεν φαίνεται καθόλου να θέλει να ξεκινήσει από το μηδέν.

Σε χρόνο, μάλιστα, ημερών δείχνει και ενημερωμένος και με επεμβατική διάθεση. Δήλωσε συγκεκριμένα ότι θα υποβάλει γεφυρωτικές προτάσεις.

Πρώτα του έκανε πάσα ο ΓΓ του ΟΗΕ ,που είπε ότι ήρθεη ώρα για το πάρε δώσε στο Κυπριακό. Οι Ελληνοκύπριοι θύμωσαν πάρα πολύ και η κυβέρνηση ζήτησε αμέσως διευκρινίσεις. Ο κ Μούν έκανε μια πισινή και είπε ότι εννοούσε την προεργασία που χρειάζεται για να περάσουμε στο πάρε δώσε. Οπότε ο κ Άιντα θα κάνει γεφυρωτικές προτάσεις, ένα είδος πάρε δώσε προκαταβολικά πρίν την κύρια και «τελική φάση» του πάρε δώσε των συνομιλιών (σύμφωνα με την έκφραση του κ. Μουν).
Φυσικά, η τουρκική πλευρά θεωρεί ότι η δεύτερη φάση (της κατάθεσης ολοκληρωμένων προτάσεων) έχει ήδη παρέλθει και ότι είναι καιρός για τη τρίτη φάση.

Την περασμένη Πέμπτη το βράδυ, ο ΓΓ του ΑΚΕΛ ήταν προσκεκλημένος της κ Κενεβέζου και ερωτήθηκε συγκεκριμένα για την πρώτη ανακοίνωση του Μπαν Κι Μουν. Συνοφρυώθηκε, αλλά πριν απαντήσει η δημοσιογράφος του μετέφερε την δεύτερη ανακοίνωση που διέψευδε την πρώτη. Ο κ Κυπριανού ανακουφίστηκε και σχολίασε ότι «ο κ Μουν δεν γνωρίζει το Κυπριακό καλά». Το σημειώνουμε για να το θυμόμαστε. ( Άραγε πρόκειται ν' αρχίσει παραφιλολογία εναντίον του κ. Μουν;). Πάντως είπε ο κ Κυπριανού τώρα υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ των δύο πλευρών και άνοιξε τα χέρια του, ενώ επί Χριστόφια - Ταλάτ η απόσταση ήταν μικρή και έφερε τα χέρια του κοντά. Εισηγήθηκε στον Νίκο Αναστασιάδη να υιοθετήσει τις συγκλίσεις Χριστόφια - Ταλάτ για να υποχρεώσει τον Έρογλου να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και να τις αρνηθεί. Η συνολική εικόνα, δηλαδή, είναι ότι τα Ηνωμένα έθνη κάνουν σαν να πλησιάζουμε σε λύση, η τουρκική πλευρά θέλει τη λύση την περασμένη βδομάδα, και οι Ελληνοκύπριοι αναστενάζουν αναβλητικά.

και η τουρκική κυβέρνηση τό’ ριξε στο χιούμορ...
Η επίσκεψη Νταβούτογλου στα κατεχόμενα ήταν φυσικά αναμενόμενη, καθώς όλοι πολύ καλά γνωρίζουν ότι μόλις βγεί νέα κυβέρνηση στην Τουρκία ή στην Ελλάδα επισκέπτεται την Κύπρο. Δήλωση «μητρικής στοργής». Και αντίστροφα, όταν βγεί κυβέρνηση ή ψευδοκυβέρνηση στην Κύπρο τρέχει στην Αθήνα ή στην Άγκυρα αντίστοιχα σε ένδειξη θυγατρικής στοργής.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά, όμως, είδε να τίθενται πολλά ερωτηματικά γιατί η επίσκεψη, συνέπεσε με το δείπνο Αναστασιάδη - Έρογλου και την επανεκκίνηση των συνομιλιών. Πάντως, ο κ Νταβούτογλου δήλωσε έτοιμος για λύση στη βάση των όσων συμφωνήθηκαν, όπως τα εννοεί φυσικά η τουρκική πλευρά: «Αυτό που θέλουμε είναι αυτό που οι δύο πλευρές συμφώνησαν και η Τουρκία υποστήριξε, το κείμενο είναι καθαρό». Ο κ Νταβούτογλου είπε ότι κάλεσε για τσάι τον Ευάγγελο Βενιζέλο στον οποίο είπε: «Ας βρούμε λύση μαζί, αλλιώς ας αρθεί το “εμπάργκο” και ας σκεφτούμε εναλλακτικές λύσεις».

Πάντως είναι σαφές ότι η Τουρκία προσπαθεί να επαναφέρει την Ελλάδα πιο κοντά στο Κυπριακό και να παίξει μαζί ένα αναβαθμισμένο ρόλο εγγυητριών δυνάμεων και «μητέρων πατρίδων». Γενικά, η Τουρκία δείχνει μια άνεση στο Κυπριακό και μια ροπή προς την ειρωνία ξέροντας ίσως ότι όλοι οι δρόμοι πλέον κερδίζουν γι αυτή.

Η πλευρά μας φαίνεται ότι προσκολλάται στο να πάρει κάτι στο Βαρώσι πριν την λύση, που μπορεί ίσως να αποτελεί και όλο το σχεδιασμό της προς το παρόν.

Οι παπάδες και οι μουλλάδες πάνε καλά.
Οι επαφές μεταξύ των ηγετών των θρησκευτικών ομάδων καλά κρατούν, ενάντια σε καθε προσδοκία θα λέγαμε γνωρίζοντας ένα μόνο από τους συμμετέχοντες, τον Αρχ. Χρυσόστομο. Το καλώς βαίνειν των επαφών επιβεβαιώθηκε και σε σύνάντηση με τον κ Άιντα. Πάντως, είναι άξιον προσοχής ότι οι λειτουργίες σε διάφορες εκκλησίες στα κατεχόμενα έχουν αυξηθεί. Θα λέγαμε ότι παρατηρείται μια εκκλησιαστική επαναπροσέγγιση που συναγωνίζεται την υπάρχουσα επαναπροσέγγιση των πολιτών. Είναι πάντως ένα φαινόμενο άξιον παρατήρησης. Αυτή η εμπειρία μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμη για την Ανατολική Μεσόγειο στο σύνολο της. Είναι ένα πεδίο δράσης στο οποίο ο Αρχιεπίσκοπος μας θα μπορούσε να διαπρέψει.

Το ράλι Κύπρος θα διασχίσει την πράσινη γραμμή στη Λευκωσία.
Αυτό είναι το πιο διασκεδαστικό. Εκτός του ότι η προετοιμασία έγινε αθόρυβα, και δεν εμποδίστηκε από όσους θα αναμενόταν να εμποδιστεί, προβάλλει κάτι που είναι γνωστό και ανομολόγητο. Η πολιτική κατάσταση αποτελεί και τουριστική ατραξιόν για αρκετό κόσμο. Το ράλι Κύπρου θα «πουλήσει», «τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης» και θα πιάσει διεθνή προβολή πολύ μεγαλύτερη από τη συνάντηση του Τσίπρα με τον Πάπα. Αναμένουμε ότι άμα γίνει και μετά, θα ανακαλυφθούν μερικά πολιτικά τρωτά, όπως για παράδειγμα η προβολή των κατεχομένων με τις σημαίες και τις «συνοριακές ταμπέλες».


Αυτές τις μέρες έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος νιώθει καλύτερα όταν υπάρχουν συνομιλίες. Μπορεί νά’ ναι κάποιος ενάντια στη λύση ή υπέρ, αλλά αυτό είναι άσχετο. Ο ήχος των συνομιλιών είναι σαν τον ήχο του ανέμου για τον αλεξιπτωτιστή μας. Είναι το έδαφος της πολιτικής μας τρόπον τινά στο οποίο δεν πατούμε ποτέ, αλλά υπεριπτάμεθα από πάνω του από το ‘63. Δεν θέλουμε ακριβώς λύση ή μη λύση, αλλά οι συνομιλίες είναι αναγκαίο σημείο αναφοράς, δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας.

[φώτο από το facebook pageFrozen Cyprus ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου