30 Αυγ 2014

Σπόντες


  • Καταγράφεται και αυτός ο μήνας στα μαργαριτάρια των ΜΜΕ μας. Θα θυμόμαστε και θα θυμίζουμε για να μην γυρίζουν μερικοί και να το παίζουν «τι να γίνει, αυτά έγιναν και εμείς δεν ..». Για ένα ολόκληρο μήνα γινόταν η συζήτηση για την πρώτη κατοικία, για την επαγγελματική στέγη κοκ. Και όμως, αρκετοί μεγάλο-δημοσιογράφοι δεν βρήκαν μια λέξη, μια λέξη μια φράση ρε κουμπάρε να πουν, για αυτό το θέμα. Να πουν, ας πούμε, «να διασφαλιστεί αυτό» ή έστω να διασφαλιστεί κάτι. Έμειναν στις γενικόλογες αερολογίες για να μην πάρουν θέση – και να σπρώξουν έμμεσα ή άμεσα στην αποδοχή του νομοσχεδίου. Ούτε μια λέξη. Και μετά θα είμαστε καχύποπτοι αν ρωτήσουμε για τα hedge funds; Ή θα τολμήσουν μερικοί να μας πουν μετά, ότι φταίνε κάποιοι άλλοι που δεν μίλησαν; Τουλάχιστον οι πολιτικοί, όσα τζαι να τους φορτώσει κανείς για αλλα πράγματα, προσπάθησαν. Τζαι εν καλό που η Βουλή μπορεί να λειτουργήσει σαν άμυνα. Η σιωπή όμως μερικών (όχι όλων) στα ΜΜΕ ήταν εκκωφαντική.

  • Διότι ότι τζαι να περάσει θα πρέπει να έβρει μπροστά του τις αντιστάσεις του μέλλοντος. Τζαι ότι έγινε (σαν κέρδος της πίεσης που τα κάτω) θα αξιολογηθεί ως μέρος μιας εξελικτικής διαμόρφωσης των κινημάτων – τζαι στον δρόμο, τζαι σαν πίεση τζιαμαι που μπορεί να αλλάξει ή να μπλοκαριστεί το πολιτικό σύστημα. Τζαι σε τούτο το πλαίσιο η κατανόηση του  διπλού ρόλου μερικών, εν επίσης σημαντική.

  • Η πιο ωραία φάση με το νομοσχέδιο με τις εκποιήσεις ήταν οι συνεχείς περιστροφές των απολογητών της κυβέρνησης. Σκέτοι ανεμόμυλοι. Στην αρχή, μας είπαν ότι η κυβέρνηση το πάλεψε με την τρόικα και έβγαλε ότι καλύτερο μπορούσε. Δεν γινόταν τίποτα άλλο. Μάλιστα μερικοί/ες έκαναν και πλάκα ότι τους την έφερε ο Χάσικος στη βουλή, όταν τους είπε στο τέλος ότι δεν δεχεται αλλαγές η τρόικα. Τελικά και αλλαγές δέχτηκαν, και αγωνιώδη τηλεφωνήματα έκαναν εκλιπαρώντας οι μαστόροι τους. Όσο για τους άλλους των «ίσων αποστάσεων» άλλη κωμωδία – «όλοι οι ίδιοι», άρα δεχθείτε. Και άμα είδαν ότι δεν περνούσε, άρχισαν την κριτική στην κυβέρνηση γιατί δεν προετοιμάστηκε καλύτερα. Σας πήραν χαμπάρι. Είναι καλό να διασπάται η φωνή του κατεστημένου.

  • Το άλλο είναι η δουλοπρέπεια με την τρόικα. Δεν θα δεχθεί και δεν θα δεχθεί. Ρε εσείς, δεν σας είπε και η Βελκουλέσκου ότι αν δεν δεχθούμε, θα έρθουν πίσω για συζήτηση; Τα ίδια κάνουν και αλλού. Στην Πορτογαλία έχουν το Ανώτατο που ακυρώνει διάφορα που θέλει η τρόικα, εμείς θα έχουμε τη Βουλή. Και σιγά δηλαδή που στο σημερινό σημείο που είναι η Ε.Ε., θα μας εκβιάσει με αποκοπή χρημάτων. Δαμαί ως τζαι η Ελλάδα φκαίνει στις αγορές, τζαι αγχώνεστε με την τρόικα; Τζαι τζήνη αγκομασιεί ώσπου να φκει η ψυσιή της όπως πάει το σκηνικό – στην Ευρωπη κατηγορούν την, η Λαγκάρντ εν υπό έρευνα. Αλλά μερικοί εν ξέρουν πως αλλιώς να κυβερνήσουν, εκτός που την επίκληση μιας μεγάλης, ξένης απειλής. Ο καθένας τζαι το μαράζι του Χάρη…J

  • Πάντως ελυπήθηκα τον καημένο τον Αναστασιάδη, η αλήθκεια να λέγεται, τζαι αν κρατεί άκκαμα ο άθρωπος, εν κατανοητό. Έβαλεν τους να κάμουν ένα νομοσχέδιο τζαι να ψήσουν τον κόσμο με τα ΜΜΕ να περάσει μέσα στον Αύγουστο, τζαι οϊ μόνο εφέραν του διαδήλωση έξω που το προεδρικό, αλλά αναγκάστηκαν ο ίδιος να ζητήσει να δει τον Ν. Παπαδόπουλο. Μάλιστα – ιδού ξεφτίλα. Πάνε οι ένδοξες στιγμές που εκαλούσεν τον Κάρογιαν τζαι ο Πολίτης εποτζοίμηζεν τον, ότι όπου τζαι νά’σαι εν τελειωμένος ο Παπαδόπουλος. Η τηλεοπτική εικόνα ήταν σαφής – ο Παπαδόπουλος απολάμβανε με ένα χαμογελούιν να εν το κέντρο της προσοχής, τζαι το πρόσωπο του Αναστασιάδη, σοβαρό προς βλοσυρό, με νέα [;] γυαλλούθκια, εφαίνετουν να προσπαθεί να ξεχάσει το επεισόδιο. Έτσι ένι χωρκανέ. Άμα εμπιστεύκεσαι τον Χάρη, ακόμα έν είδες τίποτε.

  • Μερικοί εν τω μεταξύ κοντεύκουν στο επίπεδο του παθολογικού με τα ψέματα – άτε να το πούμε παραπλάνηση για να μεν θιχτούν πολλά. Ο Βίκτωρας: «το νέο νομοσχέδιο προστατεύει καλύτερα τους δανειολήπτες». Τί να πεις. Ο Χάρης στον πανικό του – «Αυτοί που φωνάζουν είναι αυτοί που εκμεταλλεύονταν τις τράπεζες». Δηλαδή ρε Χάρη, ίνταλως τζαι εμείς εν ακούσαμεν ούτε ένα μεγάλο-οφειλέτη να παραπονιέται; Έτο τζαι ενα δημοσίευμα για την λίστα των οφειλετών. http://www.philenews.com/el-gr/oikonomia-kypros/146/200591/poioi-einai-oi-20-pou-chrostoun-5-dis-stin-trkyprou.. Ποιοί που τούτους ήταν εναντίον;

  • Πάντως, μετά από όσα είδαμε τζαι ακούσαμε, το νέο σημαντικό ερώτημα για τη διαπλοκή είναι, όντως, ποιά ΜΜΕ έχουν ήδη «σχέση» με hedge funds. Άμα σκεφτεί κανείς τους τίτλους...

  • Τζαι ίντα χάζιν οι τράπεζες; Ξαφνικά, μαράζιν για τους δανειολήπτες, τζαι μέτρα…Ε καλά ρε, γιατί εν τα ανακοινώνετε πριν; Αυτό είναι ..κάθε νομοσχέδιο της κυβέρνησης να μεν περνά, να εκβιάζονται οι φίλοι της να κάμνουν παραχωρήσεις..

  • Ακόμα ένας νεκρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, ο Κώστας Ματθαίου, τον οποίον μάλλον σκότωσαν «συναγωνιστές» του - έτσι η δημόσια παρουσίαση γίνεται λες και οι δολοφόνοι εκτός από ανώνυμοι, ήταν και αόρατοι, και μάλλον εξωγήινοι. Αλλά η όλη προσπάθεια δημοσιοποίησης (από τον Φιλελεύθερο) είναι κάτι θετικό που αξίζει να πιστωθεί – και στον κ. Κουλία. Πέρασε μεν απαρατήρητο, αλλά έχει το ιστορικό ενδιαφέρον του. Τη βδομάδα 18-23 Αυγούστου [ιδιαίτερα στις 21 και 22/8 στις σελίδες 19 του ένθετου «Πρώτη γραμμή) ξαφνικά, ο Φιλελεύθερος άρχισε να προβάλει πρωτοσέλιδα μια παράξενη υπόθεση αγνοούμενου. Αγνοούμενος που ήταν τομεάρχης, λέει της ΕΟΚΑ, και το "εκτέλεσαν" -δεν λέει, όμως, ποιοί- και «εξαφάνισαν» το πτώμα του - ή μάλλον το έριξαν σε ένα χωράφι με λίγο χώμα από πάνω, μετά το ξέθαψαν και το έθαψαν-έκρυψαν παρακάτω. Για όποιον ξέρει λίγο τις ιστορίες της ΕΟΚΑ, αυτή είναι υπόθεση που θυμίζει την υπόθεση Στεφανίδη – και εκείνου το πτώμα «εξαφανίστηκε» μετά από εκτέλεση από άλλους της ΕΟΚΑ. Είχαν μια παράδοξη τάση μερικοί στην ΕΟΚΑ να μην αφήνουν να γίνουν καν κηδείες. Τα ίδια έκαναν και με τον Σαμάρα, όταν τον εκτέλεσαν για την προδοσία του Αχυρώνα – και ας ήταν και ο αδελφός του ανάμεσα στα θύματα, και ας ήταν γνωστό ότι είχε λυγίσει μετά από βασανιστήρια, και ας ήρθε μόνος πίσω να δεχθεί την ό,ποια τιμωρία. Κάποιοι ήθελαν να το παίζουν και κρυφοί νεκροθάφτες προφανώς. Τα ίδια και με το άτομο από τα Λειβάδια. Βέβαια, ο Φιλελεύθερος το έπαιξε μούγκα για το ποιός τον «εκτέλεσε». Στο κειμενο αναφέρεται ότι αυτός που πήρε το θύμα στις 18/10/1958,  εφυγε με μοτοσυκλετα, και προφανως τον ειδαν αρκετοι, αφου το θυμα εκεινη την ωρα  έπαιζε ποδόσφαιρο. Αόρατος και ανώνυμος.  Ποιός είχε όπλα τότε και έκανε τέτοιες «εκτελέσεις»; Αν ήταν άγγλοι θα το ξέραμε, αν ήταν τουρκοκύπριοι εθνικιστές θα είχαμε ένα κατεβατό κλισέ περί βαρβαρότητας.  Ενώ αυτοί που άφησαν μια γυναίκα στα 32 της μόνη με 3 παιδιά, χωρίς καν εξήγηση, και χωρίς καν να ενδιαφερθούν για τους μιτσιούς που «η λέξη «παπάς» έλειπε πάντα από το στόμα των παιδιών», είναι πάντα προστατευμένοι κάποιων. Η έμμεση λογοκρισία, όπως και η παραπομπή στο τέλος ενός κειμένου  στις 21/10/2014 στους «συνδέσμους αγωνιστών» (για «αποκατάσταση», ας πούμε) δείχνουν σαφώς ότι όλοι ξέρουν αυτό που δεν γράφεται – ότι το εκτέλεσαν συναγωνιστές του της ΕΟΚΑ. Είναι πάντως ευχάριστο που μια ακόμα ιστορία εκείνης της λογοκρινομενης περιόδου βγαίνει στο φως. Όσο για τους συνδέσμους της ΕΟΚΑ κλπ – εδώ αυτοί δεν βρήκαν το κουράγιο να ζητήσουν ένα συγνώμη για το λιντσάρισμα του Μένοικου και θα παραδεχτούν τις εσωτερικές δολοφονίες που συνήθως -ιδιαίτερα το 1958 που ήταν προς το τέλος της αποικιοκρατίας- γίνονται για ξεκαθάρισμα βολεμάτων στην μετααποικιακή περίοδο; Για αυτό σκότωσαν και τον Στεφανίδη. Για αυτό ίσως και μερικοί στο εσωτερικό της οργάνωσης κάρφωναν συνεχώς τον Ματς, το φθινόπωρο του 1958 επίσης. Και σιγά που θα είχαν ευαισθητοποιηθεί για τον πόνο μιας γυναίκας  ή των 3 παιδιών. Βόλεψαν και βολεύτηκαν κάποιοι προφανώς. Πάντως να το σημειώσουμε – η έρευνα γίνεται χάρη στην παρέμβαση του Κουλία. Καλό.

  • Τελικά, είναι δημόσιος λειτουργός ο κ. Οδυσσέας Μιχαηλίδης ή πουλά υπηρεσίες σε μερικά ΜΜΕ; Στην πρακτική της δικαιοσύνης, κάθε έρευνα πρέπει να χρησιμοποιεί κανόνες που να εφαρμόζονται σε όλους. Τολμά, όμως, ο κ. Μιχαηλιδης να ερευνήσει τους ανώτερούς του, που το διόρισαν με βάση τα ίδια κριτήρια (σύγκρουσης συμφερόντων ή ομολογίες για συμμετοχή σε ύποπτες συναλλαγές) με τα οποία φτιάχνει τις πρωτοσέλιδες φούσκες; Ο κ. Οδυσσέας Μιχαηλίδης παίρνει και κανένα επίδομα από τις εφημερίδες τις οποίες τροφοδοτεί με τις φούσκες του; Άντε να δούμε. Έκανε έρευνα για τον Πετρίδη. Οκ, ας πούμε, κακώς υπέγραψε για τον εαυτό του ως γιατρό, ενώ ήταν υπουργός. Αυτό λέγεται σύγκρουση συμφερόντων. Με το που ανέλαβε λ.χ. το υπουργείο, μας είπε ότι θα ζητήσει μείωση των ενοικίων για κυβερνητικά κτίρια – αλλά όχι για αυτά της οικογένειάς του. Και μετά είχε και σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση του φόρου ακίνητης ιδιοκτησίας. Υπάρχουν πιο εξόφθαλμες περιπτώσεις σύγκρουσης συμφερόντων; Τολμά να διερευνήσει τον κ. Χάσικο ο κ. Οδυσσέας για το ίδιο ζήτημα – της σύγκρουσης συμφερόντων; Διότι το θέμα είναι διαρκές – υπουργός λ.χ. με οικογένεια ιδιοκτησίας ΜΜΕ είναι επικεφαλής του ΡΙΚ και διόρισε και υπάλληλο του εκεί. Δεν είδε τίποτε ο Οδυσσέας ε; Τί σύμπτωση – αλλά στον Πετριδη το ανακάλυψε. Θα το ανακάλυπτε, όμως, αν ήταν ακόμα συνάδελφος του κ. Χάσικου; Και όπως φαντάζεστε, δεν είδε επίσης τίποτε σε σχέση με την οικογενειακή οικονομική κατάσταση του υπουργού εσωτερικών, τις κτηματικές λ.χ. επιχειρήσεις της οικογένειας του, και τον έλεγχο που έχει επιβάλει με «δικούς του» στο κτηματολόγιο. Κοίτα να δεις συμπτώσεις αυτός ο Οδυσσέας. Αλλού είναι σαΐνι, και αλλού τυφλώνεται ο καημένος από το φως. Ανακάλυψε, λέει, ότι μερικοί έπαιρναν δάνεια και δεν είναι στο κατάλογο φορολογουμένων. Άντε, πες μας ονόματα να δούμε. Ή περιμένεις να τα εγκρίνει ο «Άστρος»; Η μήπως είναι φούσκα, όπως εκείνες της Χρυστάλλας πριν – που έβλεπε φοροφυγάδες στα κοκτέιλ πάρτι; Μήπως το ζητούμενο είναι ότι ήθελε ο Πολίτης ένα πρωτοσέλιδο για να φτιάξει κλίμα υπέρ των εκποιήσεων και προθυμοποιήθηκες; Έκανε τέτοια και η Χρυστάλλα όντως.  Και εκείνο το «θέμα» με το πανεπιστήμιο και τις δυο επιτροπές που διαφωνούσαν για ένα πoσό που από ότι φαίνεται δεν πληρώθηκε– είναι «θέμα», ή απλώς σε επιστράτευσαν για να κατηγορήσεις τον ενδεχόμενο αντίπαλο του Χριστοφίδη στις πανεπιστημιακές εκλογές; Διότι για να διαρρεύσει το «θέμα» στον Χατζηστυλιανού (τον επονομαζόμενο «τσεκκούθκια») που έβλεπε τις λίστες με το Διγενή Μόρφου και έγραφε ότι δίνονταν λεφτά μόνο σε αριστερά σωματεία, δεν είναι και σόι εγκυρότητας η δημοσίευση.  Το άτομο προσφέρει μονομερείς εξυπηρετήσεις - με αδυναμία στα συμφέροντα του υπουργού εσωτερικών. Μυρίζει στημένη υπόθεση, όπως τα τσεκκούθκια. Αν όντως πάντως θέλει να το παίξει κάπως ανεξάρτητος ο κ. Οδυσσέας υπάρχει μια υπόθεση που εκκρεμεί όντως – αλλά θέλει τόλμη. Η Γενική Εισαγγελία λ.χ. κώλωσε κανονικά: Αφορά τον κ. Λιοτατή ο οποίος στην κατάθεσή του παραδέχθηκε ότι πήρε χρήματα (50,000) από τον κ. Μουσταφά για την υπόθεση της Δρομολαξιάς. Υπενθυμίζεται ότι με βάση τη στημένη υπόθεση που επέβαλε ο Χάσικος μέσω Ρίκκου, η προσπάθεια πώλησης του χωραφιού ήταν παράνομη, αν ο κ. Μουσταφά δεν διέμενε στις ελεύθερες περιοχές. Και γίνεται και δική σε βάρος των αστυνομικών - και τελικά, αυτό είπε και ο Λιοτατής, του νοίκιαζε δωμάτιο, τάχα μου για το μεσημέρι.. Μπορεί να μην τον πιστεύει κάποιος, αλλά δεν γίνεται να πάνε αλλοι σε δίκη για αυτό και ο ίδιος, που ομολογησε ότι πηρε χρηματα για να βοηθησει στην ενδεχομενη παρανομια, να καμώνεται ότι δεν έγινε τίποτα. Άρα ο κ. Λιοτατής παραδέχθηκε ότι προσπαθούσε να βοηθήσει -με βάση την δικογραφία της υπόθεσης- στη διάπραξη αδικήματος – και εισέπραξε και χρήματα. Βέβαια, ο κ. Λιοτατής είναι και συνεταίρος σε οικογενειακή ιδιοκτησία του υπουργού εσωτερικών, όπως δημοσιεύτηκε. Τολμά, ο κ. Οδυσσέας να διερευνήσει τον μάστρο του - και τους συνέταιρούς του;  Οξά, πέτασει μικρές φούσκες για ικανοποιεί τον «Πολίτη» και το «Φιλελεύθερο» ότι έχουν κάτι να γεμίζουν σελίδες; Το ερώτημα τότε είναι – γιατί να τον πληρώνει το δημόσιο, αν η δουλεία του είναι να προσφέρει θεάματα για ιδιωτικό κέρδος;

  • Άντε την έκανε και ο Τόνυ. Τα οικονόμησε τουλάχιστον; Τάχα μου έρευνα, με στόχο όπως φάνηκε να του δώσει εύσχημα τρόπο να αποχωρήσει. Θα μάθουμε τι ρόλο έπαιξε και αν υπήρχαν οικονομικά οφέλη από τις διάφορες κινήσεις-πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων των Κ. Αερογραμμών. Γιατί όσα ειπώθηκαν επιφανειακά ήταν. «Δεν είχε πρόθεση δόλου» λέει. Χαριτωμένο. Θα το κρατήσουμε. Και θα επανέλθουμε με συγκριτικές αναφορές.

  • Η ξεφτίλα του δημόσιου βοηθήματος «ΕΕΕ»: από τις υποσχέσεις στις απειλές – τόσο καλό είναι το νούμερο; Όταν η κυβέρνηση προσπαθούσε στα μουλωχτά, όπως κάνει με όλα τα θέματα, να κατασκευάσει το ΕΕΕ, διοχέτευε μέσω μερικών δημοσιογράφων ότι θα ήταν και η μεγάλη και πρωτοποριακή μεταρρύθμιση. Ύστερα, ήρθαν τα δύσκολα. Οι συντεχνίες και οι συνταξιούχοι υποψιάστηκαν ότι η σιωπή της κυβέρνησης για τις διαδικασίες και η αμηχανία να δώσει έστω κάποια απάντηση που θα βρίσκονταν τα έξτρα κονδύλια, σήμαινε ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Έτσι, πέρασε το σύνθημα ότι η κυβέρνηση θέλει να πάρει από τους φτωχούς για να δώσει στους φτωχότερους. Τελικά, είναι χειρότερα – αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι πλήρη πρόσβαση στην οικονομική κατάσταση των συνταξιούχων και άλλων ομάδων του πληθυσμού. Οπότε, τον Ιούλιο ξαφνικά ακούσαμε και την αποκαλυπτική δήλωση – το υπουργείο της κ. Ζέτας απειλούσε ότι όσοι δεν γράφονταν στον κατάλογο, θα είχαν περικοπές. Κοίτα να δεις. Τόσο μεγάλη βοήθεια θα είναι, που θα γίνεται με την απειλή. Και έτσι, όταν μετά μάθαμε ότι η κυβέρνηση -τους είπε η τρόικα, βέβαια βέβαια- θέλει να επιβάλει πλήρη έλεγχο ακόμα και στον οικογενειακό προγραμματισμό για δανειολήπτες, το καρέ έκλεισε. Οι ιθαγενείς, μαντάμ, έχουν υπομονή, αλλά δεν ξεχνούν. Να το θυμάστε.

  • Με εξαίρεση δύο-τρία σεξιστικά ("έχουμε πηδήξει το περιβάλλον" / "τα γράφουμε στ' αρχίδια μας" / "στ' αρχίδια των πολιτικών και του ΚΟΤ"), νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερη δημοσιογραφική ανάλυση που έχω διαβάσει τελευταία πάνω στο "αναπτυξιακό μοντέλο" της επαρχίας Αμμοχώστου.
    Άλλο ένα μεγάλο μειονέκτημα του άρθρου είναι η ανυπαρξία οποιασδήποτε αναφοράς σε ζητήματα εργασιακής εκμετάλλευσης, στη συντριπτική πλειοψηφία μεταναστών/ριών εργαζομένων στον ξενοδοχειακό τομέα, κυρίως μάλιστα όσον αφορά την αλυσίδα ξενοδοχείων της εταιρείας Τσόκκος.
    Γιατί καλό είναι να ξεσηκώνεται η μισή Κύπρος για την απάνθρωπη μεταχείριση και τη βάναυση δολοφονία ενός σκύλλου, αλλά δεν είδα και πολύ κόσμο - πέρα από τις "γνωστές άγνωστες" συντεχνίες, οργανώσεις και ομάδες της αριστεράς - να ξεσηκώνεται για τις αυθαίρετες περικοπές μισθών και τις μονομερείς περικοπές ωφελημάτων των εργαζομένων.
    Α ναι... και τη συντεχνία της δεξιάς να διαμαρτύρεται για τις "απολύσεις Κυπρίων και προσλήψεις ξένων εργαζομένων"
    #_Κύπρος_τα_μεγαλεία_σου
    "Συμπαθώ την κυρία Τσόκκου" - Must Online - Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014
    http://www.must.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=16591    
    http://www.youtube.com/watch?v=baDvwdHnoug

  • Δυτική δημοσιογραφία – ή έμμεση λογοκρισία: Στις 18 Αυγούστου, το Ρώυτερς είχε μια είδηση ότι κάποιοι κατέστρεψαν το τάφο του Σ. Μπαντέρα στη Γερμανία. Ο Μπαντέρα θεωρείται ήρωας από την ουκρανική ακροδεξιά, ενώ κατηγορείται από τους αντίπαλους του γιατί συνεργάστηκε με τους Ναζί – το οποίο είναι ιστορικό γεγονός, όπως ότι ο Τσολάκογλου ήταν ο κατοχικός πρωθυπουργός της Ελλάδας, ας πούμε. Οπότε, θα μπορούσε το Ρώυτερς να πει ότι οι μεν λένε έτσι και οι άλλοι αλλιώς. Προσέξετε τη διατύπωση. Πρώτα λέει ότι πολέμησε του ναζί και τους σοβιετικούς. Ούτε λέξη ότι συνεργάστηκε με τους ναζί. Μετά, όταν πρέπει να παρουσιάσει την άποψη έστω των φιλορώσων, λέει ότι η κατηγορία είναι ότι είναι «τρομοκράτης» γιατί πολέμησε την σοβιετική εξουσία». Αναπαραγωγή της ακροδεξιάς θέσης και λογοκρισία, ακόμα και του ιστορικού γεγονότος ότι συνεργάστηκε με τους ναζί. Ιδού το Ρώυτερς και το επίπεδο της δυτικής δημοσιογραφίας. Και ύστερα λένε για δημοσιογραφία καθ’ υπόδειξη; Εδώ οι δημοσιογράφοι δεν παίρνουν καν οδηγίες – εσωτερικεύουν τη φωνή του αφεντικού. http://www.euronews.com/newswires/2647368-grave-of-ukrainian-nationalist-stepan-bandera-vandalised-in-germany/

  • Δυτική δημοσιογραφία – όταν το άσπρο γίνεται μαύρο, αναλόγως των συμφερόντων. Δεν είναι τυχαία που ήταν εγγλέζος ο Όργουελ. Στο τεύχος του Economist στο τέλος του Αυγούστου υπάρχει μια έκκληση στις ΗΠΑ να βομβαρδίσουν το Ισλαμικό κράτος, τους ισλαμιστές δηλαδή, και στη Συρία. Αλλά, λέει, το περιοδικό υπάρχει ένα πρόβλημα. Θα κοροϊδεύει τον Άσσαντ γιατί έτσι θα επιβεβαιώνεται η θεωρία του ότι τόσο καιρό ο ίδιος αγωνιζόταν ενάντια στους ισλαμιστές. Αυτός είναι βέβαια και ο φόβος του περιοδικού. Αλλά η ομολογία δεν ήταν ποτέ μέσα στις αρετές του δυτικού αποικιακού λόγου. Αλλά μετά το περιοδικό ανακάλυψε και το άλλο πρόβλημα – πως θα γίνει βομβαρδισμός, αν η αναγνωρισμένη κυβέρνηση, του Άσσαντ δηλαδή, δεν δέχεται; Και το περιοδικό του κεφαλαίου έχει την απάντηση – έτσι και αλλιώς, λέει, οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν τον Άσσαντ, άρα δεν υπάρχει πρόβλημα. Δηλαδή, άμα αύριο η Ρωσία πει αρκετά με τους βομβαρδισμούς των αμάχων στην ανατολική Ουκρανία και βομβαρδίσει τα στρατεύματα του Κιέβου, είναι οκ.; Τότε, ο Economist θα βγάζει σπυριά για τη ρωσική αρκούδα. Έτσι, είναι ο δυτικός λόγος. Υποκριτικά αντιφατικός. Το άσπρο είναι μαύρο. Οπότε, όταν ο Όργουελ έγραφε το 1984, μπορεί να ήταν και λίγο στη φάση του δικού του χαφιεδισμού -πέρασε και αυτό το στάδιο τι να κάνουμε- αλλά ήταν κάτι από τη βαθιά βρετανική κουλτούρα που τον ενέπνευσε. Όταν ένας ρατσιστής όπως ο Τσόρτσιλ, πόζαρε σαν «ηγέτης της νίκης» ενάντια στο φασισμό, υπήρχε και εκεί το ίχνος του 1984. Και προφανώς το Economist, παρά τη λαγνεία των αριθμών, που είναι χρήσιμοι, δεν αντέχει στο να μην αναπαραξει τη ρητορική του «ο πόλεμος είναι ειρήνη».

  • Ο καημένος ο Μακάριος – να γράφει άρθρο για αυτόν ο Πικής; Έλεος.. Ο Φιλελεύθερος θεώρησε αρμόζων να δημοσιεύσει άρθρο του Πική για Μακάριο. Ο κ. Πικής, όμως, μετά την αποκάλυψη της γλοιώδους συμπεριφοράς του απέναντι στην εξουσία – του Αναστασιάδη αλλά δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλει κάποιος για το γενικότερο του όλου θέματος – αλλά και τη δημόσια επίδειξη της ανικανότητάς του να σεβαστεί ακόμα και τους θεσμούς, είναι πια τεκμήριο των προβλημάτων της κυπριακής δικαστικής παράδοσης. Ο Πικκισμός είναι δείγμα και της αχαπαροσύνης, αλλά και την προσφοράς υπηρεσιών για συμφέρον πέρα του δημόσιου. Και για να εξηγούμαστε. Ο κ. Πικής ανέλαβε την επιτροπή για την οικονομία, και άκουσε τον πρόεδρο να του λέει ότι έπρεπε πρώτα να το διερευνήσει εκείνο, διότι ακριβώς το πιο επίμαχο ζήτημα εκείνη την περίοδο ήταν η υπόθεση Λούτσιου. Ο κ. Πικής υποτίθεται ότι ήταν δικαστής για χρόνια. Άρα, λογικά ήξερε ότι έπρεπε να ψάξει να δει τους νόμους που καθορίζουν το διορισμό του. Με βάση την νομοθεσία ο Πικής αποδέχτηκε να τον διορίσει η κυβέρνηση και άρα δεν μπορούσε να την διερευνήσει. Καποιοι παραπαλνουσαν και καποιοι συγκαλυπταν. Ο κ. Πικής ακολούθως αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια να συγκαλύψει τις τράπεζες και τα σκάνδαλά τους -εκεί έμαθε τον νόμο, για τον Λουτσιο δεν..- και είχαμε τελικά το απόγειο της δουλοπρέπειας στην κατάθεση Αναστασιάδη, όπου το μόνο που δεν έκανε ήταν να του καθαρίσει και τα παπούτσια. Μέχρι και δικαιολογία για το πιστόλι στο κρόταφο του πρόσφερε. Και αυτός ο τύπος σημειώστε, ήταν πολύ μα πάρα πολύ μακαριακός, όταν χρειαζόταν να παίρνει προαγωγές μετά το 74. Και χρησιμοποιουσε τον αυταρχισμό του σαν συγκάλυψη της ημιμαθείας προφανώς. Έτσι, είχαμε και το αμίμητο επεισόδιο που απαγόρευσε σε δημοσιογράφο [τον Α. Κωνσταντινιδη] να κάνει έφεση γιατί έκανε κριτική στους δικαστές. Τέτοια δημοκρατικότητα ο άνθρωπος – όπως την παττίχα που την κρίνεις από τον ήχο. Αλλά, όταν στην εξουσία ήταν οι σύμμαχοι του κ. Κωνσταντινίδη, ο κ. Πικής έτρεξε αμέσως και πάλι υπάκουα να πουλήσει το αυταρχικό προσωπείο προς εξυπηρέτηση. Και το γελοιωδέστερο – ο άνθρωπος που ζητούσε κάποτε αύξηση για τον εαυτό του και τον κλάδο του, αναλώθηκε -για την εξυπηρέτηση της εξουσίας – της οποίας εξουσίας- να κατηγορεί το δημόσιο για τη κρίση των τραπεζών. Ο μισθός του Πική εννοείται είναι υπεράνω. Τέτοιοι τύποι βγήκαν και από το 74.. Ας έχουν τουλάχιστον το αίσθημα της ντροπής για τις αποκαλύψεις που είδαμε…

  • Συνεχίζεται η κωμωδία της Δρομολαξιάς – τώρα οι παραγωγοί του θεάματος έχουν χάσει το λογαριασμό για το τί έλεγαν και τί λένε.  Σε κάποια φάση, στις 30 Ιουλίου, η υπεράσπιση κάλεσε ένα μάρτυρα, κάποιον κ. Μιχαλάκη («κάτοχο πλειάδας αναγνωρισμένων τίτλων κατάρτισης..» όπως μας τον παρουσίασε μέχρι και ο Φιλελεύθερος – και ας ήταν μαρτυράς της υπεράσπισης) ο οποίος τεκμηρίωσε ότι η εκτίμηση του κτηματολογίου για την αξία του ακίνητου, ήταν πιο χαμηλή από την πραγματική του αξία. Αυτό επιβεβαίωνε τις εκτιμήσεις του κ. Τσουρή – εναντίον του οποίου παιδευόταν να βρει κατηγορίες να του προσάψει η Μαντάμ Ελεονόρα, η διορισμένη του Χάσικου. Μέχρι και ο Φιλελεύθερος παρατηρούσε ότι η εισαγγελία δεν μπορούσε να απαντήσει – και έγραφε, μάλιστα, ότι ο μάρτυρας «κατέδειξε» «σοβαρές αδυναμίες που δημιουργούν εύλογες σκιές στην ορθότητα της εκτίμησης της αξίας του ακίνητου». Αλλά κανένα σχόλιο ποιός έστησε το θέαμα που έλεγε ότι πουλήθηκε πιο ακριβά το χωράφι. Και ένας χαριτωμένος σχολιογράφος ζητούσε από τον Χάσικο να δει τι γίνεται στο κτηματολόγιο. Άμα το πλάσμα είναι αχάπαρο – δεν κατάλαβε ότι η όλη συζήτηση δείχνει το στήσιμο της όλης υπόθεσης..του Ρίκκου. Και της Ελεονόρας, βεβαίως. Θα έρθει και η εποχή που δεν θα λογοκρίνονται τα δεδομένα. Και για το χωράφι του πεθερού  στην Δρομολαξιά και την έννοια της σύγκρουσης συμφερόντων. Πάντως, αν είναι να δει κάποιος και κάτι θετικό στο όλο θέαμα, η αποκάλυψη του Λίλλη σαν ενός ατόμου έτοιμου να καρφώσει όποιον του υποδείξουν για να την σκαπουλάρει ο ίδιος, είναι ενδιαφέρουσα. Όπως και η κατάντια της Γενικής Εισαγγελίας.

  • Ώρες είναι να απορείς με τα δυτικά ΜΜΕ – ότι ψίχουλο τους ρίξουν το μασάνε. Τώρα ανακάλυψαν παρακαλώ του Γιαζίντις στο Ιράκ και έτσι οι ίδιοι που ήθελαν τη σφαγή των Αλεβιτών τώρα ξαφνικά έγιναν ευαίσθητοι στις συνοριακές κοινότητες. Τζαι κλάμα γιατί γίνεται γενοκτονία. Καλά, τόσα χρόνια από την αμερικανική εισβολή που οδήγησε τη χώρα στο θρησκευτικό διαχωρισμό, δεν σας ενδιέφεραν, τώρα μαραζώσατε; Και δίπλα στη Συρία είσαστε τόσο χαρούμενοι με τους ισλαμιστές, άμα δολοφονούσαν αλεβίτες ή άλλες θρησκευτικές μειονότητες, αλλά τώρα σαν ενοχλεί ο ΙΣ; Ότι πουν τα υπυργεία εξωτερικών.. Τα ίδια ΜΜΕ που τα μασούσαν για μέρες και βδομάδες για την Γάζα, που κάνουν ότι δεν βλέπουν τον βομβαρδισμό των αμάχων στην ανατολική Ουκρανία, ανακάλυψαν τους Γιαζίντις. Πόση υποκρισία; Ή μήπως οι άνθρωποι διαχωρίζονται στα καλά θύματα που προβάλει η δυτική ευαισθησία και τα θύματα που καλά να πάθουν – τα οποία σκοτώνονται με δυτικές σφαίρες και βόμβες. Φαίνεται ότι οι σλάβοι και οι άραβες εξακολουθούν να είναι θέματα ευαίσθητα για το υπόστρωμα του δυτικού ρατσισμού. Αλήθεια, θα μπορούσαν να υπάρξουν Γιαζίντις στη Σαουδική Αραβία, αυτήν τη μεγάλη σύμμαχο των δυτικών; Αλλά παλαμάκια βαρούσαν τα δυτικά ΜΜΕ εναντίον του Σαντάμ και του Καντάφι, όχι ενάντια στα εμιράτα. Τί σύμπτωση..Οι κάτοικοι της Βεγγάζης που ήταν ενάντια στον Καντάφι έπρεπε να σωθούν με ανατροπή της κυβέρνησης, έστω και αν από ότι φαινόταν τη στήριζε η πλειοψηφία τότε. Αλλά οι κάτοικοι του Ντόνεσκ έστω και αν κινδυνεύουν όλοι και όχι μερικοί, δεν ενδιαφέρουν τη Δύση..

  • Για να μην έχετε παράπονο για τις τοπικές αναπαραγωγές, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ακούσετε τον Τσίντα στο ΡΙΚ. Ακούγεται καλό παιδί, αβάσταχτης αθωότητας. Τέτοιο σφουγγάρι προπαγάνδας είναι δύσκολο να ξαναβρεθεί. Ότι του ρίξουν το μασά και το αναμεταδίδει με τόνο φωνής συνεχόμενου δράματος. Του έλεγαν λ.χ. ότι οι ισλαμιστές στη Συρία, είναι αγωνιστές της ελευθέριας, πρώτος ο Τσίντας να μας τα πει. Τώρα του λένε ότι οι ίδιοι ισλαμιστές, τα ίδια άτομα, αλλά στο Ιράκ, είναι αιμοβόροι, ότι πουν, πάλι ο Τσίντας εκει στην αναπαραγωγή. Μέχρι και τη στημένη πόζα του γιου του καιροσκόπου του Μπαρζανί μας την πρόβαλε, λες και ήταν αλήθεια ότι εκείνος ο τύπος «πολεμούσε». Ρε εσύ, σκέψου και λίγο ρε κουμπάρε.. Μήπως.. Ξέρεις.. μερικά είναι κατασκευασμένα....Δεν θυμάσαι λ.χ. τότε στη Λιβύη που πάλι έλεγαν ότι οι «αγωνιστές της Μισράτα» ήταν ήρωες;..Το θυμάσαι; Ξέχνα το. Τώρα, ετοιμάσου να λες ότι  εκείνοι οι τύποι, είναι κακοί ισλαμιστές. Και by the way το ότι ήταν άθλιοι ρατσιστές που έκαναν εθνική εκκαθάριση σε πόλη με μαύρους Λίβυους ήταν γνωστό από το 2011. Αλλά εσύ που να ακούσεις..

  • Αν όμως ο Τσίντας ακόμα δεν έμαθε φιλτράρει, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για τους Κ. Κωνσταντίνου του Πολίτη και Μ. Δημήτριου της Σημερινής. Η προσπάθεια τους να απολογηθούν για το Ισραήλ ήταν μια από τις πιο θλιβερές στιγμές της κυπριακής δημοσιογραφίας. Όχι δεν ήταν μια στιγμή που  υπήρχε αντί-εβραϊκή υστερία – και ρατσισμός είναι να υπονοεί κάποιος ότι το να κατηγορεί κάποιος ένα κράτος, το Ισραήλ, για εγκλήματα, είναι το ίδιο με το να κατηγορείς μια πολιτισμικη ομάδα όπως οι Εβραίοι. Στην Κύπρο και ευρύτερα υπήρχε ένα αίσθημα διπλού σοκ: για την ανισομερή στρατιωτική βία που μόνο μια σκόπιμη προσπάθεια μπορούσε να την κρύψει από το οπτικό πεδίο κάποιου (ήταν και θέμα αριθμών σε τέλος της υπόθεσης), αλλά και για την αθλιότητα στο εσωτερικό του Ισραήλ – από το κάψιμο ενός νεαρού παλαιστίνιου, μέχρι τις ιαχές για περισσότερους σκοτωμούς παλαιστίνιων, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης κοκ. Και αυτοί οι δυο, ευαίσθητοι (τουλάχιστον ο Δημήτριου) στον πόνο του Άλλου, το μόνο που βρήκαν να κάνουν ήταν την προσπάθεια απολογίας για το έγκλημα; Ο μεν Δημητρίου έκανε ότι δεν καταλαβαίνει, τάχα μου, τη διάφορα ανάμεσα στην μπούρκα των ταλεμπάν ή της Σαουδικής Αραβίας -που στηρίζει η Δύση που τόσο αγαπά ο ίδιος- και της απλής κουρούκλας που φορούν οι μετριοπαθείς ισλαμιστές. Ενώ ο Κωνσταντίνου συνεχίζει την πρόσφατη θλιβερή του πορεία του με σικ - αν και πληκτικά επαναληπτικές πια - ατάκες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το κείμενό του ήταν μια θλιβερή αποκάλυψη της κουτοπόνηρης υπεκφυγής. Θυμήθηκε τη Συρία, λέει, και γιατί όσοι διαμαρτύρονταν για την Γάζα δεν έλεγαν τα ίδια για τη Συρία – και είχε και φωτογραφία από το Χαλέπι. Και μας έριξε και το ότι η Χαμάς είναι «σκοταδιστές», ενώ ο ρατσισμός του ενάντια στους Αλεβίτες ήταν θλιβερός. Τι έγινε ρε Κώστα, θέλεις ειδική πληροφόρηση για να καταλάβεις ότι η γυναίκα του     Ασαντ είναι σουνιτισα και ότι εμφανώς η πλειοψηφία των Σύρων, και ιδιαίτερα των κοσμικών, προτιμά το «καθεστώς» από τους ισλαμιστές των εμιράτων; Ξέχασες ότι οι δυτικοί, για χάρη των οποίων έκανες τις κουτοπόνηρες υπεκφυγές, έχουν πια εγκαταλείψει τα προσχήματα για τη Συρία; Τώρα άρχισαν να το παραδέχονται και στη Δύση ότι σας είχαν στην πρίζα να υπερασπίζεστε ισλαμιστές στη Συρία. Ή θα μας πεις ότι δεν ήταν όλοι της εκδοχής του ΙΣΙΣ; Σου αρέσει περισσότερο η κλασική Αλ Κάιντα της Αλ Νούρσα; Αυτοί δεν είναι σκοταδιστές; Αντί να αντιγράφεις τυφλά φίλτατε, θα ήταν καλά να σκέφτεσαι και λίγο. Η αν θέλεις να..καντο πιο προσεκτικά. Κοίταξε και λίγο την Λιβύη για να καταλάβεις σε τί ξεφτίλα έχουν οι δυτικοί τους τοπικούς απολογητές. Δεν γίνεται φίλτατε να είσαι ευαίσθητος για τον εθνικισμό στην Κύπρο αλλα όχι για τον ισραηλιτικό. Δηλαδή τι θα έλεγες αν όσα ακούσαμε και είδαμε από το Ισραήλ γίνονταν στην Κυπρο απο δικους μας εθνικιστες; Αναφορά [και παραπομπή] στα δυο κείμενα υπάρχει στη ανάλυση του μπλογκ Άνευ ορίων. http://aneforiwn.blogspot.com/2014/08/752014.html
  •  

  • Βγήκε ο Πετρίδης να πει σε όσους διαβάζουν Πολίτη, ότι αν δεν περάσει το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, δεν έχει ανάκαμψη. Τί σε ρίχνουν και εσένα ρε καημένε να πουλάς πίλλιες; Άμα είναι να το παίζεις Χάσικος, είδαμε το έργο στην αρχική του εκδοχή. Ή νομίζεις ότι έχεις και πειθώ; Ότι είχες, το έχασες. Δηλαδή για να καταλάβουμε μετά από τέτοια ύφεση, η μικρή προσπάθεια μη  - περισσότερης πτώσης, θα είναι «ανάκαμψη» και εσύ θέλεις να την πληρώσουν οι μικροϊδιοκτήτες; Ευχαριστούμε για την πληροφορία – είχαμε όντως μια απορία για το που βαράς. Μην συνεχίσεις αυτή την κατάντια.

  • Άλλο άγχος: Θα υπάρξουν άραγε προβλήματα στη συνέλευση της Τράπεζας Κύπρου; Τελικά, αφού όλα είναι ελεγχόμενα, δεν υπήρξε. Πάει και αυτό το θέαμα, φέρανε και τους γύπες τώρα. Όλη η αθλιότητα ξεκίνησε από την άρνηση  να τη διαχωρίσουν σε καλή και κακή, για να έχουν ένα μηχανισμό εκβιασμών και ελέγχων. Τώρα, έγινε απειλή και κλαίνε δημόσια. Και ποίοι συγκάλυπταν και ποίοι κράτησαν τα δάνεια 6 δις των 20 επιχειρήσεων για να τα φορτώσουν στην κοινωνία; Ανάμεσα σε αυτούς που θα πρέπει να διερευνηθούν θα είναι και αυτοί που συγκάλυπταν στα ΜΜΕ και έψαχναν να φορτώσουν τις ευθύνες αλλού. Και ευτυχώς, όντως, «τα κείμενα μένουν». Και μια συγκριτική ανάλυση, είναι αποκαλυπτική για όποιον θέλει να δοκιμάσει.

  •  Αλήθεια ο W. Ross και όσοι τον προάγουν, πώς θα ονομαστούν; Τί λες κ. Διονυσίου; Να πούμε και εδώ κοπρίτες; Ή εδώ εν της παπαθκιάς τα ξύλα ;..:)

  • Κυκλοφορήσαν όλες οι εφημερίδες 15 Αυγούστου. Έδωσαν στους δημοσιογράφους υποτίθεται την Κυριακή; Αλλά άμα παραβιάζονται και τέτοιες ημερομηνίες. Φταίνε οι έκδοτες. Αλλά πάνω από όλα φταίνε οι δημοσιογράφοι με κάποια υπηρεσία. Τόση υποταγή πια; Διότι ένας/μια νεαρός/η δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει. Αλλά άτομα με τόση υπηρεσία να μην έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια συντεχνία της προκοπής να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τους και αναγκάζονται να δουλεύουν και τον δεκαπενταύγουστο; Το αστείο είναι ότι μέχρι πριν λίγο καιρό, έλεγε ο κόσμος για να απειλήσει την εξουσία – «θα σε βγάλω στα ΜΜΕ». Ποια ΜΜΕ; Εδώ οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν καν να γράψουν ένα σχόλιο να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Και θα μας πει πάλι ο εκ των αρχισυντακτών, ότι είναι φαντασίωση η δουλοπρέπεια προς τους έκδοτες;

  • Ρε παιθκιά, άμα δεν σας παίρνει, μην το ταλαιπωρείται το γέρημο – είναι κουφός ο «ερωτισμός» με το κορμάκι και τα μποξεράκια την εποχή του nymphomaniac και της μετατροπής του αρλεκίν σε γκρι αποχρώσεις σαδομαζοχισμού. Είπε το Όμικρον να κάνει ερωτικές φωτογραφήσεις σε ασπρόμαυρο φόντο και άντε να μας τις διαφημίζει. Αλλά άμα την χρόνια που κυκλοφόρησε το nymphomaniac [στην κουλτουριακη εκδοχή του ερωτισμού] και οι «αποχρώσεις του γκριζου» στην πιο ποπ [κιτς; Θα δούμε] εκδοχή, εδώ πέρα είμαστε ακόμα στα κορμάκια και στα σιορτ μποξεράκια για να μην φανεί «κάτι» από τα επίμαχα σημεία του σώματος, όπως την δεκαετία του 70 που έβαζαν αστεράκια, άστε το. Μην το ταλαιπωρείται το θέμα. Ερωτισμός του κατηχητικού. Μου θυμίζει την εποχή του gay pride που δεν βρέθηκε ένας επώνυμος στα ΜΜΕ να πει δημόσια ότι είναι γκέι ή λεσβία. Είπαμε η μαγκιά είναι οι λεξούλες για άλλους. Κορμάκια και σορτς για ερωτισμό. Υγεια.

  • Το κόμπλεξ του Ταλιαδώρου, το έρπειν του Γιαγκουλή και άλλα φαιδρά της εποχής. Μάλιστα, βγήκε πάλι ο Ταλιαδώρος για να μας πει ότι έχουν πρόβλημα οι νέοι, γιατί δεν μιλάνε καλά ελληνικά. Πριν το πρόβλημα ήταν μόνο τα κυπριακά. Τώρα ανακάλυψε και τα greeklish. Τεράστιο πρόβλημα – διότι όπως ξέρετε όσοι πέρασαν το γύψο της καθαρεύουσας, τα καταναγκαστικά έργα των αρχαίων -διότι άμα σου αρέσουν καλώς, άμα δεν σε ενδιαφέρουν, είναι ξένη γλώσσα όπως είναι τα ιταλικά για τους ισπανούς- κλπ, είναι σήμερα γεμάτοι από γλωσσικό πλούτο. Τί να πεις, η κωμωδια είναι τοσο επαναλαμβανόμενη που δεν αξίζει πια ουτε ένα σαρκαστικό χαμόγελο. Βγαίνει ο κάθε Ταλιαδώρος που ξέρει να κλίνει τα ρήματα και να στήνει κόλπα για καρέκλες στην ΟΕΛΜΕΚ, αλλά είναι αθεράπευτα άσχετος για τη σύγχρονη γλωσσολογία, και το παίζει ότι «ξέρει». Ο δήθεν ιστορικός που δεν ήξερε καν την ημέρα που ξεκίνησαν οι φασαρίες το 1963 – και αυτό του το έγραψε ο νυν σύμμαχος του ο Δρουσιώτης. Ποιοί επιτρέπουν σε αυτούς τους τύπους να επιπλέουν; Αλλά άντε, να το δουμε με κατανοηση - πες ότι είναι ένας φιλόλογος που θέλει να το παίζει παράγοντας και διεκδικεί και άλλες ώρες για τον κλάδο του. Βγαίνει, όμως, και ο Γιαγκουλλής να υπερασπιστεί την κυπριακή, και κατάντησε βαρυλάτικο θέαμα. Αν γινόταν θα αυτομαστιγωνόταν στο στυλ – «ξέρετε δεν θέλουμε να είναι επίσημη γλώσσα τα κυπριακά, όχι καλέ, καμία λεξούλα να γλιτώσουμε» κλπ. Θέμα μουσείου. Τι θλιβερή κατάντια. Μην πεις τίποτα ρε. Αφού δεν διεκδικεί κανένας να γίνει επίσημη γλώσσα, πες απλώς δεν έχω ακούσει. Και αν είσαι αχάπαρος για τις γλωσσικές και μαθησιακές ανάγκες να μιλά ο/η μαθητής/τρια την μητρική του/της γλώσσα, πες πάλι, «δεν ξέρω» τζαι κανεί. Μην εξευτελίζεσαι σαν μουσειακό έκθεμα. Γιατί η ουσία είναι εκεί – το μίσος για την κυπριακή,  ακόμα και από τους κομπλεξικούς που την μιλούν στην καθημερινότητα, πηγάζει από το ότι επιβίωσε και είναι ζωντανή γλώσσα. Και ότι και να κάνουν οι Ταλιαδώροι, την απάντηση την διατύπωσε χρόνια πριν ο Β. Μιχαηλίδης – «το νιν αντάν να τρωει την γην, τρώει την γην θαρκέται, μα πάντα τζήνον τρώεται τζαι τζήνον καταλιέται.» Ας κτυπιούνται τώρα με τα greeklish – μια ζωή χαμένοι θα είναι καθώς η ζωντανή γλώσσα θα φεύγει αλλού από τα κελιά της νεύρωσης.  Οι κομπλεξικοί μικροαστοί πάντα θα θέλουν να «καλαμαρίζουν» - είτε είναι ελληνικά, αγγλικά ή γαλλικά το καλαμαρίζειν. Σαν επίδειξη διαφοροποίησης από την καθημερινότητα. Τζάι η κυπριακή θα αντιστέκεται τζαι θα εμπλουτίζεται με την συνδέσεις λέξεων, εκφράσεων, υβριδίων, τζαι παθών της καθημερινότητας. Όσον τζαι να παλεύκουν, τα Λατσιά τζαι η Αγλαντζιά «έτσι ήταν τζαι έτσι θα μείνουσιν.» Αλλά τουλάχιστον ο Μ. Χριστοδούλου, παρά τα κολλήματα του, είχε την ειλικρίνεια να παραδεχθεί την λογική συνέπεια – άμα εφαρμόσει κάποιος τα κριτήρια που υπάρχουν, είναι γλώσσα, και για αυτό, εκείνος τουλάχιστον, ήθελε να την λογοκρινει – και το ελεγε ο ανθρωπος: «Η γλωσσική μορφή της Κύπρου γράφεται διαφόρως, προφέρεται διαφόρως, ουδόλως ανάγεται εις την κοινήν, είναι ακατανόητος τοις αλλοις Έλλησοιν, αντίδικει προς την κοινήν..συνδέεται προς την Αγγλικήν γλώσσαν..εκφράζει την νέα υπόστασιν των Κυπρίων, ώστε έχει επαρκή στοιχεία, ινά καταταγή ως γλώσσα.» [σελ. 79, Η Σημερινή Φάσις της Ελληνικής Γλώσσης, στο «Η Ελλαδά Φθόγγον Χέουσα»]. Ας θκιεβάσουν τον δικόν τους γλωσσολόγον…




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου