20 Σεπ 2014

Ενώ το ζήτημα των εκποιήσεων είναι εκεί.. Το «εφάπαξ» ως κίνηση μετατόπισης, που κατέληξε και πάλι υποχώρηση, και ως ένα θέαμα (;) διαφοροποίησης του Αναστασιάδη από τον Γεωργιάδη


Αυτή τη βδομάδα το κυβερνητικό στρατόπεδο φάνηκε να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κριτική και τη διάχυτη δυσφορία με μια μετατόπιση που ουσιαστικά όμως ήταν μια ακόμα ήττα – με εξαίρεση τον κ. Αναστασιάδη που τελικά φάνηκε να διαφοροποιείται. Όπως το διατύπωσε εύστοχα το ΔΗΚΟ, η κυβέρνηση έμπλεξε με ένα θέμα που άνοιξε ο υπουργός και έκλεισε ο πρόεδρος. Η συζήτηση μετατόπισε κάπως το θέμα από τις εκποιήσεις, που είναι εκεί σαφώς και απειλητικό. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η πλειοψηφία της Βουλής δηλαδή, διαμήνυσε ότι θα ξαναψηφίσει τα δυο νομοσχέδια – και άρα ο κ. Αναστασιαδης θα βρεθεί μπροστά στο πρόβλημα, είτε να τα αποδεχθεί, είτε να τα στείλει και αυτά στο Ανώτατο, αλλά χωρίς καν δικαιολογία για «αντί-συνταγματικότητα». Η Γενική Εισαγγελία δεν φάνηκε πρόθυμη σε αυτό. Ταυτόχρονα, η Βουλή επιμένει να συζητά/διατηρεί την πιθανότητα να αναστείλει τη εφαρμογή του νομοσχεδίου για τις εκποιήσεις, ενώ και το Ανώτατο, παρά το ότι επιτάχυνε μεν, εντούτοις άφησε ορίζοντα μετά τα μέσα Οκτωβρίου -ενώ η κυβέρνηση διέρρεε ότι θα "έκλεινε" το ζήτημα μέχρι το τέλος αυτού του μήνα- για την απόφασή του για τα άλλα 4 νομοσχέδια. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση όντως χρειαζόταν μια μετατόπιση. Αλλά υπάρχουν και θέματα που θα ανοίξουν αντιπαραθέσεις – έστω και τώρα είχαμε προσωρινή ανακωχή με μια ακόμα ήττα του Χ. Γεωργιάδη.


Ο Χ. Γεωργιάδης αντιμέτωπος με τα όριά του και την πραγματικότητα της πρακτικής του ως εκφραστής ιδιωτικών συμφερόντων

Ο Χ. Γεωργιάδης βρέθηκε σε δύσκολη θέση το περασμένο διάστημα. Από ένα ρόλο στη σκιά, ως εκπρόσωπος κόμματος, και μετά υπουργός στη θέση του Σαρρή [κατά το anybody is better than this] όπου την έβγαλε σχετικά άνετα για  ένα διάστημα – ξαφνικά βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Το θέμα των εκποιήσεων τον εξέθεσε ότι δεν διαπραγματεύεται ["καθόλου" ή έστω "ικανοποιητικά"] με την τρόικα – ενώ οι δυνατότητες του να πείσει [στη Βουλή λ.χ.] φάνηκαν να είναι ανύπαρκτες,  παρά το ότι από την αρχή ήταν εμφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του. Υπήρχε μια τάση ιδιωτικής εξυπηρέτησης, που φάνηκε με το θέμα της συγκάλυψης του ξενοδοχείου της οικογένειας που δεν τηρούσε την εργατική νομοθεσία. Στην σκιά των άλλων ο Χάρης, δεχόταν ότι έλεγε η τρόικα και θεωρούσε ότι με αυτόν τον τρόπο έκτιζε την πολιτική του βάση – κατά το όλοι έχουν καπετανάτα, γιατί όχι και ο Χάρης. Ενώ όμως ο πρακτικός κ. Χάσικος κινήθηκε απ’ ευθείας για να ελέγξει το κτηματολόγιο, και ο Ιωνάς να ελέγξει την ΚΥΠ και την Αστυνομία, ο Χάρης φάνηκε να είναι αισθητά ανώριμος, αναζητώντας μια αστεία αναγνώριση. Ο διορισμός της Ειρένας σχεδόν παντού έμοιαζε τόσο κωμικός, που ήταν σχεδόν ντροπή για την κοπέλα να το σχολιάσεις δημόσια. Μια αστεία διαδικασία που μπορεί να μείνει και στην ιστορία σαν «σύνδρομο Ειρένας». Αλλά ο Χάρης έκανε και άλλες γκάφες στην ανάγκη του για αυτοεπιβεβαίωση. Σε μια φάση μας πέταξε και το μαργαριτάρι ότι το μνημόνιο είναι κάτι που έπρεπε να είναι το μανιφέστο μας. Εδώ ο Α. Νεοφύτου που ήθελε πριν μνημόνιο, τώρα κρατούσε αποστάσεις κλπ, και ο Χάρης, ήθελε και άλλα. Με αυτή τη λογική, το φιάσκο του καλοκαιριού για τις εκποιήσεις ήταν κάτι που απλώς περίμενε να συμβεί -  an accident waiting to happen. Δεν ήταν μόνο οι μετατοπίσεις στη Βουλή. Ήταν και το γεγονός ότι εκτός από τους δημοσιογράφους, στους οποίους διανέμει τις φωτογραφίες του [είναι γεγονός ότι προσπαθεί να ελέγχει τη δημόσια εικόνα του – και πάλι υπερβολικά σε βαθμό αποκάλυψης], οι υπόλοιποι δεν είχαν ασχοληθεί σοβαρά μαζί του – μάλλον ένα είδος μπάτλερ της τρόικας θεωρείτο. Οπότε το να παίρνει τις πόζες του «δεν μπορεί να γίνει μεγάλη αλλαγή», απλώς προκαλούσε την τύχη του – διότι η απάντηση ήταν σαφής. Είτε θα γίνονταν αλλαγές και άρα θα αποκαλύπτετο ότι έλεγε ψέματα, είτε θα μπλοκάρετο η διαδικασία με την τρόικα, και τότε θα τον κατηγορούσαν ότι δεν διαπραγματεύτηκε καλά, αφού έτσι και αλλιώς ήταν εξόφθαλμο ότι το νομοσχέδιο έγινε για να εξυπηρετήσει τις τράπεζες και τους μεγάλο-οφειλέτες και δεν ήταν απλώς αντιγραφή κάποιου ευρωπαϊκού πρότυπου. Το επέβαλε το τοπικό κεφαλαίο και εδώ ο Χάρης ήταν υπάκουος μαθητευόμενος. Τελικά, συνέβησαν και τα δυο. Στο τέλος της διαδικασίας αναθεωρήθηκαν αρκετά στο νομοσχέδιο, διαψεύδοντας τον Χάρη, αλλά και φορτώνοντας του την ευθύνη για κακή διαπραγμάτευση. Η Καθημερινή το έγραψε εκφραστικά. Και ο Αβέρωφ δεν φάνηκε να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τον στηρίξει. Ούτε ο Χάσικος που άμα είδε τις αντιδράσεις, τράβηξε πίσω και τώρα αναζητά θετικά θέματα, όπως το κυπριακό στην εφημερίδα του.

Μετατόπιση, αλλά και προσπάθεια αναζήτησης χώρου έκφρασης
Ο Χ. Γεωργιάδης έμεινε με τις τράπεζες και άρα με εκφραστικό όργανο την εφημερίδα Πολίτης. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται ότι προσπάθησε να αλλάξει το σκηνικό κάπως. Το θέμα του εφάπαξ ξεσήκωσε θύελλα – και άρα θα μπορούσε να πιστωθεί σαν μια ακόμα γκάφα του Χάρη που δεν μπορεί να εκτιμήσει την κατάσταση. Ήταν σαφής η μετατόπιση από το ύφος της Δευτέρας στην έκκληση για διάλογο και πυροσβεστικό άδειασμα από τον Αναστασιαδη.  Πιο σωστά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τεκμηρίωσε ότι η υπομονή ακόμα και στον κατά πλειοψηφία δεξιό δημόσιο τομέα έχει εξαντληθεί. Ήταν οι δεξιοί συνδικαλιστές, όπως ο Ταλιαδωρος που φώναζαν. Η αναδίπλωση ήταν γνωστή πρακτική και υιοθετήθηκε δίνοντας στον κ. Αναστασιάδη την ευκαιρία να διαφοροποιηθεί από τη δυσφορία που εστιάστηκε στο Χάρη.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αρκετοί θεώρησαν ότι ο Γεωργιαδης προσπάθησε να το παίξει λίγο εκφοβιστικά για να επιταχύνει τις αποχωρήσεις από το Δημόσιο. Το σύνδρομο του «γιου του ξενοδόχου» που τα βάζει με τους εργαζόμενους, το έχει ο κ. Γεωργιάδης - είναι ένα από τα κακά σύνδρομα που φαίνονται κάτω από την επιφάνεια του λόγου του και προκαλούν ένα κρύο αίσθημα αμφιβολίας για τις προθέσεις του, ακόμα και όταν εκλιπαρεί. Δυσκολεύεται ακόμα να κατανοήσει ότι είναι υπηρέτης του Δημόσιου και όχι ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου του πατέρα του. Μια σειρά αποχωρήσεων, βέβαια, από υψηλόβαθμους θα δώσει και την ευκαιρία για νέα ρουσφέτια και σε αυτόν τον τομέα ο κ. Γεωργιάδης είναι σαφώς επιρρεπής.

Σε ένα άλλο επίπεδο, ο κ. Γεωργιάδης ήθελε να ξαναφέρει πίσω την επίθεση ενάντια στο Δημόσιο με άξονα τον διαχωρισμό και την αντιπαραθεση ιδιωτικών και δημόσιων υπάλληλων κλπ. Αλλά και εδώ η κυβερνητική ρητορική -και αυτή του Πολίτη που την έκφρασε και πριν- φάνηκε και πάλι να δυσκολεύεται. Μετά την πρώτη διαρροή, οι αντιδράσεις φάνηκαν σαφώς να συμπυκνώνουν δυο τάσεις: την απουσία εμπιστοσύνης την κυβέρνηση, αλλά και τη διάχυση της κατανόησης ότι όταν ξεκινήσει κάτι από το δημόσιο θα απλωθεί στον ιδιωτικό τομέα και άρα ο διαχωρισμός που προωθεί ο Γεωργιάδης ουσιαστικά έχει ως απώτερο στόχο τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Αυτό που ανησυχεί αυτήν την πτέρυγα του κεφαλαίου, είναι το γεγονός ότι το 2016 τελειώνει το μνημόνιο, και άρα οι παγοποιήσεις θα πρέπει να αρθούν – και αυτό αφορά και την ανοχή των εργαζομένων στο ιδιωτικό τομέα.  Οπότε, η άσκηση δεν ήταν μόνο για το παρόν. Ήταν και μια βιαστική ίσως κίνηση που λειτούργησε και σαν απόπειρα ανίχνευσης εδάφους για τις ρητορικές της ταξικής διαμάχης στο άμεσο μέλλον.

Η κυβερνητική υποχώρηση μπορεί να έκανε καλό στον κ. Αναστασιάδη ως μορφή διαφοροποίησης, αλλά ταυτόχρονα πιστώθηκε σαν ασυνεννοησία της κυβέρνησης, αποτυχία του κ. Γεωργιάδη αλλά και μια πρώτη στιγμή κινητοποίησης των δημόσιων υπάλληλων. Και η στάση της ηγεσίας της ΠΑΣΥΔΥ φάνηκε να ήταν διστακτική στην αρχή και να σπρώχθηκε από την πίεση των μελών της. Ένα σχόλιο του Α. Μιχαηλιδη εκφραζε και τις διαφοροποιήσεις στο κλίμα:

«Το θέμα είναι πολύ ευρύτερο από το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, κι έχει να κάνει συνολικά με τις αποφάσεις των τελευταίων χρόνων που επηρεάζουν τους πολίτες. ..Δεν αμφιβάλει κανένας ότι υπάρχουν στρεβλώσεις και ότι αν θέλουμε πράγματι να σωθεί ο τόπος πρέπει να υποστούμε όλοι θυσίες για να τις διορθώσουμε. Για αυτό εξάλλου και οι συντεχνίες ως εκπρόσωποι των εργαζομένων, δεν έδειξαν μέχρι τώρα διάθεση σύγκρουσης. Η άλλη όψη όμως είναι ότι οι θυσίες χρειάζονται «αντισταθμιστικά μέτρα» τα οποία δεν λήφθηκαν ποτέ όλο αυτό το μεγάλο διάστημα της κρίσης…
Όταν λοιπόν η Κυβέρνηση καλεί τους εργαζόμενους να μην προχωρήσουν σε απεργία την Παρασκευή και μιλά για βεβιασμένες ενέργειες των συντεχνιών, η όταν ανοίγει νέα κεφάλαια σε βάρος τους, πρέπει να αντιληφθεί ότι το καζάνι που βράζει δεν βράζει μόνο για το εφάπαξ των κυβερνητικών.» [Φιλελεύθερος, σελ. 3, 17/9/2014]

Ουσιαστικά, φαίνονται να εξαντλούνται όχι μόνο τα συναισθηματικά και πολιτικά όρια της υπομονής αλλα και τα οικονομικά. Μια πρόσφατη αναφορά παρέπεμπε ότι οι μισθοί είναι τώρα στο επίπεδο του 2010 – τουλάχιστον οι επίσημοι. Και η ανοχή είχε μια υλική βάση. Το ίδιο και με την κατανάλωση που στήριξε την οικονομία μετά τον Μάρτη του 2013. Η αποτροπή του καθολικού κουρέματος, επέτρεψε στα νοικοκυριά αλλα και στον οικογενειακό κύκλο που στήριζε τους άνεργους να βασιστεί στα μικρά έστω μαξιλαράκια των καταθέσεων τους. Τώρα πια και αυτά τα δεδομένα φαίνονται να εξαντλούνται.  Οπότε, δεν είναι τυχαίες οι μετατοπίσεις στο δημόσιο λόγο. Και οι απότομες εκρήξεις δεξιών συνδικαλιστών.

Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ ήταν ενδιαφέρον ότι οι διαχωρισμοί δεν θύμιζαν προηγούμενα χρόνια με τις εύκολες επιθέσεις στους δημόσιους υπάλληλους – την δαιμονοποίησή τους, τη ρητορική λες και είναι όλοι υψηλόμισθοι κλπ. Αυτή την φορά, πολλοί έβλεπαν στην αντίδραση αυτό που «έπρεπε να γίνει» ευρύτερα πια. Και συμβάδιζε, εν μέρει, με την προσμονή ότι η Βουλή οφείλει να αναλάβει ένα πιο ενεργό ρόλο απέναντι στην τρόικα και την κυβέρνηση. Ένα χαρακτηριστικό σχόλιο:
«Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ο κερδισμένος παίκτης στην ιστορία φορολόγησης του εφάπαξ. Με την αποφασιστική του στάση υποχρέωσε την κυβέρνηση και ειδικότερα τον υπουργό οικονομικών να διεξάγει κοινωνικό διάλογο. Το αυτονόητο που όφειλε να σεβαστεί η κυβέρνηση. Ο χαμένος είναι η κυβέρνηση και ειδικότερα ο υπουργός οικονομικών…Ο κόσμος ακούει και βαθμολογεί…Οι αυτόκλητοι δικηγόροι της κυβέρνησης ας κρατούν μια πισινη..η όποια συρρίκνωση στα δικαιώματα των κρατικών υπαλλήλων επιστρέφει πολλαπλάσια στους ιδιωτικούς» [Κερδοζημιές http://www.globalresearch.ca/europe-2020-community-or-empire-is-the-eu-exploding/5402855ς, Φιλελεύθερος, 18/9/2014, σελ. 7]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου