12 Ιουλ 2014

Αναμένοντας την έκρηξη στην Παλαιστίνη: η κουλτούρα του μίσους και η παρακμή της ηθικής συνείδησης της ισραηλινής κοινωνίας



«Δυο πράγματα μπορούν να μας βλάψουν: Να σωπαίνεις, όταν πρέπει να μιλάς και να μιλάς, όταν πρέπει να σωπαίνεις»
από την συλλογή του Gilbert Sinoue “Η σοφία της Ανατολής»

«Βρέχει βόμβες στην Γάζα και ρουκέτες στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνονται άνθρωποι και καταστρέφονται σπίτια.
Πάλι..
Αλλα σχεδόν δεν ακούω τις σειρήνες που προειδοποιούν για ρουκέτες που έρχονται προς το Τελ Αβιβ. Το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεφύγει από εκείνο το φριχτό γεγονός που συνέβηκε στην Ιερουσαλήμ.
Εάν μια συμμορία Νέο-ναζί απήγαγε ένα βράδυ ένα 16χρονο αγόρι από μια εβραϊκή συνοικία του Λονδίνου, τον έπαιρνα στο Hyde Park, τον ξυλοκοπούσαν, έριχναν πετρέλαιο μέσα στο στόμα του, και τον περιέλουζαν ολόκληρο εξωτερικά, και μετά τον έκαιγαν, τι θα συνέβαινε;
Δεν θα υπήρχε μια έκρηξη οργής και αηδίας στην Μεγάλη Βρετανία;
[….]  Όχι εδώ..
Ένα αγόρι παλαιστινιακής καταγωγής απηχθηκε και κάηκε ζωντανος. Κανένα ρατσιστικό έγκλημα στο Ισραήλ δεν έφτασε κοντά σε τέτοιο επίπεδο πριν.
Το να καινέ ζωντανούς ανθρώπους είναι αισχρό παντού. Σε ένα κράτος που ισχυρίζεται ότι είναι «εβραϊκό» είναι ακόμα χειρότερα.»
Uri Avnery: “The Atrocity. Where is the outrage over a boy burned to death?”

Μπορεί να πει κάποιος ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση – τα τελευταία χρόνια, σε τακτά διαστήματα, με ή χωρίς δικαιολογία, το Ισραήλ εξαπολύει επιθέσεις επίδειξης δύναμης εναντίον της Γάζας. Τα πράγματα, μάλιστα, είναι μερικές φορές χειρότερα, όταν εμφανίζονται και «δικαιολογίες». Σε μια σειρά βομβαρδισμών, το Ισραήλ σκότωσε μέχρι την Πέμπτη περισσότερους από 80 παλαιστίνιους ως αντίποινα για θάνατο 3 ισραηλινών. Ο ρατσισμός ότι μια εβραϊκή ζωή αξίζει όσο δεκάδες παλαιστίνιοι είναι αναπόφευκτος ως συμπέρασμα. Αν αυτή η οπτική έμενε μόνο στο εξωτερικό βλέμμα ίσως και πάλι τα πράγματα να μην ήταν τόσο τραγικά για το Ισραήλ. Όμως, τα τελευταία γεγονότα αποκάλυψαν κάτι βαθύτερο και τραγικό για το Ισραήλ – ο ρατσισμός διαχέεται πια στην κοινωνία που αντιδρά όπως όλοι οι ρατσιστές. Με βία και φωνές εκδίκησης. Αλλά και επιθέσεις που θυμίζουν λυντσάρισμα. Το ότι ένας 16χρονος παλαιστίνιος κάηκε ζωντανός ως πράξη εκδίκησης είναι ενδεικτικό.

Από την οπτική όσων θεωρούν το Ισραήλ σαν προϊόν της δυτικής αποικιοκρατίας το Ισραήλ κουβαλούσε μέσα στην εθνική του ιδεολογία το ρατσισμό. Όμως, η αρχική μορφή της ισραηλινής κρατικής ιδεολογίας έβλεπε σε άλλες κατευθύνσεις – και αυτό άλλωστε εκφράζει και το πονεμένο σχόλιο του Avnery που αναφέρεται στην αρχή. Το Ισραήλ του 1948 ήταν, υποτίθεται, το κράτος των κατατρεγμένων που ξέφυγαν από τον Ναζισμό. Όμως, οι παλαιστίνιοι παρέμειναν στην ισραηλιτική ηγεμονική ιδεολογία ένα «υπόλοιπο» -ένα πληθυσμός που απλώς θα ήταν καλά να «εξαφανιστεί», να πάει κάπου αλλού, σε ένα άλλο αραβικό κράτος... Και αν αυτό γινόταν χωρίς να λερώσει τα χέρια του το Ισραήλ, θα ήταν ιδανικό. Αυτό ίσως εξέφρασε και το ανόητο, φαινομενικά, σχόλιο της τότε ισραηλινής πρωθυπουργού ότι οι παλαιστίνιοι υποχρεώνουν τους ισραηλίτες να τους σκοτώσουν. Όμως, τα πράγματα άλλαξαν πια – σήμερα υπάρχουν αρκετοί αιμοβόροι και στο Ισραήλ..

Όταν την δεκαετία του 1980, η ισραηλιτική κοινωνία βρέθηκε μπροστά στις σφαγές των καταυλισμών των παλαιστίνιων στο Λίβανο, υπήρξε ένα μαζικό κίνημα που απαιτούσε να γίνει έρευνα και να διαχωριστεί η κοινωνική συνείδηση του Ισραήλ από το έγκλημα. 30 χρόνια μετά, μόλις μαθεύτηκε ότι βρέθηκαν τα πτώματα των 3 ισραηλινών νέων,[1] ακολούθησε ένα ντελίριο μίσους – στους δρόμους νεαροί ισραηλίτες ξυλοκοπούσαν παλαιστίνιους, φώναζαν «θάνατος τους άραβες», έκαψαν ζωντανό ένα δεκαεξάχρονο παιδί, και μέχρι και βουλευτές δημοσίευαν εκκλήσεις για ολοκληρωτικό πόλεμο – όπου το να σκοτωθούν και οι μητέρες που γεννούν τις «οχιές» που απειλούν το Ισραήλ, είναι αποδεκτό. Δεν είναι ότι υπάρχουν μόνο αυτοί στο Ισραήλ – αλλά αν αυτοί νιώθουν, πια, τόσο άνετα να δηλώνουν το ρατσισμό τους και να μετατρέπονται οι δρόμοι σε χώρους λιντσαρίσματος, τότε εμφανώς η ισραηλιτική κοινωνία συνεχίζει την εσωστρέφεια της – και δεν κατανοεί ούτε το περιβάλλον, ούτε το τί βλέπουν όλοι πια.

Αντιστάσεις υπάρχουν – η οικογένεια ενός από τους 3 ισραηλινούς νεκρούς ζήτησε να σταματήσει ο κύκλος του αίματος – "το αίμα όλων των ανθρώπων είναι το ίδιο". Και αρκετοί ισραηλινοί συμπαραστάθηκαν στην οικογενενεια του νεαρού παλαιστίνιου.
 Αλλα αυτή η ηθική συνείδηση, δεν κυριαρχεί σήμερα στους δρόμους όπως την δεκαετία του 1980 όταν η ισραηλινή κοινωνία βρέθηκε με ειλικρίνεια απέναντι στον καθρέφτη των συνεπειών της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών. Η επιστροφή εκείνης της συνείδησης σήμερα δεν μπορεί να έχει την αθωότητα του 1980 – τώρα πια θα πρέπει να έχει και το βάρος της ωριμότητας και της ευθύνης για όσα έχουν γίνει.

Με δεδομένο ότι η νυν ηγεσία του Ισραήλ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για οποιαδήποτε συμφωνία – μάλλον θεωρεί ότι όσο περνά ο χρόνος θα καταφέρνει να οικειοποιείται και περισσότερο χώρο από τα παλαιστινιακά εδάφη. Το ότι καλλιεργεί ένα μίσος, που αναπόφευκτα θα έρθει να βρει την ισραηλινή κοινωνία, δεν τους αγγίζει για την ώρα, έχοντας την λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας από το τοίχος και τη σε λανθάνουσα μορφή, ακόμα, οργή των παλαιστίνιων. Αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, το Ισραήλ γίνεται πια ένας εύκολος στόχος, καθώς προμηθεύει το μίσος των ισλαμιστών με ενθάρρυνση. Και κάποια στιγμή οι αραβικοί και ισλαμικοί εμφύλιοι θα τελειώσουν – και τότε το Ισραήλ θα πρέπει να εξηγήσει πολλούς νεκρούς, αν δεν προλάβει να αλλάξει κυρίαρχη κουλτούρα με την επιστροφή της ηθικής διάστασης.



[1] Από ότι φαίνεται οι δυο απαγωγείς εκτέλεσαν τους 3 νεαρούς όταν φοβήθηκαν ότι θα ανακαλυφθούν. Δεν υπάρχει μέχρι τώρα τεκμήριο ότι οι απαγωγείς συνδέονται με κάποια οργάνωση αλλα πιστεύεται ότι η απαγωγή αρχικά έγινε για  να ανταλλαγούν με παλαιστίνιους κρατούμενους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου