5 Ιουλ 2014

Τεκμήριο μιας εποχής: Όταν ο Ρ. Κατσιαούνης έσπαζε το καθρέφτη της λογοκρισίας για τους τουρκοκύπριους αγνοούμενους, οι λογοκριτές του εθνικού λόγου έκαναν παρέλαση άγνοιας και αχαπαροσυνης – ή όταν κάποιος δεν τολμά να δει το φεγγάρι του φταίει το δάκτυλο που το δείχνει

Δ.Α

Το πιο κάτω κείμενο γράφτηκε από τον Ρ. Κατσιαούνη σε σχέση με τις επιθέσεις εναντίον του την περίοδο 2008-09  που είχαν ως στόχο τον αποκλεισμό του από την επιτροπή για την μεταρρύθμιση του αναλυτικού προγράμματος μαθήματος της ιστορίας, και ουσιαστικά ευρύτερα τη λογοκρισία της όλης προσπάθειας μέσα από την δαιμονοποίηση. Ένα από τα τελευταία επεισόδια εκείνης της εκστρατείας ήταν και η δημόσια συζήτηση για τους τουρκοκύπριους αγνοούμενους. Το τελευταίο μέρος της αντιπαράθεσης ξεκίνησε με μια συνέντευξη του στην Χαραυγή. Και αξίζει να επαναδημοσιευθει ένα απόσπασμα που δίνει το πολιτικό και ηθικό στίγμα του Ρολάνδου.

"...Όμως την εποχή εκείνη το πιο φονικό σύστημα ήταν αυτό των ομήρων. Δηλαδή οι ένοπλες ομάδες μιας κοινότητας συλλάμβαναν μέλη της άλλης κοινότητας και τα είχαν φυλακισμένα για κάποιο χρονικό διάστημα. Οι συλλήψεις ήταν συχνά αυθαίρετες, δηλαδή αφορούσαν άτομα που δεν απειλούσαν κανένα. Η κατάσταση ήταν χαώδης, η μια κοινότητα ζούσε δίπλα στην άλλη σε όλο το νησί, για κάποιους όλα τα μέλη της άλλης κοινότητας ήταν ύποπτα. Από τα μέλη των ομάδων που προέβαιναν σε συλλήψεις μερικοί λειτουργούσαν ως κράτος εν κράτει. Κάποιοι όμηροι τελικά απολύθηκαν, άλλοι μαθεύτηκε ότι συνελήφθησαν αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ. Αν μέλη της κοινότητας που κρατούσε τους ομήρους σκοτώνονταν σε μάχη ή δολοφονούνταν εν ψυχρώ, τότε για τους δεσμοφύλακες αυτοί οι όμηροι ήταν τα πιο "πρόχειρα" εξιλαστήρια θύματα της εκδίκησης. Τους περισσότερους ομήρους συλλάμβαναν οι ένοπλες ομάδες των ε/κ διότι ήταν οι περισσότεροι και ισχυρότεροι, έλεγχαν σχεδόν το σύνολο του νησιού και το οδικό δίχτυο. Οι τ/κ πιο δύσκολα μπορούσαν να αρπάξουν ε/κ, οι απαγωγείς περιορίζονταν στις παρυφές των περιοχών τους...
...Ακούστε τα εγκλήματα είναι γεγονότα, ούτε ξεγίνονται, ούτε ξεχνιούνται ούτε αποκρύβονται. Από εμάς ως κοινότητα αναμένεται να διαχωρίσουμε τις ευθύνες μας από τους αυτουργούς. Εγώ ως ε/κ και ως επιστήμονας ιστορικός απευθύνομαι στους τ/κ και τους ιστορικούς τους, λέω πως ναι, πράγματι, αυτά διέπραξαν ομοεθνείς μου, αλλά η κοινότητα μου ως σύνολο δεν ευθύνεται και τους ζητώ να δεχτούν και εκείνοι ό,τι έπραξαν οι αντίστοιχοι δικοί τους, να επέλθει μια κάθαρση στο παρελθόν για να κοιτάξουμε προς το μέλλον."

Ρολάνδος Κατσιαούνης, Χαραυγή, 26/01/2009


 Το «εθνικό συνεργείο» στα ΜΜΕ ανέλαβε τότε μια γενική επίθεση. Μέρος της επίθεσης ήταν φυσικά και ο Λ. Μαύρος. Το κείμενο απάντηση του Ρολάνδου είναι ενδιαφέρον και για το αντικείμενο της διαμάχης, αλλά και για τις αποκαλύψεις που κάνει. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφονται οι αντιφάσεις της ελληνοκυπριακης πλευράς όσον αφορά στον πρώτο ομαδικό τάφο – αυτόν στο χωριό Αγ. Βασίλειος. Το ότι μάλλον οι νεκροί θάφτηκαν και ξεθάφτηκαν για να συγκαλυφθεί το έγκλημα, το οποίο διερευνούσε τότε ο ΟΗΕ, είναι η πιθανότερη εκδοχή απο τα δεδομένα που παρατίθενται. Και φυσικά το «εθνικό συνεργείο» στα ΜΜΕ επέμενε να αρνείται το έγκλημα χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τις επίσημες ελληνοκυπριακές ανακοινώσεις τότε. Εξίσου σημαντική, όμως, είναι και η αναφορά του για τους τουρκοκύπριους που εξαφανίστηκαν στο Βαρώσι των Μάιο του 1964 – ένα θέμα το οποίο λογοκρίθηκε ολοκληρωτικά από την ελληνοκυπριακη Δημόσια Σφαίρα για 35 χρόνια-μέχρι τη δική του αναφορά. Όσο για την αναφορά του στους αριθμούς των τ/κ αγνοουμένων -το ότι ο επίσημος αρχικός αριθμός ήταν 803 και μετά μειώθηκαν – με αντίστοιχη μείωση και των ελληνοκύπριων, μετά από έρευνες, σε 500- είναι ενδιαφέρον για το επίπεδο της συζήτησης τότε. Αλλά και τη γνώση που είχαν μερικοί δημοσιογράφοι που εμφανιζόταν και ως "γνώστες" του κυπριακού. Έτσι, όταν ο Ρολάνδος αναφέρθηκε στη συνέντευξη του σε 800 τ/κ αγνοούμενους, του εξαπέλυσαν επίθεση γιατί, όπως έγραψε ένας διευθυντής σύνταξης :  «.. ο κ. Κατσιαούνης.. προσθέτει κουτουρού από τον νου του, όχι ένα και δυο, αλλά τρακόσους αγνοούμενους!». Τόση γνώση υπήρχε για τον αριθμό των τουρκοκύπριων Αγνοούμενων. Και τέτοιο επίπεδο ….

Κάποιος  έπρεπε λοιπόν να τους τα πει… Και ήταν η πρώτη φορά που αναγκάστηκαν να παραδεχθούν μέχρι και οι λογοκριτές στον ελληνοκυπριακο δημόσιο λόγο, την ύπαρξη τουρκοκυπρίων αγνοουμένων – που ήταν θύματα της βίας, κάποιων ελληνοκυπρίων, αν αφαιρέσουμε τις πιθανότητες «αλληλοσκοτωμού ή μαζικής αυτοκτονίας», όπως υπέδειξε με ειρωνική αιχμή στο σχόλιο του ο Ρολάνδος, αναφερόμενος στις εθνικιστικές προσπάθειες για λογοκρισία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου