28 Ιουν 2014

Εκατό και πλέον παιδιά της Τέχνης επί σκηνής, ένας (οποιοσδήποτε) υπουργός στον αέρα και ...το βαθύτερο ρευστό της ανθρώπινης ύπαρξης

Από το blog: Egomio cultural Center


Από πάνω: Ένας ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός από αυτούς που αγοράζουν συχνότητες του επικοινωνιακού αέρα και κατόπιν αφουγκράζονται (έτσι λένε) τις συχνότητες της αγοράς για να μπορέσουν να αναπνεύσουν, δεν έχει σημασία ποιος είναι, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε. Από κάτω:  Ένας χώρος άσκησης του πολιτισμού και των τεχνών, ο οποίος ως τέτοιος εξ ορισμού δηλώνει πρωταρχικό λόγο ύπαρξής του ότι δεν είναι ο οποιοσδήποτε, όμως θα μπορούσε και αυτός να είναι ο οποιοσδήποτε.

Η πρώτη και τελευταία (μοναδική) στιγμή που συνέδεσε αυτούς τους δυο οποιουσδήποτε “από πάνω” και “από κάτω” δεν ήταν μια οποιαδήποτε στιγμή για εκατό και πλέον παιδιά της “τέχνης του χορού”: Ήταν η στιγμή που η άσκηση πολιτισμού μιας χρονιάς ολόκληρης μετουσιωνόταν σε παράσταση, ήταν η δική τους στιγμή. Την οποία μοιράζονταν με τους δικούς τους όπως όλα τα παιδιά όλου του κόσμου (θέλουν να) κάνουν για να μπορέσουν να νιώσουν με ασφάλεια ως δικές τους τις συμπυκνωμένες παραστατικές στιγμές της εξέλιξής τους.

Το μήνυμα του εντεταλμένου αγγελιοφόρου των “από πάνω” που ενεργοποίησε την μοναδική στιγμή σύνδεσης με τους “από κάτω” ήταν (τι άλλο;) τυπικό δείγμα “λόγων του αέρα”. Βράδυ Τετάρτης 25/6, ώρα 20:30, γεμάτα είκοσι λεπτά μετά την έναρξη της παραστατικής στιγμής της χρονιάς για τα εκατό και πλέον παιδιά, διατυπώθηκε με το απαραίτητο σε τέτοιες (οποιεσδήποτε) περιπτώσεις διατακτικό θράσος που παραπέμπει στα αρχετυπικά του ρόλου του (οποιουδήποτε) απρόσκλητου εισβολέα: Η παράσταση για λίγα λεπτά θα διακοπεί. Διαλέξτε ποιος θα την διακόψει. Εγώ ή εσείς; Δεν το συζητάω, είναι εντολή. Είναι … ανάγκη.

Γιατί; Στο αντανακλαστικό ερώτημα που η επίκληση της ανάγκης προκάλεσε, η διευκρίνιση υπήρξε κάτι παραπάνω από διαφωτιστική. Υπήρξε αποκαλυπτική. Το “ζουμί” της: Πρέπει να απομακρυνθούν δυο αυτοκίνητα από τον χώρο ακριβώς μπροστά στην κεντρική είσοδο του σταθμού. Αναμένουμε υπουργό σε λίγα λεπτά, για να είναι στον αέρα εννέα το βράδυ. Αυτοί που στάθμευσαν μπροστά στην είσοδο πρέπει να μετακινήσουν τα αυτοκίνητά τους. Στη θέση τους πρέπει να σταθμεύσει το υπουργικό αυτοκίνητο. Δεν το διαπραγματευόμαστε, αν δεν διακοπεί η παράσταση για να γίνει η ανακοίνωση θα ειδοποιηθούν οι αστυνομικές αρχές. 

Το διατακτικό θράσος του (οποιουδήποτε) εισβολέα είναι εξ ορισμού ευάλωτο στις αντίστοιχες αντανακλαστικές συμπεριφορές. To έντονα παγωμένο βλέμμα, η αυστηρή διαταγή σιωπητηρίου στο όνομα της εξελισσόμενης παραστατικής στιγμής των παιδιών που ως η δική τους της χρονιάς δεν ήταν η οποιαδήποτε, και ο τρέμων προσανατολισμός του δείκτη προς την πόρτα εξόδου συνοδευόμενος από το έντονο τρέμουλο της φωνής που ότι λέει το εννοεί – “ούτε να το σκέφτεσαι, φύγε τώρα” - έθεσαν αυτοστιγμεί τέρμα στο τελετουργικό (εισβολής) του θράσους, αφαιρώντας του τον αέρα την ακριβώς επόμενη στιγμή της πρώτης απρόκλητης ανάσας του. Οι τελευταίες απειλές “του αέρα” που συνόδευσαν τον βηματισμό της αποχώρησης, έμοιαζαν σαν ένας οποιοσδήποτε αποχαιρετισμός από τους πάμπολλους που καθημερινά αποδίδουν τιμή σε κατά φαντασία όπλα, από αυτά (τα σύγχρονα) που υπάρχουν μόνο για να τα φοβούνται και μόνο για όσους τα φοβούνται: Έχε χάρη που … αλλιώς θα σου έλεγα εγώ. 



Μια ώρα μετά, αρκετά μετά το τέλος της παράστασης των εκατό και πλέον παιδιών του χορού, όταν πλέον ο αέρας της αποθέωσης είχε αρχίσει να αραιώνει δίνοντας τη θέση του στις μικρές προσωπικές ανάσες συγκίνησης που γλυκαίνουν τις στιγμές της ξεκούρασης, η στιγμή της συνάντησης με τους “από πάνω” μαθεύτηκε, έτσι συμβαίνει πάντοτε με τις (οποιεσδήποτε) στιγμές έχουν τον χαρακτήρα του “απρόσμενου”. Κάποιος σε ρόλο περίεργου αναρωτήθηκε “ποιος να είναι άραγε αυτός ο υπουργός;”, αλλά ακούστηκε τόσο … αφοπλιστική από κάποιον άλλο η απάντηση “τι σημασία έχει, ο οποιοσδήποτε” που το ερώτημα με μια αδρή κίνηση συγκατάνευσης της κεφαλής αυτοστιγμεί αποσύρθηκε.


Σε ρόλο … θεματοφύλακα των κοινωνικών αξιών κάποιος τρίτος επιχείρησε να απαλλάξει τον (οποιοδήποτε) υπουργό από τις (οποιεσδήποτε) ευθύνες η ισορροπία της συζήτησης καταλόγιζε: αποκλείεται να ήξερε ο υπουργός (χωρίς όνομα) για αυτές τις παράλογες απαιτήσεις που διατυπώθηκαν στο όνομα της παρουσίας του στον αέρα. Αντίστοιχη αφοπλιστική απάντηση στην επιχείρηση απαλλαγής δεν δόθηκε, ακολούθησαν κάποιες στιγμές σιωπηλού προβληματισμού με δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία. Οι ρόλοι εξουσίας και αυτοί που τους ασκούν δεν είναι στο ελάχιστο αποσυνδεδεμένοι από τον βαθμό υποτέλειας που χαρακτηρίζει τις κοινωνικές αντιλήψεις περί ιεραρχίας, αντίθετα με πλήρη συνείδηση τις τροφοδοτούν και αναπαράγουν ήταν η σκέψη που πέρασε από το δικό μας μυαλό, όμως παρέμεινε εκεί εσώκλειστη, δεν επιχείρησε να δώσει πιότερη τροφή στη (για) συζήτηση. Θα μπορούσε άλλωστε να τη δώσει με πλήρη άνεση και χωρίς αντίλογο την επόμενη μέρα, αυτή είναι η όποια εξουσιαστική δυνατότητα της (οποιασδήποτε) δημόσιας γραφής που αναμετριέται μόνο με την αποτελεσματικότητά της, γι’ αυτό άλλωστε διαβάζετε όσοι το διαβάζετε αυτό που διαβάζετε.

*Οι κυρίαρχοι του αέρα στις κοινωνίες που αναγνωρίζουν τις ιεραρχίες τους στον αέρα, προσομοιάζουν με φελλούς διαρκώς καθρεφτισμένους και ανεξαρτήτως καιρού επιπλέοντες σε ένα απέραντο γυάλινο γαλάζιο. Η ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, ανήκει αποκλειστικά στα αληθινά παιδιά της τέχνης και των γραμμάτων, στους ανθρώπους που μια ζωή ολόκληρη ασκούνται να μαθαίνουν να διεκδικούν την πρόοδο “από κάτω προς τα πάνω”. Με διάρκεια και επιμονή κολυμπώντας στο βαθύτερο ρευστό της ανθρώπινης ύπαρξης, στα πεδία όπου οι επιπλέοντες φελλοί του αέρα δεν (μπορούν να) έχουν πρόσβαση.  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου