9 Μαΐ 2014

Η Έκθεση της επιτροπής θεσμών ως μια διαδικασία άρθρωσης απαγορευμένων ερωτήσεων – και το άγχος των ΜΜΕ να αλλάξουν ατζέντα και να λογοκρίνουν το περιεχόμενο, τους εμπλεκόμενους, αλλά και το ποιοί είχαν τελικά δίκαιο στις διαμάχες για την οικονομία την περίοδο 2010-13



Όταν τα ΜΜΕ παραδέχονται ότι υπήρξαν μέρος του σκανδάλου και φορέας συγκάλυψης….
«Δεν ισχυριζόμαστε ότι τα ΜΜΕ ανταποκρίθηκαν άψογα στο ρόλο τους όλα τα προηγούμενα χρόνια της οικονομικής λεηλασίας. Θα έπρεπε να είναι πολύ  πιο αυστηρά και έχουν μερίδιο ευθύνης» Α. Μιχαηλίδης, 3/5/2014.σελ. 3, Φιλελεύθερος.
Ή, έστω και με δυσκολία και κατόπιν εορτής, ομολογία του διευθυντή σύνταξης του Φιλελευθέρου για τις ευθύνες των ΜΜΕ – τις οποίες, φυσικά, προσπάθησε μετά να τις μετατοπίσει σε άλλους.

«Όταν μια επιχείρηση ΜΜΕ, ξεκινά την κάθε νέα χρονιά, έχοντας διασφαλισμένο διαφημιστικό κονδύλι πέραν του ενός εκατομμυρίου από μία μόνο τράπεζα και τα ανάλογα από τις άλλες, τότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ποιος υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού. Όταν παράλληλα, ΜΜΕ λάμβαναν δάνεια εκατομμυρίων και μεγάλα παρατραβήγματα με «ευκολίες πληρωμής», τότε ποιός δημοσιογράφος μπορούσε να τα βάλει με τις τράπεζες, χωρίς να χάσει τη δουλειά του; Υπάρχουν κι άλλα, όπως οδηγίες τραπεζιτών για πιέσεις, π.χ. προς την εποπτική αρχή ή για προστασία της εποπτικής αρχής. Τα είδαμε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν να συμβαίνουν σε σύμπραξη τραπεζιτών, πολιτικών και ΜΜΕ.»
Η «δουλειά» από ποιούς γινόταν, αν όχι από δημοσιογράφους, αυλικούς του συστήματος ή και αιχμάλωτούς του;… Έχουμε ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην πατρίδα μας; Έχουμε.»
Και η πρώτη παραδοχή από το 2012, που ήταν και πιο ειλικρινής: Α. Παράσχος, Διευθυντής, Καθημερινή Κύπρου[1]
 
Και ο Πολίτης που «ήξερε» προνομιακά (και για τις εκροές;) αλλά φυσικά δεν διερευνήθηκε πώς ήξερε και από πότε


Το πρωί  της 16ης Μαρτίου 2013 η εφημερίδα Πολίτης είχε πρωτοσέλιδο το θέμα του κουρέματος – σε αντίθεση  με τις υπόλοιπες εφημερίδες. Εφόσον οι εφημερίδες «κλείνουν» αργά το βράδυ και η απόφαση του Γιούρογκρουπ λήφθηκε το πρωί της επόμενης, στις 16/3 εμφανώς ο Πολίτης είχε προνομιακή πληροφόρηση – και κανένας δεν ξέρει από ποτέ αφού ως εφημερίδα προετοίμαζε, γενικά, το κλίμα για τις κινήσεις της κυβέρνησης.

Το «πρόβλημα» της έρευνας της επιτροπής Θεσμών: έθεσε απαγορευμένα ερωτήματα και επιβεβαιώνει μια δύσκολη αλήθεια – ότι στις διαμάχες της περιόδου 2010-13 είχε δίκαιο η Αριστερά. Πώς να μην προσπαθήσουν τα ΜΜΕ να λογοκρίνουν;
Η έκθεση της επιτροπής θεσμών είναι η πιο ολοκληρωμένη έρευνα που έχει γίνει μέχρι τώρα για τα σκάνδαλα, αλλά και τους δομικούς λόγους που οδήγησαν την Κύπρο στην οικονομική κρίση. Όμως, το πιο σημαντικό μέχρι στιγμής ήταν ουσιαστικά η διαδικασία. Ήταν η έρευνα και οι ακροάσεις που συμπεριλάμβανε ο χώρος όπου αρθρώθηκαν αρκετές από τις λογοκρινομενες ερωτήσεις για το τί προκάλεσε το σκάνδαλο. Το ότι σε διάφορες φάσεις η επιτροπή αντιμετωπίστηκε εχθρικά από τα ΜΜΕ, που στην αρχή σχεδόν καθοδηγούσαν την επιτροπή Πική, παραβλέποντας την μνημειώδη άγνοια προκαταληψη και σύγκρουση συμφεροντων.  Στην επιτροπή θεσμών, αντίθετα, τέθηκαν οι απαγορευμένες ερωτήσεις και στο τέλος η κοινωνική καχυποψία - η οποία εκφράζεται πια πλειοψηφικά στην ανεπίσημη δημόσια σφαίρα της καθημερινότητας του προφορικού λόγου και στο ίντερνετ- για τα θεάματα που στήνει το επικοινωνιακό επιτελείο του προεδρικού, αλλά και η εμπορική διάσταση του θέματος ως πληροφόρηση ανάγκασε τα ΜΜΕ να την καλύψουν. Αλλά η κωμωδία των ΜΜΕ είναι μνημειώδης και μπορεί κάποιος να τη δει στον τρόπο που μέχρι σήμερα λ.χ. συγκαλύπτουν το γνωστό πια γεγονός και πολλαπλά επιβεβαιωνόταν ότι είναι η κυπριακή κυβέρνηση και ο κ. Αναστασιάδης, που όχι μόνο ήξεραν, αλλά και εισηγήθηκαν το καθολικό κούρεμα. Τα ΜΜΕ ξέρουν ότι η κυβέρνηση λέει ψέματα. Και απλώς καμώνονται ότι είναι θέμα συζήτησης.

Το τελικό πόρισμα της επιτροπής θεσμών είναι όντως δύσκολο να γίνει αποδεκτό από τα ΜΜΕ. Άλλωστε το κόλπο να ρίχνονται διάφορες λίστες σαν πυροτεχνήματα μιας νύχτας είχε και αυτό το στόχο. Να συγκαλυφθεί το εύρος του προβλήματος και τι αποκαλύφθηκε. Και το ότι αυτά τα εμπειρικά πορίσματα είναι σαφής τεκμηρίωση ότι στην διαμάχη της περιόδου 2011-13, η αριστερά είχε δίκαιο και οι αντίπαλοι της άδικο. Ήταν ο τραπεζικός τομέα που οδήγησε την χώρα στην κρίση. Και στην επιτροπή είναι τα τεκμήρια – από  την επέκταση των τραπεζών στο εξωτερικό (με σχετικές μίζες), στην αγορά των ελληνικών ομολόγων, στα μπόνους, στα αξιόγραφα, στα δάνεια σε κυπριακές επιχειρήσεις για τα ακίνητα και στα δάνεια του κύκλου του κ. Βγενόπουλου κοκ. Οπότε, τα ΜΜΕ είχαν κάθε συμφέρον να μην προβάλουν την ουσία και σίγουρα όχι συγκριτικά. Ο Πολίτης ήταν γραφικός – αφού πρόβαλε την απολογία του Αβέρωφ, προσπάθησε να τον ταυτίσει με τον Α. Κυπριανού, λες και ήταν ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ που έγραφε κείμενα ενάντια στην προηγούμενη κυβέρνηση γιατί δεν στήριζε αρκετά τις τράπεζες κλπ. Ο Φιλελεύθερος ήταν το ίδιο γραφικός. Ο κ. Μιχαηλίδης στο κείμενό του την Τετάρτη 7/5, προσπαθεί βολικά και πάλι να μετατοπίσει το θέμα από τις ευθύνες των τραπεζών με το «..τις ευθύνες των τραπεζιτών τις εμπεδώσαμε..» Και αυτό από ένα άτομο της αρχισυνταξίας μιας εφημερίδας που λογόκρινε τα προβλήματα και τα σκάνδαλα των τραπεζών μέχρι και την άνοιξη του 2012. Πότε το εμπέδωσε ο κ. Μιχαηλίδης είναι άξιο απορίας, αφού ακόμα και μετά από 2 χρόνια από την αποκάλυψη των μαύρων τρυπών των τραπεζών, όταν έσπρωξαν την χώρα στο μηχανισμό στήριξης, ο κ. Μιχαηλίδης προσπαθεί να αποφύγει το θέμα. Και ειρωνικά στο τέλος παραπέμπει στον.. Πολυβίου. Μόνο που ο Πολυβίου είναι εμπλεκόμενος στις συγκαλύψεις των τραπεζών. Αυτά που υποτίθεται ότι εμπέδωσε ο κ. Μιχαηλίδης. Η μάλλον αυτά που λογόκρινε. Το άλλο μέλος της αρχισυνταξίας, η κ. Ταραμουντά, η οποία φαίνεται ότι προωθεί την γραμμή του ΔΗΣΥ στην εφημερίδα, ήταν ακόμα πιο χαρακτηριστικη – θυμήθηκε τον κ. Πική προσπαθώντας να ξεχάσει πως γελοιοποιήθηκε εκείνη η προσπάθεια από ένα δικαστή που καμωνόταν ότι δεν ήξερε τους κανονισμούς. Αλλά τότε ο Φιλελεύθερος και η κ. Ταραμουντά με τις στοχευόμενες δημοσιογραφικές αποστολές-σε συγκεκριμένους δημοσιογράφους- προσπαθούσε να κατασκευάσει το θέαμα που προωθούσε το προεδρικό ότι έφταιγε η προηγούμενη κυβέρνηση για τις τράπεζες. Μέχρι και τον Καρυδά μας τον παρουσίασε σαν κατήγορο η δημοσιογράφος σε αποστολή. Ο Φιλελεύθερος κατασκεύαζε, επίσης, φούσκες και σκόνη για τα μάτια του κοινού, έτσι ώστε να μην εστιαστεί το θέμα στο βαθύ τραπεζιτικό κατεστημένο των Τριανανταφιλλίδιδων, των Πολυβίου, των εξαπατήσεων ή/και των παραπλανήσεων, όπως και των προνομιακών δανείων σε Αριστοδήμου και Λεπτούς, που πήραν αντίστοιχα των δανείων με εκείνα του κύκλου Βγενόπουλου.
Ο σκιτσογράφος του Φιλελευθέρου, πάντως, ο οποίος επίσης λογόκρινε τα σκάνδαλα και τις ευθύνες των τραπεζών, φάνηκε να καταλαβαίνει ότι η εφημερίδα, ή και τα ΜΜΕ γενικά, έφτιαχναν φούσκες συσκότισης και συγκάλυψης.

Η ρητορική για τις λίστες ως τρόπος μετατόπισης και λογοκρισίας: πώς ο Φιλελεύθερος ξεκίνησε με διαμαρτυρίες για τα ΧΧΧ και κατέληξε στο βαρύγδουπο τίτλο ότι «καταρρέει η λίστα των εκροών» - σπρώχνοντας, δηλαδή, το θέμα των εμπλεκομένων πίσω από τη σκιά της αμφισβήτησης των τεκμηρίων


Το πρωτοσέλιδο του Φιλελευθέρου στις 8/5/2014. Αφού πρώτα ξεκίνησε επίθεση εναντίον της έκθεσης της επιτροπής θεσμών γιατί θα λογοκρίνει μερικά ονόματα, τελικά η εφημερίδα γενικεύει από μια μικρή λίστα στην ευρύτερη λίστα «εκροών» – για να συγκαλύψει τις ευθύνες εκείνων που είχαν προνομιακή μεταχείριση. Ήταν η στρατηγική των λιστών με στόχο τη Συγκάλυψη.



Οι λίστες, όπως είχαμε γράψει και πριν, ήταν ένα τρόπος για καλλιεργηθεί συγκάλυψη. Και αυτό φάνηκε και στο τέλος. Ο προηγούμενος διοικητής της Κεντρικής είχε δηλώσει ότι οι εκροές που έγιναν όταν ήταν κλειστές οι τράπεζες ήταν λίγες και αφορούσαν έκτακτα θέματα. Υπήρχαν βέβαια και φήμες ότι έγιναν εκροές πέρα από τις εγκρίσεις της Κεντρικής. Η νέα διοικητής, η οποία λειτουργεί ακόμα σαν attention seeker των ΜΜΕ, έστειλε ότι βρήκε μπροστά της στη βουλή – και μετά είπε ότι θα το διερευνήσει. Η λίστα, βέβαια, συγκάλυπτε και πάλι το κεντρικό θέμα – το ποιοί ήξεραν για τις εκροές πριν το κούρεμα. Ήταν σκόνη για μετατόπιση. Και αυτό φάνηκε όταν ο κ. Συλουρης δημοσιοποίησε τη λίστα, κάνοντας αναφορά ότι ήταν η λίστα των νόμιμων εκροών. Ο Φιλελεύθερος, όμως, ο οποίος ήθελε να επιτεθεί στο Συλλούρη -και γιατί επέτρεψε να γίνει η έρευνα- εστίασε την επίθεση πάνω του – και ούτε λέξη για την κ. Γιωρκάτζη που την έδωσε χωρίς εξηγήσεις -διοικητής της Κεντρικής υποτίθεται που ασχολείται με το απόρρητο- ή στον κ. Περδίκη που ξεκίνησε την κατασκευή φουσκών για τις λίστες για να μετατοπίσει την έμφαση από τη δική του ευθύνη για τη συγκάλυψη των σκανδάλων, όταν στήριζε τον Ορφανίδη. Και ο Φιλελεύθερος, βεβαίως, είχε επίσης πολλά να συγκαλύψει, για αυτό ενθάρρυνε και τον Περδίκη και την Γιωρκάτζη – και πάντα για κάτι έφταιγε η επιτολή θεσμών: αρχικά, γιατί δεν έγινε τη λίστα των 11,000 και μετά γιατί έδωσε μια λίστα. Ουσιαστικά, ο Φιλελεύθερος στήριξε την κατασκευή φούσκας για λίστες για να φτάσει το σκηνικό σε ένα σημείο που η λίστα των εμπλεκομένων θα μπλοκαριστεί. Για αυτό διορίστηκε η Γιωρκάτζη φαίνεται. Ίσως να έχει και συναντήσεις-επαφές με τον κ. Δρουσιώτη για συντονισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η λίστα των εκροών-μετακινήσεων χρημάτων κατά τη διάρκεια που οι τράπεζες ήταν κλειστές, μετατράπηκε σε θέαμα που επισκίασε την έκθεση της επιτροπής θεσμών – μόλις δημοσιοποιήθηκε – βγάζοντάς την από την ατζέντα. Εμφανίστηκε κάποιο «λάθος». Την επομένη, ο Φιλελεύθερος προώθησε τη διαδικασία λογοκρισίας, μιλώντας για «εγκληματικές διαστάσεις». Η εφημερίδα, που πριν λίγες βδομάδες όταν ξεκίνησε η συζήτηση για την τελική διαμόρφωση της έκθεσης ήθελε δημοσιοποίηση «λιστών». Τώρα ήταν θέμα «εγκληματικών διαστάσεων». Ήταν ένα τεκμήριο του πως τα κυπριακά ΜΜΕ συγκάλυπταν για συγκεκριμένα συμφέροντα.

Όμως, υπήρχε και ένα θέμα το οποίο ανέδειξε η Καθημερινή – του οποίου η λογοκρισία από τα υπόλοιπα ΜΜΕ ήταν από μόνη της ύποπτη. Θύμιζε το θέμα με τον Π. Σαρρή και την εμπλοκή του ονόματός του στις έρευνες για μίζες στην Ελλάδα. Στην Κύπρο, εκτός από την Καθημερινή, όλες οι άλλες εφημερίδες το έθαψαν. Το γεγονός ότι έγιναν παράνομες εκροές και μετακινήσεις χρημάτων είναι φαίνεται γεγονός – το θέμα είναι πώς. Ο Φιλελεύθερος είχε γράψει σε κάποιο στάδιο ότι οι εκροές έγιναν με παράτυπο τρόπο από όσους είχαν πρόσβαση στις τράπεζες. Αντίθετα, η Καθημερινή περίγραψε ένα πολύ πιο πιθανό σενάριο, όπου τα χρήματα διοχετεύτηκαν σε άλλους λογαριασμούς.

Και σε αυτό το κόλπο, βέβαια, τα ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους θα σιωπήσουν γιατί το θέμα αφορά, ακριβώς, στο πώς η κυπριακή αστική τάξη στέλλει στο εξωτερικό τα χρήματά της για να μην φορολογούνται. Και σε αυτό το θέμα έχει και τον Πολίτη η αστική τάξη για να είναι κέρβερος στις μετατοπίσεις. Και σε εκείνο το θέμα, η κ. Γιωρκάτζη ήταν, επίσης, κέρβερος για το απόρρητο – μας είπε ότι βλέπει φοροφυγάδες σε κοσμικές συγκεντρώσεις, αλλά δεν της ξέφυγε ποτέ έστω και μια μικρή λίστα για αυτούς. Ενώ τώρα εντάχθηκε βολικά στο σενάριο που κατασκεύασε το προεδρικό επιτελείο.

Μερικές από τις διασυνδέσεις που καταγράφει η έκθεση σε σχέση με άτομα που προβάλουν τα ΜΜΕ: ο Καρυδάς τον οποίο προέβαλε ο Πολίτης, ο Πολυβίου [με ενδεχόμενη εμπλοκή σε μια υπόθεση που αφορά παραπλάνηση και σε μια άλλη για την οποία υπάρχουν υποψίες για συναλλαγή/μίζες] τον οποίο προβάλει ο Φιλελεύθερος – ενώ «έχει εμπεδώσει», κατά τα άλλα, «τις ευθύνες των τραπεζιτών»
Η τραπεζιτική κρίση μπορεί να ήταν δομική, αλλά το ότι υπήρχε ένα κύκλωμα το οποίο επωφελείτο είναι δεδομένο. Ο κ. Καρυδάς λ.χ. τον οποίο ο Πολίτης προέβαλε πρωτοσέλιδα τον Αύγουστο του 2012, είναι και με βάση και αυτήν την έκθεση -όπως και με την εσωτερική έκθεση της Τράπεζας Κύπρου- ένας από τους βασικούς εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο της αγοράς ελληνικών ομολόγων. Και όμως, όταν ο Καρυδάς εμφανιζόταν στην επιτροπή Πική για να πουλήσει μετατόπιση – ότι φταίει η Ομόνοια κοκ- και ο Πολίτης και ο Φιλελεύθερος του πρόσφεραν άνετα τις σελίδες, λες και ήταν μάρτυρας κατηγορίας και όχι ύποπτος για σκάνδαλα δις ευρώ. Ήταν το επίπεδο της κυπριακής δημοσιογραφίας:« [οι] Ηλιάδης, Κυπρή, Καρυδάς, Χατζημιτσής, ήταν όλοι μέλη της Executive Risk Committee και της επιτροπής ALCO…παρόλο που ο Καρυδάς ήταν δεν ήταν μέλος της επιτροπής διαχείρισης κίνδυνου του ΔΣ παρευρισκόταν σε όλες τις συνεδρίες του οργάνου κατά τα έτη 2009-10.»
Τότε, δηλαδή, που αποφασίστηκε -ενώ άλλα είχαν δηλωθεί δημόσια- να αγοράσει η τράπεζα περισσότερα από 2 δις ευρώ σε ελληνικά ομόλογα, ενώ οι άλλες τράπεζες τα ξεφορτώνονταν. Και συνήθως πάνε και μίζες με τέτοιες πωλήσεις. Αλλά οι δυο μεγάλες εφημερίδες ποτέ δεν έθεσαν θέμα ευθυνών του κ. Καρυδά – απλώς τον κάλυπταν, όταν κατηγορούσε άλλους -και κατά προτίμηση την αριστερά – όπως απέδειξε ο Πολίτης τον Αύγουστο του 2012.

Ένας άλλος γραφικός κύριος είναι ο Πόλυς Πολυβίου, ο οποίος ως δικηγόρος της Τράπεζας Κύπρου[2], εμφανώς, εμπλεκόταν σε πολλές από τις επίμαχες αποφάσεις – είτε συμβούλευε την τράπεζα να κάνει κάτι, είτε προσπαθούσε να τη συγκαλύψει. Το ότι προσπάθησε -και ο κ. Ερωτοκριτου είχε δηλώσει ότι το θέμα της διαπλοκής του κ. Πολυβίου θα τύγχανε διερεύνησης- να λογοκρίνει την έρευνα της επιτροπής κεφαλαιαγοράς για το πώς η Τράπεζα Κύπρου εξαπάτησε και παραπλάνησε το κοινό -και την κυβέρνηση και όλους- τον Ιούνιο του 2012, όταν, ενώ δήλωνε ότι δεν χρειάζεται κρατική ενίσχυση, ήρθε την τελευταία στιγμή και ζήτησε μισό δις – σπρώχνοντας τη χώρα στο μηχανισμό στήριξης. Ο κ. Πολυβίου προσπάθησε να εμποδίσει έρευνα για το θέμα. Στην έκθεση της επιτροπής θεσμών, όμως, αποκαλύπτεται και κάτι άλλο – ότι είχε άμεση εμπλοκή και στο θέμα της Uniastrum. Παρά το ότι υπήρχε και η έκθεση της Ernest and Young -όπως και οι προειδοποιήσεις του Σταυράκη- υποδείκνυαν τα αρνητικά σημεία για την αγορά της ρωσικής τράπεζας, ο κ. Πολυβίου αποφάνθηκε με ύφος οικονομολόγου ότι «η αλλαγή στο οικονομικό περιβάλλον δεν αποτελούσε αιτία για τερματισμό της συμφωνίας». Και έτσι, προχώρησε ένα ντηλ γύρω από το οποίο διεξάγονται έρευνες για μίζες που κυμαίνονται -σύμφωνα με δημοσιεύματα- από 20 σε 50 εκατομμύρια.
Και βέβαια αξίζει να αναφερθεί και η άλλη ενδιαφέρουσα σιωπή. Η προηγούμενη, επίσης πολύ σημαντική έρευνα για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα και τί οδήγησε στην κρίση ήταν εκείνη της Αλβαρέζ και Μάρσαλ. Και σε ένα μεγάλο βαθμό η επίθεση εναντίον της έγινε ακριβώς για συγκαλυφθεί η έρευνά της [3] και να μην συζητηθεί στη δημόσια σφαίρα. Όταν δημοσιοποιήθηκε η έρευνα, την άνοιξη του 2013 σε ένα σκηνικό όπου το επιτελείο της κυβέρνησης προσπαθούσε να μετατοπίσει τις ευθύνες της -και ως κυβέρνηση και ως η παράταξη που συγκάλυπτε τις τράπεζες- μια από τις γραμμές επίθεσης ήταν το επιχείρημα ότι δεν διερευνήθηκε η Λαϊκή. Και αυτό αφηνόταν να αιωρείται, ενώ ήταν αυτονόητο ότι είχε να κάνει με δικαστικες διαδικασίες. Αλλά έτσι αφηνόταν δημοσιογραφική σκιά. Η απάτη εκείνου του επιχειρήματος ήταν εκεί τώρα πια – και εδώ δεν έγινε εκτενής αναφορά στη Λαϊκή ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Αλλά, φυσικά, οι δημοσιογράφοι που ανάλαβαν να διεκπαιρεώσουν τη μετατόπιση, δεν θα ανέφεραν ότι τότε εξαπατούσαν ή τους εξαπατούσαν και αυτοί πίστευαν.  Άλλωστε, ο κ. Βγενόπουλος άνοιξε ακόμα λίγο το σκηνικό, όταν εστίασε πιο έντονα πάνω στον Αβέρωφ και το Λεπτό. Αλλά εδώ, ο Πολίτης δεν ήθελε να κάνει focus.




[1] Καθημερινή, 9/12/2012.
[2] Ο κ. Συλλούρης έριξε ευγενικά μια σπόντα: είπε περίπου ότι παρόλο που οι τράπεζες εδιναν πολλά λεφτά σε δικηγόρους και ελεγκτές, εντούτοις δεν κατάφερε κανένας τους, όχι μόνον να εμποδίσει την καταστροφή των τραπεζών, αλλά ουτέ καν προειδοποίησαν. Φυσικά, αυτό επέρασεν στο ντούκου από τα ΜΜΕ.
[3] Μια έκφραση της αντίφασης ήταν και η ομιλία του Α. Κυπριανού του ΔΗΣΥ, που μιλούσε μεν για την έκθεση της επιτροπής θεσμών, αλλά ήθελε να διερευνηθεί η Άλβαρεζ και Μάρσαλ μια από τις βασικές πηγές που άνοιξαν το δρόμο για τη διερεύνηση του Τραπεζιτικού τομέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου