12 Απρ 2014

Σύννεφα σκόνης από την Ουκρανία



Ενώ σε κάποια στιγμή φαινόταν ότι το κυπριακό εντασσόταν μέσα στα πλαίσια ενός νέου σχεδιασμού ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτή τη στιγμή, χωρίς να παύουν να ισχύουν οι σχεδιασμοί που έχουν γίνει για την περιοχή, η εκρηκτική κατάσταση που εξελίσσεται στην Ουκρανία, δημιουργεί ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης που ασφαλώς καλύπτει και την περιοχή μας, την Κύπρο και το κυπριακό.
Έτσι, προς το παρών, μπορεί να διαβλέψει κάποιος μια κάποια επιβράδυνση των κινήσεων γύρω από τα μεγάλα θέματα της περιοχής μας, γεγονός που μπορεί να προκαλεί και μια επιβράδυνση των συνομιλιών. Μια επιβράδυνση μπορεί να προκαλεί πλέον και η ασταθής κατάσταση στην Τουρκία, παρά την νίκη του κυρίου Ερντογάν.
Φαίνεται, λοιπόν, ξεκάθαρα ότι δεν ισχύει καθόλου το ενδεχόμενο να υπάρξει σύντομη πρόοδος στο ζήτημα. Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα, το οποίο μπορεί να εξαχθεί, είναι η πιο άμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και ενδεχόμενη αναβάθμιση της εμπλοκής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά τα άλλα, αφού  προηγήθηκε το παιχνίδι με τα 40 ραβασάκια – δες κοινό ανακοινωθέν- τώρα ανοίγει νέος πόλεμος για τη σημασία του ανακοινωθέντος και όπως προβλέπεται θα πάρει κι αυτός μερικούς μήνες.
Ακόμα και το θέμα της Αμμοχώστου ως ΜΟΕ, το οποίο δείχνει ξεκάθαρα μία τάση κωλυσιεργίας, αποκρυσταλλώνεται ότι περί αυτού πρόκειται με τις τελευταίες ανακοινώσεις του Υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Έρικ Ρούμπιν, ο οποίος «έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο σχεδιασμό αυτό» και αποκάλυψε ότι θα υλοποιηθεί σε στάδια, όπως η είσοδος εμπειρογνωμόνων στην κλειστή περιοχή, η ετοιμασία πολεοδομικού σχεδίου για την ανοικοδόμηση και εξεύρεση των αντισταθμιστικών ΜΟΕ. Με άλλα λόγια, αυτή τη στιγμή στο παιχνίδι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια πολιτική δύναμη, η οποία να δείχνει την οποιαδήποτε βιασύνη επίλυσης. Μπορούμε, φυσικά, να πούμε ότι ένα προσωπείο βιασύνης δείχνει η τουρκοκυπριακή πλευρά, αλλά δεν φαίνεται η ρητορική της βιασύνης να καλύπτεται από κάποια βήματα που θα υποχρέωναν την ελληνοκυπριακή πλευρά να επιταχύνει. Έτσι, δεν φαίνεται με ποιό τρόπο μπορεί ο κύριος Έρογλου, για παράδειγμα, να τεκμηριώσει την προβαλλόμενη πεποίθησή του ότι το κυπριακό μπορεί να λυθεί μέσα σε τρεις μήνες.
Ας σταθούμε, όμως, στη δική μας πλευρά η οποία επίσης δεν μπορεί να τεκμηριώσει κάποιου είδους αίσθηση του επείγοντος της λύσης. Στην πραγματικότητα, στην ελληνοκυπριακή πλευρά, τα κοινοβουλευτικά κόμματα μοιράζονται ανάμεσα σε εκείνα που επιθυμούν να υπάρχει μία διαδικασία συνομιλιών και σε εκείνα που προτιμούν να μην διεξάγονται  συνομιλίες ή να γίνονται με όρους που υπάρχουν μόνο στις πρωταπριλιάτικες φαντασιώσεις τους.
Μία άποψη που ο γραφών  ξεσήκωσε από μια πρόσφατη τοποθέτηση του Αχιλλέα Δημητριάδη, είναι «βιομηχανία του κυπριακού προβλήματος». Κάποτε μπορούσες να ρωτήσεις κάποιον, τί σημαίνει για σένα Κύπρος… και θα σου απαντούσε «ένωση», ή «Μακάριος» ή «το κυπριακό πρόβλημα». Τελικά, ο χαρακτηρισμός «βιομηχανία του κυπριακού προβλήματος» είναι εύστοχος και πετυχημένος. Γύρω από αυτή τη βιομηχανία έχει κτιστεί ένα πολιτικό και ένα οικονομικό σύστημα, που στην πραγματικότητα η πρώτη του προτεραιότητα είναι να συντηρηθεί και αν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ως συνέχεια του υπάρχοντος. Γι αυτό και στο τέλος της ημέρας η οποιαδήποτε επίλυση δεν μπορεί να προκύψει, ουσιαστικά, μέσα από τη διαδικασία των συνομιλιών, όπως εφαρμόζεται, γιατί απλώς συντηρεί τη διαδικασία για πολλές δεκάδες χρόνια.
Η απορριπτική αντιπολίτευση, ή η «εσχάτως διεκδικητική», υποστηρίζει ότι οι συνομιλίες εξυπηρετούν την άλλη πλευρά, η οποία τις χρησιμοποιεί για να αναβαθμίσει το ρόλο της στο διεθνές επίπεδο, όπως φαίνεται και από τις επισκέψεις στελεχών της  μη αναγνωρισμένης τουρκοκυπριακής κυβέρνησης στο εξωτερικό. Το ελάχιστο που μπορεί κάποιος να πει, είναι ότι πρόκειται για ένα θέατρο του παραλόγου. Όπως σημειώνει πρόσφατα σε άρθρο του ο Γιώργος Κασκάνης, επικρίνοντας το Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος  απορρίπτει την επιστροφή του Βαρωσιού ως ΜΟΕ,  είναι ο ίδιος ο κύριος Λιλλήκας, που το 2006 έθεσε θέμα Αμμοχώστου μαζί με άλλα ΜΟΕ, ως Υπουργός Εξωτερικών τότε της ΚΔ. Όσον αφορά στο γνωστό σχέδιο Β της τουρκοκυπριακής πλευράς, το οποίο και με τη βοήθεια των δικών μας χειρισμών μπορεί να είναι ήδη Α, δεν είναι κάτι που ξεκινά τώρα. Εκτός του ότι μπορούμε να είμαστε ασφαλώς, βέβαιοι, ότι αυτό ήταν το βασικό νόημα της ανακήρυξης τουρκοκυπριακού κράτους, τα μεγάλα ανοίγματα των τουρκοκυπρίων προς το εξωτερικό αναπτύσσονται με ταχύτητα, ουσιαστικά, μετά τους «σοφούς» χειρισμούς του Τάσσου Παπαδόπουλου ως Προέδρου της ΚΔ και του Γιώργου Λιλλήκα ως Υπουργού Εξωτερικών. Και να υπενθυμίσουμε ότι και ο κανονισμός για την πράσινη γραμμή υπεγράφει από τον ίδιο, έστω κι αν  μετέπειτα προσπάθησε να φανεί βασιλικότερος του βασιλέως.  
Η τελευταία «σοφή κουβέντα» που έριξε ο νεαρός Κύπριος πολιτικός , είναι ότι η κυπριακή κυβέρνηση έπρεπε να μην δεχτεί να συναντηθεί με το Στέφαν Φούλε, επειδή ο κύριος Φούλε ως Επίτροπος Διεύρυνσης της ΕΕ, μπορεί να συναντάται με την Τουρκία, που ως κράτος αιτείται εισδοχή στην Ένωση και όχι ασφαλώς με την Κύπρο, η οποία αποτελεί ήδη πλήρες μέλος της ΕΕ. Θα έπρεπε, όμως, ο κύριος Λιλλήκας να γνωρίζει και το γεγονός ότι τα μεγέθη έχουν τεράστια σημασία στην πολιτική, αλλά όφειλε και να θυμάται  ότι η Κύπρος εντάχθηκε στην Ένωση με υπόσχεση να έχει λυμένο το κυπριακό. Μπορεί, βέβαια, η Κύπρος ή οποιοσδήποτε Κύπριος πολιτικός να καμώνεται πως το ξέχασε, αλλά εκτός του ότι η Τουρκοκυπριακή πλευρά θυμίζει το γεγονός συνέχεια, και πάνω σ’ αυτό ακριβώς στηρίζει και την πολιτική του σχεδίου Β-πράγμα που φοβίζει τον κύριο Λιλλήκα. Μπορεί εμείς να ξεχνάμε  και να μην επιθυμούμε να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας, αλλά είναι πολύ νωπά τα γεγονότα και οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες δεν  ξεχνούν  την ποιότητα της κυπριακής διπλωματίας.
Ένα συμπέρασμα που μπορούμε ίσως να βγάλουμε για το επόμενο διάστημα, είναι ότι το κυπριακό θα χρησιμοποιείται για να αποσυμπιέζει την οργή της κοινωνίας από τη φτώχεια και την ανεργία που προκαλεί το μνημόνιο και αντίστροφα, όταν πρέπει να κοιτάξουμε προς το κυπριακό, θα τρέχουμε να εκπληρώσουμε κάποια «επείγουσα» μνημονιακή δέσμευση.
Κλείνοντας, να εκδηλώσουμε το θαυμασμό μας για το μεγάλο κανόνι του επικοινωνιακού προφίλ της κυβέρνησης, κύριο Στυλιανίδη, ο οποίος με ύφος μεγάλου δασκάλου εξηγούσε στους δημοσιογράφους ότι δεν θα τους αποκαλύψει νέες λεπτομέρειες από τη συνάντηση Αναστασιάδη-Ρούμπιν, διότι αυτό θα κάνει κακό στη διαδικασία. Έχουμε την εντύπωση πως από τη μέρα που ανάλαβε το πόστο του κυβερνητικού εκπροσώπου ακούμε σταθερά το ίδιο μοτίβο: Να μην επιθυμεί να πει οτιδήποτε για να μην βλάψει τη διαδικασία. Η πολιτική της σιωπής δεν απέδωσε εδώ και σαράντα χρόνια. Ας δοκιμαστεί και μία φορά η πολιτική της διαφάνειας. Θα εισηγούμασταν, λοιπόν, οι συνομιλίες  να γίνουν από τηλεοράσεως. Ανεξάρτητα από το αν θα λυθεί ή όχι το κυπριακό,  θα δούμε τουλάχιστον πως παίζεται το Reality show «κυπριακές συνομιλίες».
Ένα παρεμφερές θέμα που εισηγούμαστε ως  ΜΟΕ μεταξύ λαού και πολιτικής ηγεσίας και αφορά στο μέγιστο πυλώνα του αγώνα μας, είναι το Εθνικό συμβούλιο, στο οποίο διεκδικεί παρουσία , για να συμβουλεύει τον Πρόεδρο και ο πρωταγωνιστής του σημερινού μας άρθρου. Η εισήγηση μας, λοιπόν, είναι όπως οι συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου βιντεογραφούνται, παράλληλα ασφαλώς με τα πρακτικά που τηρούνται, να φυλάσσονται για να αποτελέσουν σε μερικά χρόνια παιδαγωγικό υλικό για τους φοιτητές του κλάδου των Πολιτικών επιστημών των κυπριακών πανεπιστημίων, για τα οποία δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα διευρύνουν την παγκόσμια πολιτική επιστήμη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου