23 Μαΐ 2014

Η Αριστερά μπροστά στις ευρωεκλογές [επιλογές και σχηματισμοί στο κυπριακό πλαίσιο του 2014]



Η αριστερά κατεβαίνει ουσιαστικά στις εκλογές με τρεις  εναλλακτικές πιθανότητες σε ένα παράδοξο σκηνικό, όπου δικαιώνεται μεν, αλλά σε ένα περιβάλλον αντεστραμμένων νοημάτων – σε ένα περιβάλλον, δηλαδή, όπου οι αντίπαλοί της προσπαθούν να τη λογοκρίνουν, για να εμποδίσουν τη δυναμική του ιστορικού της χώρου να διαχυθεί ως συνείδηση στην εν δυνάμει πλειοψηφία, την οποία εκφράζει.

Η κυπριακή αριστερά, στις διάφορες μορφές της, υπήρξε εκείνος ο χώρος της  κυπριακής κοινωνίας, ο οποίος εξέφρασε πρωτοποριακά και έδωσε κοινωνική μορφή στις ιστορικά αναγκαίες εξελίξεις που ακολούθησαν: είναι λ.χ. η αριστερά που με την εμφάνισή της, τη δεκαετία του 1920, έθεσε το θέμα της ανεξαρτησίας, όταν άλλοι βολόδερναν σε εκδοχές δουλοπρέπειας. Και είναι η άκρα αριστερά των τροτσκιστών που, ακόμα και στις δύσκολες μέρες του τέλους της δεκαετίας του 1940, επανέφερε το ιστορικό αίτημα που έγινε πραγματικότητα το 1960, και είναι σήμερα ντε φάκτο αποδεκτό από όλους.

Είναι, επίσης, η αριστερά που άλλαξε τις ταξικές σχέσεις και μετά αυτοί που φώναζαν τα συνθήματα των αφεντικών το 1948, ότι προτιμούν  "δωδεκάωρο παρά το κόκκινο οκτάωρο", έμαθαν να ζουν στον κόσμο που διαμόρφωσε η αριστερή προλεταριακή πράξη. Έτσι και σήμερα. Χρειάστηκε να ανέβει στην εξουσία μια αριστερή κυβέρνηση για να προχωρήσει επιτέλους η διεύρυνση και πιστοποίηση της ύπαρξης φυσικού αερίου, που είναι πλέον το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνονται όλες οι συζητήσεις, είτε για την οικονομία, είτε για το κυπριακό  - και βέβαια όσοι πολέμησαν υστερικά την αριστερή κυβέρνηση το 2011, καμώνονται, σήμερα, ότι ξεχνούν ποιοί τόλμησαν να κάνουν το ιστορικό βήμα, σε εκείνη τη δύσκολη χρόνια για την περιοχή, αλλά και για το εσωτερικό της Κύπρου. Και ότι το βήμα της ανεύρεσης του φυσικού αερίου, έγινε, ενώ τόσες προσπάθειες ακόμα και απλής εισαγωγής οπλισμού μπλοκάρονταν από το 1965 γιατί απλώς το απαγόρευαν οι δυτικές πρεσβείες. Και φυσικά, τα ΜΜΕ του κεφαλαίου θέλουν να το ξεχνούν. Όπως θέλουν να ξεχνούν και την πιο έντονη ταξική αντιπαράθεση που συνέβηκε στην Κύπρο από το 1948 – όταν η αριστερά, και σαν ΑΚΕΛ και σαν κυβέρνηση, αλλά και σαν κινήματα, έθεσαν από το 2011, το ζήτημα των ευθυνών των τραπεζών για την κρίση και αγωνίστηκαν για να περιοριστεί η επιβολή των ζημιών τους στην κοινωνία. Και προφανώς, φοβούνται τη διευρυνόμενη συνειδητοποίηση του τί έγινε τότε, αλλά και τη μνήμη της εξέγερσης του Μάρτη του 2013, που απέτρεψε το κούρεμα όλων των καταθέσεων που θα μετέφερε την ζημιά των τραπεζιτών άμεσα στην υπόλοιπη κοινωνία. Και έτσι, η επίθεση ενάντια στην αριστερά παίρνει και κωμικές μορφές: αυτοί που όχι μόνο συγκάλυψαν τις τράπεζες, αλλά και που προωθούσαν μια επιβολή των ζημιών τους στα μεσαία και λαϊκά στρώματα, μιλούν ρητορικά σήμερα για «τιμωρία των ενόχων», ενώ, όπως έκαναν και με τους 62 του πραξικοπήματος, τους επαναπροσλαμβάνουν στην Κεντρική Τράπεζα και προσπαθούν να  περάσουν την ζημιά του κεφαλαίου στην κοινωνία.

Και από την άλλη, προσπαθούν να δημιουργήσουν πολιτική από τα ψίχουλα που μαζεύουν από το τραπέζι, στο οποίο η αριστερά έδωσε τις μεγάλες ιστορικές της μάχες για τη συμβίωση, την επαναπροσέγγιση και την επανένωση. Γιατί είναι η πορεία της αριστεράς μέσα στο χρόνο που κράτησε ζωντανή τη  μνήμη, αλλά και την προοπτική της επαναπροσέγγισης και της επανένωσης. Σήμερα, ανακάλυψαν οι αστοί και η παράταξή τους ότι τελικά η αριστερά είχε δίκαιο – και πάλι. Έτσι, οι απόγονοι όσων ήθελαν να δολοφονήσουν τους αριστερούς γιατί επέμεναν στη συμβίωση, θέλουν σήμερα να ποζάρουν ως εκφραστές της λύσης, λογοκρίνοντας την ιστορική πορεία – και νομίζοντας ότι μπορούν να υποκλέψουν τους αγώνες των άλλων. Ιστορικά, ωστόσο, η αριστερά ανοίγει τους δρόμους και φτιάχνει το μέλλον. Και μέσα από του αγώνες των δικών της οργανώσεων, χώρων και κινημάτων, αλλά και των διαχύσεων της σε άλλους χώρους. Αυτοί που ακολουθούν απλώς διεκπεραιώνουν το έργο που φτιάχτηκε στην ιστορία.


Στις αντιπαραθέσεις των τελευταίων χρόνων, η κεντροαριστερά που εκφράζεται εν μέρει από τα κεντρώα κόμματα, όπως η ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ, δεν άντεξε – βρέθηκε μαζί με τη συγκάλυψη των τραπεζιτών και δεν κατάλαβε ούτε το τί παιζόταν στις κατασκευασμένες υστερίες των νέων μορφών του Πολύκαρπου Ιωαννίδη, το 2011. Σαφώς στο μέλλον αυτά τα στρώματα θα κατανοήσουν τα δεδομένα μπροστά στην εικόνα της ηγεσίας μιας δεξιάς, που φαινεται ότι δεν μπορεί ακόμα να αλλάξει: αντίθετα, είναι πιο υστερική μετά την κατάρρευση του χάρτινου τραπεζιτικού της πύργου. Η κυπριακή αστική τάξη τεκμηριώνει ακόμα μια αφορά ότι είναι ανίκανη να κάνει οτιδήποτε πέρα από το να υπηρετεί ξένους προστάτες -παλιά την αποικιοκρατία, μετά τις ξένες επεμβάσεις, τώρα την τρόικα- και προσπαθεί να συσπειρώσει τους οπαδούς της με το μόνο μηχανισμό που ξέρει – την εξαγορά με το ρουσφέτι.


Στις ευρωεκλογές, η μαζική πολιτική αριστερά του ΑΚΕΛ δίνει τη συνέχεια των αγώνων των προηγούμενων χρόνων – και όσοι δεν κατάλαβαν το τί συμβαίνει εδώ, πέρα από την αναπαραγωγή των ευρωπαϊκών κλισέ, δεν μπορούν ακόμα να δουν το μέγεθος της αντιπαράθεσης. Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι άνοιξε, πια, ένα μέτωπο με τα καθεστωτικά ΜΜΕ το οποίο πρέπει, μπορεί, και ήδη αυτό φαίνεται, να κερδηθεί για να ανοίξει ο δρόμος για το επόμενο στάδιο. Όπως κερδηθηκε την δεκαετία του 1930 και 40 η τότε δύναμη της ηγεμονικής ιδεολογίας και των μηχανισμών της.

Η άλλη μαζική, και αναποφάσιστη πτέρυγα της αριστεράς, φλερτάρει ακόμα με την αποχή από τις ευρωεκλογές. Και είναι και μια επίσης αριστερή θέση, αφού η κυπριακή αριστερά αμφισβήτησε από την αρχή τη δουλοπρέπεια απέναντι στην Ευρώπη και την ένταξη στο ευρώ. Σήμερα αυτή η αμφισβήτηση είναι σαφώς πλειοψηφική και ο πυρήνας και η δυναμική της ανήκει στην ευρύτερη αριστερά. Όμως, αυτή η στάση είναι και μια στάση η οποία χωρίς δικές της λέξεις γίνεται ακόμα όργανο χειραγώγησης από τους αντίπαλούς της ( ιδιαίτερα από τα όργανα της εξουσίας -και των αστών και των άλλων μορφών εξουσίας) τα καθεστωτικά ΜΜΕ που θέλουν να χρησιμοποιούν την αποχή για να διεκδικούν λόγο και ρουσφέτι.

Σήμερα εμφανίζεται στις ευρωεκλογές και ένας μέρος από την πέρα από το ΑΚΕΛ αριστερά με δυο σχήματα που χρησιμοποιούν την ευκαιρία συμμετοχής όλων των κυπρίων στις εκλογές για δικοινοτικές παρεμβάσεις – το Δράσυ /eylem και το τουρκοκυπριακό -όσον αφορά στη σύνθεση, αλλά κυπριακό όσον αφορά στο πρόγραμμα- σοσιαλιστικό κόμμα.

 Η ακόλουθη παρουσίαση στήριξης σε αυτούς τους 3 σχηματισμούς είναι μέρος της παρουσίασης της ιστορική δυναμικής που αλλάζει την κοινωνία, παρά τη λογοκρισία της επιφάνειας….Μια δέφτερη ανάγνωση του τί μπορούν να σημαίνουν οι ευρωεκλογές σε μια χώρα, που αλλάζει πέρα από τη μελαγχολία των κατευθυνόμενων δελτίων ειδήσεων και των στημένων πρωτοσέλιδων.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου