7 Σεπ 2014

Ο Ορφανίδης και οι ευθύνες του: όποιος καμώνεται ότι απλώς παρακολουθεί, δεν είναι και αμέτοχος


Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε σε μια λίστα ημέηλς και αναδημοσιεύεται εδώ (με την άδεια του συγγραφέα) ενδεικτικά  για τη δημόσια συζήτηση γύρω από τον κ. Ορφανίδη – ή τον ό,ποιον κ. Ορφανίδη ή απολογητή του – στα πλαίσια των ζητημάτων που εκκρεμούν σε σχέση με την εποπτεία του.  Από το κείμενο αφαιρέθηκαν προσωπικές αναφορές/παραπομπές οι οποίες ενδεχομένως να έγιναν και στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης συζήτησης.
Το κείμενο στο οποίο γίνεται αναφορά, βρίσκεται στο ακόλουθο λίνκ και παραπέμπει σε μια παρουσίαση του τέως διοικητή της Κεντρικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Ο Ορφανίδης και οι ευθύνες του:
όποιος καμώνεται ότι απλώς παρακολουθεί, δεν είναι και αμέτοχος

Α. Ε.

Καλά να καταλάβω ότι όσοι έφαγαν ρουσφετολογικά από τον Ορφανίδη όσο ήταν στην Κεντρική, έκατσαν να ακούσουν τις ανοησίες του - ανταποδίδοντας την "υποχρέωση" για την ευνοιοκρατία.
[…]
Είχαμε «κομμουνιστική» κυβέρνηση; Από πού και ως που; Αν είχε η κυπριακή αριστερή [διότι αυτό ήταν - και θα έπρεπε ο διαχωρισμός να είναι εμφανής] κυβέρνηση κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ξεφορτωνόταν τον Ορφανίδη και επέβαλε έλεγχο στις τράπεζες [όπως έκανε η δεξιά στην Ουγγαρία λ.χ.] θα μπορούσες ίσως να το πεις «κομμουνιστικό» - αλλά δεν είχε τέτοια εξουσία η κυβέρνηση τότε. Και αν δούμε πως συμπεριφέρθηκε η κυβέρνηση της δεξιάς που ακολούθησε απέναντι στην κεντρική τράπεζα, τότε το μέγεθος της ανοησίας του κ. Ορφανίδη είναι έκδηλο. Η κυπριακή αριστερά είτε από ανάγκη [δεν είχε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία] είτε λόγω δημοκρατικής ευαισθησίας, ήταν υπερβολικά ευγενική μπορεί να πει κάποιος απέναντι στην συμπεριφορά του Ορφανίδη (η οποία ήταν εμπαθής και σαφώς όργανο της αντιπολίτευσης - η οποία φυσικά τώρα άλλα λέει..ανακάλυψε τις ευθύνες των τραπεζών και της εποπτείας του).
Αν πάμε στην άλλη ανοησία που αναφέρει – το περιεχόμενο της υποτιθέμενης «κομμουνιστικής πολιτικής» - είναι για να απορείς πραγματικά με την κατάντια του ανθρώπου. Το οποίο θέτει και θέμα τι καταλάβουν μερικοί είτε από οικονομικές αντιλήψεις, είτε από στοιχειώδη κατανόηση πολιτικών – οικονομικών θέσεων. Η Κύπρος είχε έλλειμμα 5.3% το 2010 και ακόμα και στα επόμενα χρόνια της κρίσης το έλλειμμα ήταν γύρω στο 6%. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν πολύ περισσότερο. Ο Ορφανίδης εδώ λέει χοντρά ψέματα [και εντελώς κουτοπόνηρα αποφεύγει να αναφερθεί και στο δημόσιο χρέος – και που το έχουν εκτοξεύσει οι ανάγκες των τραπεζών μετά το 2012] και ποντάρει ότι κανένας δεν θα του πει: «πες μας συγκριτικά πόσα ήταν τα ελλείμματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκείνη την περίοδο».  [..]
Αλλά είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα γιατί ο Ορφανίδης επιμένει σε ένα ψέμα – για το έλλειμμα- για να μην αγγίξει την ουσία. Ότι, όπως λένε όλοι παντού πια, η κυπριακή κρίση, όπως και η ιρλανδική και η ισπανική, είναι τραπεζιτικές. Και το ζούμε καθημερινά πια. Οπότε επιστρατεύει ότι υπεκφυγή μπορεί, για να αποφύγει την συζήτηση για τις ευθύνες του - σαν επόπτη των τραπεζών. Και φυσικά το επίμαχο ερώτημα – ποιους εξυπηρετούσε με την απραξία του. Γιατί όχι μόνο ανέχτηκε την αγορά [και μάλιστα παραπλανητικά για το κοινό] των ελληνικών ομολόγων ενώ κατέρρεε η ελληνική οικονομία, αλλά και στο καίριο σημείο της κατάρρευσης, τον Μάρτιο του 2011 επέτρεψε την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα ανοίγοντας πια την πόρτα στην άμεση μεταφορά της ελληνικής κρίσης στην Κύπρο. Δυο μήνες μετά αποκλειστήκαμε από τις αγορές. Και τι λέει; Κακώς έγινε το κούρεμα των ελληνικών ομόλογων. Ο κόσμος το συζητούσε από το Μάρτιο του 2011 και ο Ορφανίδης στην κοσμάρα του δήλωνε τότε ότι μάλλον δεν θα γίνει. Και επέμενε να αφήνει τις τράπεζες να κάνουν ότι θέλουν. Και ενώ οι τράπεζες είχαν εμφανή προβλήματα με την υπερεπέκταση, αλλά και τις κομπίνες τους, και δεν θα μπορούσαν να πετύχουν την ανακεφαλαιοποίηση [όπως φάνηκε τον Μάιο-Ιούνιο του 2012], ο Ορφανίδης επέμενε ότι όλα είναι μια χαρά.
Ακόμα και την μόνη παραδοχή που υποχρεώθηκε να κάνει τελικά, την υπερδιόγκωση του τραπεζιτικού τομέα, το προσπερνά λες και είναι φυσικό φαινόμενο. Λες και δεν στήριζε αυτήν την διόγκωση [ζητούσε έξτρα κεφάλαια 3 δις το 2009 λ.χ. – χωρίς καμία δέσμευση για τις τράπεζες] και δεν την συγκάλυπτε μέχρι που έσκασε σαν ωρολογιακή βόμβα.
Λέει ψέματα για να αποφύγει τις ευθύνες του - και τις δικές του και όσων ευνοούσε. Μιλά ο ίδιος λ.χ. για τον ΕΛΑ της Λαϊκής; Αφού επί δικής του εποπτείας ξεκίνησε ο ΕΛΑ, μετά διόρισε τον φίλο του τον Μ. Σαρρή επικεφαλής της Λαϊκής – και είναι επί Σαρρή που έφτασε τα 9 δις  ο ΕΛΑ της Λαϊκής. Ο ίδιος επέμενε ότι όλα είναι μια χαρά στο τραπεζιτικό σύστημα μέχρι την άνοιξη του 2012 που έφυγε. Τόσα σκάνδαλα τα συγκάλυπτε χωρίς ντροπή. Και οι εκροές της Λαϊκής έγιναν και μέσα απο το δικό του «τέκνο»/εργο - την Εγνατίας. Οπότε; Ο ψεύτης λέει "αλήθειες" γιατί μερικοί δεν καταλαβαίνουν ακόμα;  ή μερικοί θέλουν ακόμα να συγκαλύψουν αυτήν την κατάντια;
Όμως, ακόμα και η […] γενικότερη αδυναμία να κατανοήσει το περιβάλλον του- παραβλέπει ότι σκόπιμα ή μη εμπλέκεται και σε ποινικά ζητήματα. Είναι τεκμηριωμένο ότι αυτός επέμενε να γίνει η πώληση της Uniastrum που διερευνάται σήμερα για μίζες 50 εκατομμυρίων. Γιατί το έκανε –ποιους ήθελε να ευνοήσει και γιατί; Το θέμα των αξιόγραφων είναι ήδη στα δικαστήρια. Και η κλοπή του σκληρού δίσκου όταν έφυγε από την κεντρική, είναι, εκτός από κλοπή δημόσιας περιουσίας, και ένδειξη των φόβων του για το τι μπορεί να αποκαλυφθεί – για το τι έκανε σκόπιμα ο ίδιος, πέρα από την απραξία του, και την καταστροφική μη-εποπτεία του.

Από εκεί και πέρα το ότι ανακάλυψε ότι έγινε πολύ φθηνά και εκβιαστικά η πώληση των  παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, τι λέει; Απλά αναμασά κάτι που είναι γνωστό – τολμά όμως να καταγράψει την ευθύνη του φίλου του, του Σαρρή; Και πάλι θα αλλάξει θέμα. Τέτοιος ήταν πάντα.. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου