5 Ιουλ 2014

Οι Τουρκοκύπριοι ψευδοαγνοούμενοι

Του Ρολάνδου Κατσιαούνη

          Αναφέρομαι σε κατά συρροήν παραποιήσεις της συνέντευξής μου στη Χαραυγή (25/26.2) από πλευράς του κ. Λάζαρου Μαύρου. Η πρώτη αφορά στον αριθμό των Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων.

 Ο κ. Μαύρος συγχίζει, εσκεμμένα ή λόγω άγνοιας δύο αριθμούς α) αυτούς που η κάθε πλευρά, ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή, δήλωσε ως αγνοούμενούς της και β) τους μικρότερους αριθμούς που η κάθε πλευρά υπέβαλε στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων (ΔΕΑ). Συγκεκριμένα:

Για το α) δηλωθέντες ως αγνοούμενους, στις 14.3.1984 συμφωνήθηκαν μεταξύ Εκ και Τκ πλευράς και Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού – ΟΗΕ, κανόνες διαδικασίας, όπου το άρθρο (IV), εδάφιο (α) καθόριζε για σκοπούς εργασίας αριθμούς Εκ περίπου 1600 και Τκ περίπου 800).

Η Εκ επιτροπή συγγενών αγνοουμένων και το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών ακριβολογούσαν για 1619 Εκ αγνοούμενους. Η Τκ επιτροπή σε έκδοση «Question of missing persons in Cyprus: Myth and Reality», σελ. 3, επίσης ανέφερε ότι οι αριθμοί που διεκδικεί η κάθε πλευρά είναι Τκ 803, Εκ 1619).

Στη συνέντευξή μου είπα επί λέξει:«Με βάση τα στοιχεία που δίνει η κάθε πλευρά ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων είναι διπλάσιος των Τουρκοκυπρίων που είναι περίπου 800. Είπα τα στοιχεία, διότι μεγάλο μέρος των Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων καταγράφηκαν από τον Ερυθρό Σταυρό και αργότερα χάθηκαν στις φυλακές της Τουρκίας. Οι Τουρκοκύπριοι δεν διαθέτουν τέτοιες συγκεκριμένες καταγραφές».

Οι επαρκείς αναγνώστες (εξαιρουμένου προφανώς του κ. Μαύρου) αντιλαμβάνονται ότι δεν θεωρώ τους πιο πάνω αριθμούς εκ προοιμίου ορθούς αλλά μόνο ως αριθμούς που δίνει η κάθε πλευρά και θεωρώ τεκμηριωμένη την ελληνοκυπριακή και όχι την τουρκοκυπριακή.

Ως προς το β), μετά την ίδρυση της ΔΕΑ συμφωνήθηκε η κάθε πλευρά να υποβάλει κατάλογο αγνοουμένων για τους οποίους ζητούσε τη βοήθεια της  ΔΕΑ. Το Υπουργικό Συμβούλιο, στις 4.5.2000, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, μείωσε τον αριθμό ονομάτων που υπέβαλε σε 1493, ώστε οι υπόλοιποι 126 να συνιστούν χωριστό κατάλογο αγνοουμένων, εξηγώντας ταυτόχρονα στις οικογένειές τους ότι για τη διακρίβωση της τύχης τους η πλευρά μας δεν απευθύνεται πλέον προς τη ΔΕΑ.

Μειωμένος είναι και ο αριθμός των Τκ ονομάτων, δηλαδή από 803 δηλωθέντες ως αγνοούμενους σε 500 ως υποβληθέντες στη ΔΕΑ. Ο κ. Μαύρος επικεντρώνεται στο δεύτερο αριθμό ως το μοναδικό που ανέφερε ποτέ η Τκ πλευρά και τον πρώτο ως αριθμό που εμφάνισα εγώ. Τα συμπεράσματα για τη φύση και έκταση μιας τέτοιας διαστρέβλωσης τα αφήνω στους αναγνώστες.

         Ο κ. Μαύρος θέτει επίσης ζήτημα για την αναφορά μου στον ομαδικό τάφο του Αγίου Βασιλείου, παραθέτοντας απόκομμα της Χαραυγής 13.1.1964, με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών και ερωτά πώς συνάγω επιστημονικά α) ότι οι συγκεκριμένοι Τ/κ υπήρξαν θύματα δολοφονίας και β) ότι οι δράστες ήταν Εκ.

Αρχίζοντας από το β) εισηγούμαι να αναγνώσει πρώτα το απόκομμα που παραθέτει: «21 πτώματα Τουρκοκυπρίων που εφονεύθησαν κατά τα τελευταία επεισόδια». Επειδή τα επεισόδια ήταν διακοινοτικά συνάγω, όχι επιστημονικά αλλά λογικά, ότι εφονεύθησαν από Εκ. Με τα εναπομείναντα ενδεχόμενα, αλληλοσκοτωμού ή μαζικής αυτοκτονίας των Τκ, ας διευθετήσει επιστημονική έρευνα ο ίδιος.

Ως προς το α) ερώτημα, από πού συνάγω ότι οι Τκ του Αγίου Βασιλείου ήταν θύματα δολοφονίας, του υποδεικνύω ότι στη σχετική παράγραφο αναφέρομαι μόνο σε ομαδικό τάφο και όχι σε αιτία θανάτου. Για λείψανα που ανήκαν σε άμαχους (νοείται δολοφονηθέντες) αναφέρθηκα δύο παραγράφους προηγουμένως, για τον ομαδικό τάφο στο Πετροφάνι, τα πηγάδια του Παρισινού και τους 32 της Αμμοχώστου. Επειδή ο κ. Μαύρος δεν έθεσε ερώτημα για αυτές τις περιπτώσεις αντιλαμβάνομαι ότι συμφωνεί ότι επρόκειτο για δολοφονίες, όπως και στις επακόλουθες αναφορές σε Αλόα, Μαράθα και Σανταλάρη.

Από την ερώτηση όμως του κ. Μαύρου για τον Άγιο Βασίλειο προκύπτει ότι αγνοεί ότι ο κατάλογος πτωμάτων που δόθηκε στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό από το Γενικό Νοσοκομείο δεν ήταν ταυτόσημος με τον κατάλογο όσων ανασύρθηκαν κατά την εκταφή, ότι στον τάφο βρέθηκαν και πτώματα Τουρκοκυπρίων του χωριού, περιλαμβανομένων αμάχων, όπως μιας δωδεκάχρονης με τη γιαγιά της. Αυτά, παρουσία Τούρκων και Βρετανών δημοσιογράφων, συνάδουν με τον τίτλο της εφημερίδας που παραθέτει ο κ. Μαύρος για άγρια εκμετάλλευση του θέματος.

Για τη διαστρέβλωση (όχι στην επιστολή του κ. Μαύρου) της αφήγησής μου για τους 32 Τκ που εξαφανίστηκαν το Μάιο 1964 στην Αμμόχωστο, ότι στηρίζομαι σε διαδόσεις που άκουα τότε, απαντώ ότι αναφέρθηκα στα τεκμήρια Ηνωμένων Εθνών, Ερυθρού Σταυρού και Υπουργείων Εξωτερικών. Προς επίρρωση επικαλέστηκα και τη συλλογική μνήμη, ότι οι αφηγήσεις είχαν τέτοια έκταση ώστε να τις έχω ακούσει εγώ που ήμουν δεκάχρονο παιδί. Σημειώνω ότι ο βετεράνος ηγέτης του ΑΚΕΛ κ. Μιχάλης Πουμπουρής, στη «Χαραυγή» (1.2.2009) αναφέρτηκε σε μένα προσθέτοντας: «Τι θα γίνει όμως αφού τα εγκλήματα που διεπράχθησαν τότε σε βάρος των Τουρκοκυπρίων τα ξέρουν όλοι οι Ελληνοκύπριοι και κυρίως οι Βαρωσιώτες, αλλά κάποιοι στρουθοκαμηλίζουν πως δεν έγινε τίποτε;»

Κλείνω προσθέτοντας ότι ο κατάλογος αγνοουμένων που η τουρκοκυπριακή πλευρά κατέθεσε στη ΔΕΑ δημοσιεύθηκε, επί προεδρίας του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, 12.5.2003 και στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών, www.mfa.gov.cy - the Cyprus Question - Policy Towards the Turkish Cypriots  - Measures for Turkish Cypriots. Τα συμπεράσματα στους αναγνώστες.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου