3 Μαΐ 2014

Η ιστορική Πρωτομαγιά του 2014



Αν κοιτάξει κάποιος τις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς διεθνώς, θα παρατηρήσει μεν τη διεύρυνσή τους, αλλά ως ιστορικές μόνο τρεις μπορούν να χαρακτηριστούν και ίσως έτσι να κωδικοποιηθούν στο χρόνο. Στην Μπαγκλαντές, υπήρξε μια ταξική κινητοποίηση που διασταυρώνεται ακριβώς με την εκμεταλευση της φτηνής εργασίας από τις δυτικές εταιρείες. Στη Μόσχα, η ευφορία της αντίστασης των ρωσόφωνων στην Ουκρανία, αλλά και η ανάδυση της Ρωσίας, επανέφεραν ένα κλίμα ευφορίας στη χώρα που εκφράστηκε και με την ιστορική επιστροφή της Πρωτομαγιάς στην Κόκκινη Πλατεία. Αλλά η εκδήλωση που σίγουρα ήταν και ιστορική και με προοπτική για την εργατική τάξη ήταν η κυπριακή. Για πρώτη φορά από το 1958, η κυπριακή εργατική τάξη τιμούσε ενωμένη, τουλάχιστον το ταξικά συνειδητό της κομμάτι, την Πρωτομαγιά. Ακόμα και αυτό, βέβαια, θα μπορούσε να θεωρηθεί τελετουργικό όμως. Η μαζικότητα της εκδήλωσης, ωστόσο, ήταν ίσως η πιο ευχάριστη έκπληξη. Ξαφνικά, το γήπεδο γέμισε κόσμο σε μια πολιτική εκδήλωση – και σε μια περίοδο που οι πολιτικές εκδηλώσεις δεν μαζεύουν χιλιάδες. Η μαζική παρουσία νέων, αλλά και διάχυτος πλουραλισμός -και στις δυο κοινότητες διάφορων ομάδων και τάσεων στο χώρο της αριστεράς- μετέτρεψαν την εκδήλωση από μια στιγμή σύγκλισης των αντιστάσεων, σε ένα πλαίσιο συνύπαρξης των φωνών και των πρακτικών που θα συνθέσουν τις δυναμικές των αλλαγών του μέλλοντος.

Ακολουθεί και μια προσωπική περιγραφή από άτομο της συντακτικής ομάδας:



Ναι, ήταν μεγαλειώδης η φετινή Πρωτομαγιά. Πάνω από όλα, όμως ήταν ιστορική. Δεν βρήκα κανένα που να θυμάται τέτοια κοσμοσυρροή, τέτοιο παλμό και τέτοια πολυσυλλεκτικότητα. Δεν ξέρω πώς να μεταφέρω τα όσα βίωσα, ή αν μπορούν να μεταφερθούν σε μερικές αράδες. Διαπιστώνω πως ούτε και οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από όσους συμπορεύτηκαν σε αυτή την ιστορική στιγμή του τόπου και των Πρωτομαγιών, μπορούν να απεικονίσουν το τί συνέβηκε.



Πέραν των δύο ωρών χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί η προσέλευση των οργανισμών, συνδικάτων και συλλογικοτήτων που συμμετείχαν στις δύο πορείες που συναντήθηκαν στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά στην νεκρή ζώνη. Όλοι οι τουρκοκύπριοι, για να βρεθούν στο γήπεδο, υποβλήθηκαν στη διαδικασία επίδειξης ταυτοτήτων. Η πορεία που ξεκίνησε από το Υπουργείο Οικονομικών, χρειάστηκε να περιμένει την αστυνομία για το κλείσιμο των δρόμων, ώστε να υπάρχει ασφάλεια, αφού προφανώς δεν περίμενε τέτοιους αριθμούς στους δρόμους. Το ότι άλλες ομάδες, κυρίως εξωθεσμικές και αντικαθεστωτικές, πραγματοποιούσαν ανεξάρτητες πορείες προς το χώρο της εκδήλωσης, διασφάλισε τη συνεχή ροή προς το στάδιο και έδωσε μια νέα δυναμική και πνοή. Στο πέρασμά τους, πραγματοποιούσαν και ταυτόχρονες δράσεις με τη ρίψη και διανομή φυλλαδίων για τη μέρα, εντάσσοντας όλη την παλιά πόλη της Λευκωσίας στο πνεύμα της μέρας. Όντας όλοι εκεί, θυμήθηκαν όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους για τους εργατικούς αγώνες στο νησί και με μια φωνή φώναξαν ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται από τρίτους ηγεμονικά, είτε ονομάζονται τρόικα, είτε ονομάζονται Τουρκία και στήριξαν την επανένωση της Κύπρου.


Από την ελευθεριακή/αναρχική αυτοοργάνωση…με φόντο ένα πανό με τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν…

Αυτή η Πρωτομαγιά δεν ήταν απλώς φόρος τιμής, ήταν ταυτόχρονα κάλεσμα κοινού αγώνα για επανένωση και επαναδιεκδίκηση των εργατικών δικαιωμάτων που καταπατούνται. Αυτή η Πρωτομαγιά ήταν υπόσχεση.

..μέχρι τις φεμινίστριες…… 


την πορεία της ΠΕΟ….


.Και το πανό που θύμιζε την ιστορική αντίσταση του Μάρτη του 2013



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου