9 Μαΐ 2014

Ουκρανία: μετά τις συγκρούσεις ένα νέο διεθνές πλαίσιο αναγνώρισης των δεδομένων επί του εδάφους;



Η σφαγή 46 ατόμων στην Οδησσό αποτέλεσε την κορύφωση της κατασταλτικής πρακτικής της ουκρανικής ακροδεξιάς και της φιλοδυτικής κυβέρνησης, την οποία έφερε στην εξουσία. Η αστεία στάση των δυτικών ΜΜΕ ήταν εκφραστική – όπως έγραψε επανελημενα ο Τσόμσκι κάθε στοιχείο στις αναπαραστάσεις των ΜΜΕ μπορεί να ερμηνευθεί μόνο συγκριτικά. Αν συγκρίνει κάποιος το πώς τα δυτικά ΜΜΕ κάλυπταν ακόμα και απλές μετακινήσεις της αστυνομίας, όταν ήταν πρόεδρος ο Γαιννούκοβιτς και το πώς έκαναν τα στραβά μάτια σε μια σφαγή μπροστά στα μάτια τους ήταν εκφραστικό. Τα δυτικά ΜΜΕ μιλούσαν για φωτιά «που ξέσπασε», χωρίς αιτία. Και όταν τα ρωσικά ΜΜΕ έδειχναν τους οπαδούς της ακροδεξιάς να πυροβολούν τα άτομα στο κτίριο που καιγόταν, τα δυτικά ΜΜΕ δεν έδειχναν τίποτα. Προσπέρασαν τόσα θύματα – γιατί δεν ήταν «δικοί τους». Πιο εκφραστικό παράδειγμα του δυτικού ρατσισμού είναι δύσκολο να βρει κάποιος.

Το σοκ, πάντως, ήταν δεδομένο. Όλοι καταλάβαιναν ότι η σφαγή ήταν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας καταστολής και εκφοβισμού -άλλωστε το είχε δηλώσει από πριν ο επικεφαλής της κυβέρνησης των φιλοδυτικών- ότι ο στόχος ήταν να εμποδιστεί η εξάπλωση της εξέγερσης στο Χάρκοβο και την Οδησσό. Και στις δυο πόλεις χρησιμοποιήθηκαν τα ίδια άτομα – ακροδεξιοί και οπαδοί μιας ομάδας που ακολουθούν πιστά τον ολιγάρχη ιδιοκτήτη της ομάδας. Και πάλιν τα δυτικά ΜΜΕ έκαναν ότι δεν έβλεπαν ποιοί οργάνωσαν την εισβολή των τραμπούκων στην Οδησσό.

Τις επόμενες μέρες, μετά το πάγωμα, ακολούθησαν επιθέσεις και πάλι σε μερικά σημεία – στο Slavyansk και σε παραλιακές πόλεις, όπως η Μαριούπολη. Στο Slavyansk, όπως και την ευρύτερη περιοχή, ήταν σαφές ότι οι κάτοικοι στήριζαν την αντίσταση, αλλά και ότι οι εξεγερμένοι θα αμύνονταν. Σε ένα πρώτο απολογισμό αναφέρθηκαν -ίσως και διογκωμένα- 30 νεκροί από συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, στο Ντόνεσκ προχωρούσαν οι προετοιμασίες για δημοψήφισμα απόσχισης, ενώ ανακοινώθηκε ότι ο ομάδες αυτοάμυνας των εξεγερμένων θα οργανώνονταν σε «Δημοκρατικό Στρατό» για καλύτερο συντονισμό.


Στο διεθνές επίπεδο, καθώς η σύρραξη φαινόταν να διευρύνεται,  η Γερμανία κινήθηκε μεσολαβητικά. Ήδη η Αυστρία που ανήκει στον κεντροευρωπαϊκό πυρήνα, έδωσε ένα στίγμα της στάσης αυτού του πόλου – ενώ οι αγγλοαμερικανοί προωθούσαν φαντασιώσεις για περιορισμό της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο, η Αυστρία διευρυνε τις σχέσεις της Μόσχα στο θέμα. Σε αυτό το πλαίσιο, προωθήθηκε και πάλι η ιδέα αναβίωσης της συνάντησης της Γενεύης. Η Μόσχα το απέρριψε – θέτοντας ένα νέο όρο: τη συμμετοχή των εξεγερμένων, της αντιπολίτευσης, στις συνομιλίες. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΟΑΣΕ εμφανίστηκε ως ο διαμεσολαβητής. Προώθησε μια σειρά ιδεών για αποκλιμάκωση και «διάλογο» των διάφορων μερίδων στο εσωτερικό της Ουκρανίας, ενώ η Μόσχα έκανε έκκληση για αναβολή του δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία. Αλλά η πρώτη αντίδραση των εξεγερμένων στην ανατολική Ουκρανία ήταν η επιμονή στο δημοψήφισμα. Οι γιορτασμοί για την αντιφασιστική νίκη στο Β Παγκόσμιο λειτούργησαν σαν σύμβολο ιστορικής αντίστασης, οπότε μονάδες της ακροδεξιάς που συγκροτούν στρατιωτικά τμήματα που στάλθηκαν στην ανατολική Ουκρανία, συγκρούστηκαν με εξεγερμένους [που συμπεριλάμβαναν και αστυνομικούς που αρνούνταν να πυροβολήσουν ενάντια σε διαδηλωτές] στη Μαριούπολη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου