23 Μαΐ 2014

Η Τράπεζα Κύπρου στο δρόμο που χάραξε η Λαϊκή; Οι εσωτερικές διαμάχες των συμφερόντων, τα χρέη των μεγάλο-οφειλετών που λογοκρίνονται, τα δικηγορικά γραφεία των πολιτικών που κερδοσκοπούν από την κρίση…



Ο τρόπος με τον οποίο τα επίσημα ΜΜΕ αποφεύγουν την απλή σύγκριση ανάμεσα στη Λαϊκή μέχρι το 2013 και την Τράπεζα Κύπρου θυμίζει την περίοδο πριν τον Απρίλιο του 2012, όταν διαβεβαίωναν ότι «όλα πάνε καλά». Ένα χρόνο μετά, το 2013 μετά το κούρεμα, με μια κίνηση ανάλογης λογοκρισίας του τί έλεγαν πριν, άρχισαν να λανσάρουν το σενάριο ότι η Λαϊκή έπρεπε να κλείσει από το 2012. Και φυσικά, απέφευγαν να αναφέρουν τη λεπτομέρεια ότι είναι τα ίδια, που έκαναν εκστρατεία για να «σωθεί», έστω και με θυσίες στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα,[1] και ότι ήταν ο αγαπητός τους κ. Σαρρής που έκανε τα στραβά μάτια για τον ΕΛΑ – γιατί βέβαια, τότε, ήθελαν τον ΕΛΑ για να σώσουν την τράπεζά τους. Έτσι και τώρα, η Τράπεζα Κύπρου παρουσιάζεται σαν ένα είδος προβλήματος, που πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους, λογοκρίνοντας - ή προσπαθώντας να λογοκρίνουν με πιέσεις σε όσους το αναφέρουν- το ενδεχόμενο σενάριό του  διαχωρισμού σε «καλή» και «κακή» τράπεζα – όπως έγινε τελικά και με τη Λαϊκή. Διότι τα συμφέροντα είναι πολλά. Αλλά, όπως φαίνεται, η ετερόκλητη συμμαχία στο εσωτερικό της τράπεζας αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές.

Πόσα στρατόπεδα υπάρχουν στην Τράπεζα Κύπρου; Η διαμάχη για τον Χούριγκαν
Το περασμένο σαββατοκύριακο, άρχισαν να διαρρέουν φήμες για παραίτηση του κ.Χούριγκαν. Ο Χούριγκαν, τον οποίον έφεραν μετά βαΐων και κλάδων, για να αντιπαρατεθεί με τον κ. Δημητριάδη, τους είπε τελικά τα ίδια, όπως και ο τέως διοικητής – ότι ο μόνος τρόπος να σωθεί η τράπεζα είναι ο διαχωρισμός της σε καλή και κακή τράπεζα. Από τότε, ξεκίνησε μια εκστρατεία υπονόμευσής του με διαρροές και την εφαρμογή του σεναρίου που χρησιμοποιήθηκε ενάντια στον κ. Δημητριάδη: το διορισμό κάποιου να τον επιτηρεί. Οπότε, οι φήμες για παραίτησή του φαίνεται να ήταν μέρος των πιέσεων. Αλλά, όπως αποκάλυψε ο «Πάτροκλος» στα παραπολιτικά της Cyprus Mail, η αντιπαράθεση φαίνεται ότι πάει βαθιά στα συμφέροντα του συμβουλίου. Από τη μια, φαίνεται να είναι ο επικεφαλής του Δ.Σ., ο κ. Χασάπης, ο οποίος έχει τη στήριξη και εκφράζει τα συμφέροντα πίσω από το Φιλελεύθερο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο κ. Χασάπης προσπαθούσε να αποτρέψει την έκδοση νέων μετοχών για να αντληθεί κεφάλαιο 500 εκτ, με τη δικαιολογία ότι διαμαρτύρονται οι ρώσοι μεγαλομέτοχοι. Φυσικά, διαμαρτύρονται και οι κύπριοι μεγαλομέτοχοι, τους οποίους εκφράζουν τα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Φαίνεται, όμως, ότι ο Χούριγκαν και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, έχουν τις δικές τους διασυνδέσεις και έτσι η αποπομπή ματαιώθηκε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά από παρέμβαση της τρόικα. Η κ. Γιωρκάτζη, απλώς, μετέφερε τις εντολές, όπως κάνει άλλωστε γενικώς.

Η διαπλοκή πολιτικών-δικηγορικών γραφείων-τραπεζών
Ως συνέπεια, ίσως, εκείνης της παρέμβασης, ανακοινώθηκε μετά ότι το Δ.Σ. διόρισε τρία δικηγορικά γραφεία για να πιέσουν τους «μεγαλοοφειλέτες». Και τα 3 γραφεία - Αναστασιάδη, Βασιλειάδη, Σκορδή-Παπαπέτρου- εκπροσωπούν ξένους μεγαλομετόχους. Όμως, η πιο κραυγαλέα περίπτωση είναι, φυσικά, το γραφείο του ίδιου του προέδρου. Την είδηση πρόβαλε πρωτοσέλιδα ο Φιλελεύθερος και, θέλοντας ή μη, κάρφωνε τη διαπλοκή του γραφείου του κ. Αναστασιάδη, ο οποίος, όχι μόνο εκπροσωπεί μια μερίδα μεγαλομετόχων, αλλά και διόρισε ο ίδιος το συμβούλιο, που τώρα έδινε δουλειά στην επιχείρησή του. Η διαπλοκή ήταν εμφανής. Τουλάχιστον το γραφείο του κ. Αναστασιάδη κατανόησε ότι το όλο θέμα πια ξεπερνά τα όρια του σκανδάλου και ανακοίνωσε ότι «δεν ήξερε» για το θέμα και ότι αν του προταθεί κάτι τέτοιο θα το απορρίψει.[2] Θα πρέπει να περιμένει κάποιος να δει, γιατί είναι και προεκλογική περίοδος. Αλλά γενικά θα ήταν καλό το δικηγορικό γραφείο της οικογένειας του Προέδρου να αποστασιοποιηθεί από τη διαχείριση συμφερόντων στην Τράπεζα Κύπρου, αφού ο κ. Αναστασιάδης παίρνει αποφάσεις ακόμα και για το διορισμό του ΔΣ.  

Η διαπλοκή των δικηγορικών γραφείων των πολιτικών με τις τράπεζες έχει, βέβαια, προϊστορία – ανάλογα έκανε και το δικηγορικό γραφείο του κ. Παπαδόπουλου.

Οι μεγαλο-οφειλέτες: πώς τα κυπριακά ΜΜΕ δεν τολμούν να ρωτήσουν για τις οικονομικές σχέσεις των κυπρίων αντιστοίχων του κ. Ζολώτα




Την Τετάρτη, μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, κυκλοφόρησε και πάλι μια λίστα με τους μεγάλοι-οφειλέτες της τράπεζας. Αυτούς, δηλαδή, που είναι οι «Ζολώτας» της Τράπεζας Κύπρου, αλλά ακριβώς, επειδή εκφράζουν το κυπριακό κεφάλαιο που ελέγχει σχεδόν απόλυτα τα επίσημα ΜΜΕ, κανένας δεν τολμά να θέσει ανάλογες ερωτήσεις για τις δικές τους χρηματοδοτήσεις προς πολιτικούς – και φυσικά, η χρηματοδότηση των ΜΜΕ είναι ακόμα πιο επτασφράγιστο μυστικό. Το ιδιο και με το σκάνδαλο των πολιτικών – δικηγόρων, που θα κερδοσκοπούν σε βάρος των δανειοληπτών. Διότι ο πραγματικός στόχος δεν θα είναι οι μεγαλο-οφειλέτες - εκτός ίσως από μερικές θεαματικές περιπτώσεις- αλλά αντίθετα η μάζα των μικρο-οφειλετών. Για αυτό η κυβέρνηση προσπάθησε να αποτρέψει την νομοθεσία για την πρώτη κατοικία – για να διατηρήσει τους μεγάλο-οφειλέτες στην ίδια ομάδα με τους μικρούς δανειολήπτες και να φτιάξει ένα μηχανισμό διακανονισμού, όπου, ακόμα και οι δανειολήπτες που δικαιούνται, θα χρειάζονται και πάλι τα δικηγορικά γραφεία, τα οποία θα κερδοσκοπούν.

Και ως ένδειξη, ίσως, των εσωτερικών διαμαχών στην τράπεζα, εκδόθηκε ανακοίνωση που διέψευδε -προσπαθούσε να λογοκρίνει δηλαδή- τα ήδη γνωστά – τη λίστα των δανειοληπτών.

Το βασικό πρόβλημα της τράπεζας είναι, ακριβώς, τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, που, αφού άντλησε τη ρευστότητα των τραπεζών, τώρα στηρίζει την κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει για να καθυστερεί τις διαδικασίες εναντίον του, σε μια προσπάθεια να μεταφέρει το βάρος στην υπόλοιπη κοινωνία. Διότι η Τράπεζα Κύπρου είναι στην ίδια θέση, όντως, με τη Λαϊκή πριν 2 χρόνια – έχει τεράστιες όφειλες και διευρυνόμενα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η άντληση κεφαλαίων είναι δύσκολη, αλλά αναγκαία. Ποιός, όμως, θα εμπιστευθεί ένα σύστημα, το οποίο, εμφανώς, προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες όσων χρησιμοποιούσαν τις τράπεζες ως ιδιωτικούς τους λογαριασμούς; Η κυβέρνηση προσπαθεί, σε αυτό το πλαίσιο, να στηρίξει με κάθε κόστος το μεγάλο κεφάλαιο – διότι σε αυτό βασίζεται για να συντηρεί τη συγκάλυψη.

Αναζητά η κυβέρνηση τρόπους να μεταφέρει κεφάλαια στην Τράπεζα Κύπρου με ζημιά για το Δημόσιο;
Σε αυτό το πλαίσιο, ενδεχομένως, να εντάσσονται και τάσεις όπως αυτο της έκδοσης ομόλογου 100 εκτ. από το οποίο, όπως φαίνεται, ο κύπριος φορολογούμενος θα πληρώσει ένα έξτρα ποσό τόκων 18 εκτ. Η πιο εμφανής υποψία είναι ότι η έκδοση έγινε για προεκλογικούς λόγους. Αλλά, αν το τοποθετήσει κάποιος στο πλαίσιο της κρίσης στην Τράπεζα Κύπρου, ίσως να είναι και ένδειξη ότι η κυβέρνηση αναζητεί τρόπους να  αντλησει και να δώσει και άλλο δημόσιο χρήμα (πέρα από όσα δόθηκαν το 2012 και από τις εγγηυσεις) στην Τράπεζα Κύπρου. Μερικοί διαχέουν ακόμα και σενάριο για νέο κούρεμα καταθέσεων - και αυτό το θέμα το πρόβαλε πρωτοσέλιδα η Γνώμη, προκαλώντας ένα μικρό πανικό στο επιτελείο της κυβέρνησης και των τραπεζιτών. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, παραμένει η απαγορευμένη ερώτηση – γιατί να μην συζητηθεί δημόσια και για την Τράπεζα Κύπρου ότι έγινε με τη Λαϊκή; Και αν δεν βγαίνει η Τράπεζα να δούμε πως θα διασφαλιστούν οι ασφαλισμένες καταθέσεις -κάτω των 100,000- και θέσεις εργασίας και από εκεί και πέρα «να ακολουθήσει η αγορά την πορεία της», όπως λέει και η ιδεολογία της κυβέρνησης; Διότι τώρα, τα κεφάλαια ανήκουν σε αυτούς που πουλούν μεν την ιδεολογία της «αγοράς» αλλα φυσικά δεν την θέλουν να εφαρμοστεί στους ίδιους;. Και οι υποσχέσεις προς τους μέτοχους είναι πολλαπλάσια πιο σημαντικές από το κοινό συμφέρον. Ούτε καν διάλογος δεν γίνεται.

Αξίζει μια συγκριτική αναφορά στην ελληνική περίπτωση και πώς το κράτος, ουσιαστικά, χρηματοδοτεί συνεχώς άμεσα ή έμμεσα τις τράπεζες και αιχμαλωτίζει την κοινωνία: «Σήμερα οι τραπεζίτες μας λένε ότι η ανακεφαλαιοποίηση του 2013 (την χρόνια που έλαβαν 41 δις από τον φορολογούμενο πέτυχε. Και όμως, από την  26η Απριλίου 2013 έως την 6η Φεβρουαρίου 2014 οι τράπεζες έλαβαν κρυφή κρατική ενίσχυση, μέσω της εγγύησης νέων εκδόσεων ομόλογων – φαντασμάτων, συνολικής ονομαστικής αξίας 41 δις, πέραν των 41 δις που έλαβαν επισήμως ως κεφαλαιακή ένεση από το κράτος (μέσω του λεγόμενου Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.»  (Γ. Βαρουφάκης,  Hot. Doc, τεύχος 53, σελ. 9)





[1] Ο Πολίτης, ως συνήθως, ήταν η πιο ακραία μορφή στήριξης των τραπεζιτικών συμφερόντων. Τον Νοέμβριο του 2013 απειλούσε μαλιστα τον τότε πρόεδρο, μέσα από επιστολή του κ. Αναστασιάδη, αν δεν υποχωρουσε – γιατί θα κατέρρεε «μια τράπεζα», που όλοι ήξεραν, αλλά δημόσια δεν λεγόταν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου