12 Απρ 2014

ΜΜΕ και Μνήμες Υπανάπτυξης… Οι παρεμβάσεις «κόψε τον» στα ιδιωτικά ΜΜΕ, το 2004, και το υποδειγματικό σκάνδαλο συγκάλυψης και κατασκευής θεαμάτων γύρω από το θέμα των αγνοουμένων και ο κ. Σεργίδης



Την περασμένη βδομάδα, το πέπλο της λογοκρισίας που καλύπτει τη ροή της πληροφορίας στην Κυπριακή Δημόσια Σφαίρα, εμφάνισε μερικές ρωγμές, που θύμισαν την ιστορία του συστήματος λογοκρισίας. Από τη μια η συζήτηση για το ΡΙΚ συνεχίστηκε, ενώ από την άλλη σε μια συζήτηση στο Σίγμα, επανήλθε το πιο κραυγαλέο σκάνδαλο της μετά το 1974 περιόδου – εκείνο των αγνοουμένων. Όταν η πολιτική ελίτ επέτρεψε σε μια ομάδα ατόμων να μετατρέψουν τον πόνο σε εμπόρευμα, και σε μερικούς άλλους να χρησιμοποιήσουν αυτό το θέμα για να επιβάλουν μια σειρά μετατοπίσεων. Ιδιαίτερα για το τί έγινε στο νοσοκομείο Λευκωσίας τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974 – όταν και κύπριοι αξιωματικοί φώναζαν να αφεθούν οι αντιστασιακοί στο πραξικόπημα να πεθάνουν, και ακολούθως όταν τα θύματα της εισβολής θάβονταν ομαδικά. Όλα εκείνα χάθηκαν με ένα εντυπωσιακό τρόπο – ο ένας από τους αξιωματικούς που διόρισαν οι πραξικοπηματίες στο νοσοκομείο, βρέθηκε επικεφαλής της επιτροπής αγνοουμένων. Της επιτροπής που επέμενε ότι ακόμα και οι νεκροί που ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο της Λακατάμιας ήταν αγνοούμενοι. Είχε πολλά να κρύψει και ο ίδιος και αρκετοί άλλοι…

Μετά την Ελίτα θυμίζει και ο Μάμας τί γινόταν το 2004 πίσω από την οθόνη: πώς το «κόψε τον» ήταν μια τακτική, που άνθιζε, όχι μόνο στο ΡΙΚ, αλλά και στα ιδιωτικά κανάλια που είχαν άλλωστε και προϊστορία.
Η παραδοχή της Ελίτας -στην εκπομπή στις 31/3- ότι το 2004 είχε εντολές να μην δημοσιοποιεί θετικά στοιχεία για σχέδιο Αννάν, μπορεί να μην ήταν κάτι το εντυπωσιακό -ήταν φανερή η μονομερής κάλυψη του θέματος τότε από τα ιδιωτικά κανάλια- αλλά παρόλα αυτά ήταν μια τεκμηρίωση.

Το ενδιαφέρον ήταν ότι στο γενικότερο κλίμα, όπου πλανιόταν η τεκμηρίωση επίσης της παρέμβασης του Τσαλακού -τότε, το 2004, επικεφαλής στον Αντένα- στο ΡΙΚ για να κοπεί η παρουσία του τέως αρχηγού αστυνομίας, πρόκυψε ακόμα μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία από ένα δημοσιογράφο, που τότε ήταν σημείο αναφοράς στις εκπομπές υψηλής ακροαματικότητας – τον Δ. Μάμα. Σε σχόλιο του στο facebook της Δ.Α. κατέθεσε ακόμα ένα τεκμήριο:
"Κατακριτέο και άκρως αντιδεοντολογικό είναι, να αποσιωπάς, να αποκρύβεις και να στερείς από τους πολίτες αντικειμενική πληροφόρηση."..." Δυστυχώς οι πλείστοι δημοσιογράφοι τηρούν στο έπακρο τη ρήση «ο σιήλος τζι που τρώει εν να λάξει». ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΙΔΙΟΙ. Και εμένα δοκίμασαν να με φιμώσουν το 2004 για το σχέδιο Ανάν (κατά παράβασιν κάθε δημοσιογραφικής δεοντολογίας) αλλά αντέδρασα, μη υπακούοντας τις οργίλες εντολές που μου έδιδεν ο καναλάρχης μέσω του σκηνοθέτη της εκπομπής μου "Πέστα στον Μάμα", που εκείνη την ώρα ήταν στον αέρα και τον λόγο είχε ψυχολόγος απο τη Λεμεσό που τασσόταν με τη σειρά του υπέρ του σχεδίου, όπως είχαν ταχθεί εναντίον πριν άλλοι φιλοξενούμενοι. Η εντολή "να τον κόψεις!", συνοδευόμενη μάλιστα απο εύλωττες ΑΠΕΙΛΕΣ, αντιμετωπίστηκεν απο εμένα με την περιφρόνηση που τους άξιζαν: Τις αγνόησα, παρέχοντας στον φιλοξενούμενον όλο το χρόνο που εδικαιούτο για να ολοκληρώσει. Το τί έγινε μόλις ολοκληρώθηκεν η εκπομπή και βγήκα απο στούντιο, είναι μια άλλη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία. Που ίσως να εξηγεί και το γιατί είμαι εκτός τηλεόρασης. Αν το μετάνοιωσα; ΟΧΙ!»

Στο ευρύτερο πλαίσιο, η συζήτηση για το ΡΙΚ μεταφέρθηκε στη Βουλή, όπου ο κ. Τσαλακός παραδέχθηκε την παρέμβασή του (αξίζει να αναφερθεί ότι στις αρχικές ερωτήσεις της Χαραυγής που δημοσιοποίησε το θέμα, ο ίδιος το αρνήθηκε – μετά το θυμήθηκε φαίνεται). Στο ΡΙΚ υπήρξαν ευρύτερες αντιδράσεις. Τη Δευτέρα, υπήρξε στάση εργασίας για ευρύτερα θέματα, αλλά και για το θέμα της λογοκρισίας και των παρεμβάσεων. Μέχρι και ο Αριστόδημου της ΕΥΡΙΚ, ο οποίος συμπεριφέρεται, από καιρό, ως εκφραστής των συμφερόντων του κ. Χάσικου,[1] τα μάσησε, αλλά αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι δεν έπρεπε να γίνει η παρέμβαση. Αλλά υπήρξαν και διαμαρτυρίες από συναγερμικούς. Ο Θ. Τσώκος, μέλος του ΠΓ του ΔΗΣΥ, εξέδωσε μάλιστα και ανακοίνωση, όπου δήλωσε ότι καταδικάζει «απερίφραστα, την οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης στο έργο και την αποστολή των εργαζομένων του ΡΙΚ, από όπου και αν αυτή προέρχεται. Οι ρόλοι του Διοικητικού Συμβουλίου, του Προέδρου και της Διευθυντικής Ομάδας, είναι απόλυτα διακριτοί με βάση τους Νόμους και τους Κανονισμούς που διέπουν την λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Η ό,ποια προσπάθεια αλλαγής των ρόλων αυτών, μόνο σύγχιση και σύγκρουση μπορεί να επιφέρει.»[2]

Η Αντιπαράθεση του κ. Παράσχου με τον κ. Σεργίδη: απόν αντρέπεται ή πώς ο κ. Σεργίδης από στέλεχος του πραξικοπήματος στο νοσοκομείο Λευκωσίας, βρέθηκε να διαχειρίζεται «εθνικά» -και εμπορικά- τον πόνο της κυπριακής τραγωδίας


Η δεύτερη ρωγμή προκλήθηκε από μια αντιπαράθεση του κ. Παράσχου -ενός δημοσιογράφου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψη του σκανδάλου των συγκαλύψεων γύρω από το θέμα των αγνοουμένων την δεκαετία του 1990- και του Σεργίδη, ο οποίος ήταν αξιωματικός στο νοσοκομείο Λευκωσίας κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος. Το σχόλιο του Παράσχου, μετά την εκπομπή, ήταν μια ενδιαφέρουσα υπόμνηση:
«Παρακαλώ να με συγχωρέσουν οι φίλοι μου που ύψωσα τον τόνο της φωνής μου ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που συνέβαλαν στην καταστροφή αυτού του τόπου, που έχουν και το θράσος να ζητούν σήμερα και τα ρέστα. Ο πρόεδρος της Παγκύπριας Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων Νίκος Σεργίδης, δεξί χέρι το 1974 του αρχιπραξικοπηματία Ντάνου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ήταν για 36 χρόνια αποσπασμένος από τη δημόσια υπηρεσία σε μια μη κυβερνητική οργάνωση στην οποία κινούσε τα νήματα κι "εκλεγόταν" για 4 δεκαετίες Γ. Γραμματεάς χωρίς να τον ελέγχει ουδείς κρατικός αξιωματούχος, καθόταν μαζί με την κλίκα του πάνω στους φακέλους των αγνοουμένων και κρατούσαν απόρρητο τον κατάλογο τον αγνοουμένων και τις οικογένειες τους στο σκοτάδι, βγαίνει τώρα να πυροβολεί εκείνους που λένε την αλήθεια. Κύριε Σεργίδη, ζητείστε πρώτα και κύρια συγνώμη από τις οικογένειες των αγνοουμένων που οι "διοικούντες" το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας τις αλγεινές μέρες τους 1974 έστειλαν να ταφούν στο κοιμητήριο Λακατάμιας, χωρίς καν να βγάλουν από τις τσέπες των νεκρών τις ταυτότητες και τα Φύλλα Πορείας τους, που τα βρήκαν το 1998 οι επιστήμονες όταν έκαναν τις εκταφές, μέσα στους τάφους, (τώρα οι οικογένειες καταφεύγουν στα δικαστήρια και ορθώς και η ΚΔ πληρώνει αποζημειώσεις)..»

Η δικαιολογία του Σεργίδη ήταν ότι απλώς διατάχθηκε να μεταβεί στο νοσοκομείο μετά την αποχώρηση του Ντάνου, του χουντικού αξιωματικού που επέβλεπε το νοσοκομείο μετά το πραξικόπημα. Φυσικά, ποτέ δεν εξήγησε γιατί επιλέγηκε εκείνος, σε εκείνο το κλίμα – ακόμα και αν ήταν αλήθεια ότι δήθεν διορίστηκε στο νοσοκομείο μετά την «αποχώρηση Ντάνου». Φαίνεται, όμως, ότι και αυτό ήταν παραπλάνηση, αφού σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Σελίδες, υπήρχαν 3 μαρτυρίες στην αστυνομία, ότι ο ίδιος ήταν στο νοσοκομείο, ενώ ήταν εκεί ο Ντάνος – και άρα, ουσιαστικά, εκτός από την εμπλοκή του σε πιθανά θέματα συγκάλυψης, ενδέχεται να έχει ψευδομαρτυρήσει. Κάποιοι, προφανώς, πρόσφεραν υψηλή προστασία στον κ. Σεργίδη, ο οποίος, αντί να βρεθεί σε δικαστήριο γιατί «δεν επέτρεπε σε κανένα νοσοκόμον να τους πλησιάσει για να τους περιθάλψει» τους αντιστασιακούς, βρέθηκε να παράγει και εθνικά θεάματα για τους αγνοούμενους. Ένα άτομο που πολύ πιθανό να εμπλεκόταν στην συγκάλυψη δολοφονιών από πραξικοπηματίες, αλλά και στη μαζική ταφή ελληνοκύπριων θυμάτων της εισβολής. Ήταν μια βολική μετατόπιση – αντί να διερευνηθεί τί γινόταν μέσα στο νοσοκομείο Λευκωσίας εκείνες τις μέρες, το όλο θέμα μετατοπίστηκε σε αγνοούμενους που δήθεν έστελλαν μηνύματα από την Τουρκία.

Τα ακόλουθα είναι από τις μαρτυρίες που κατατέθηκαν στην αστυνομία.[3]

«Εις το γενικό νοσοκομείο εργάζομαι από το 1964 ως θυρωρός. Όταν εξεδηλωθη το πραξικόπημα εγώ ευρισκόμουν επ αδεια και ήμουν εις το χωριον μου μετά της οικογένειας μου. Όταν το ραδιόφωνο καλούσε τους δημόσιους υπάλληλους να επιστρέψουν στις εργασίες τους εγώ επέστρεψα το πρωί της Τετάρτης ήτοι την 17η Ιουλίου 1974 εις την υπηρεσία μου. Μόλις επέστρεψα στην εργασία μου συνάντησα στο ΓΝΛ στρατιώτες ένοπλους. Αρχηγοί των, οι οποίοι διέτασσαν τα πάντα εις το νοσοκομείον, ήτο ο γνωστός Ντάνος με αξιωματικούς κάποιον Ανδρέα Χαραλάμπους, ο οποίος έφεραν τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, ένοπλος, ο Νίκος Σεργίδης ο νυν Γραμματέας της επιτροπής Αγνοουμένων φέρων στολή ανθυπολοχαγού, ένοπλος και ο Αναστασιάδης ο οποίος εκαταδικάσθη δια τον φόνο του Χαράλ, ένοπλος. Την 20.7.74 μόλις εκδηλώθη η τούρκικη εισβολή ο Ντάνος έφυγε από το νοσοκομείον και έκτοτε δεν τον είδα. Παρέμειναν εις το νοσοκομείο οι Ανδρέας Χαραλάμπους, Νίκος Σεργίδης και Αναστασιάδης οι οποίοι διέτασσαν όλο το προσωπικό του νοσοκομείου μέχρι και το τέλος της δεύτερης φάσης της τούρκικης εισβολής.» [Κ.Κ. ημερομηνία κατάθεσης 20.12.1982]

«Την 15.7.1974 ήμεραν ενάρξεως του πραξικοπήματος….παρέμεινα εις το νοσοκομείο όπου πρόσφερα τις υπηρεσίες μου εις τους τραυματίες οι οποίοι εισέρχοντο εις το ΓΝΛ. Πέριν την 9ην της 15.7.74 το νοσοκομείο κατελήφθη υπό των πραξικοπηματιών με επικεφαλής κάποιον καλαμαρά αξιωματικόν ονόματι Ντάνος. Την ίδια ημέρα μετά παρόδων ορισμένων ωρών ο Ντάνος ενισχύθη υπό πολιτών μεταξύ των οποίων θυμούμαι καλά τους Ανδρέα Χαραλάμπους ο οποίος ήτο στις κεντρικές φυλακές και ελευθερώθη την ίδια ημέρα, τον Αναστασιάδη ο οποίος εδικάσθη υπό δικαστηρίου για τον φόνο του Χαράλ και τον Νίκο Σεργίδη τον οποίο εγνώριζα προηγουμένως εξ όψεως αλλά τον εγνώρισα καλά κατά το πραξικόπημα εις το Γ.Ν. Λευκωσίας διά τον τρόπο που εφέρετο σε εμάς του νοσοκόμους και ιδιαίτερα όταν έφεραν πληγωμένους της αντίστασης που δεν επέτρεπε σε κανένα νοσοκόμον να τους πλησιάσει για να τους περιθάλψει. Ο Νίκος Σεργίδης ήτο εν στολή έφεδρου αξιωματικού φέρων πιστόλι και αυτόματο όπλο καλάσνικωφ.» [Χ.Κ. ημερομηνία κατάθεσης 30.7.1975]


Η πιο γνωστή φωτογραφία ελληνοκυπρίων αγνοουμένων. Όπως αποκαλύφθηκε η συγκεκριμένη φωτογραφία ήταν μέρος ενός φιλμ, στο οποίο υπήρχαν ακολούθως και φωτογραφίες ότι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν. Εκείνες οι φωτογραφίες εξαφανίστηκαν – από κάποιους – και έτσι έμειναν οι συγγενείς να περιμένουν….






[1] Σε μια προηγούμενη στάση εργασίας, ουσιαστικά, τάχθηκε ενάντια στους συναδέλφους του, γιατί, όπως είπε, έπρεπε να καταλάβουν ότι δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος. Τέτοιους συντεχνιακούς θα τους ήθελε οποιοσδήποτε εργοδότης και οποιοδήποτε ιδιωτικό συμφέρον θέλει να περιορίσει το ΡΙΚ.
[2] Ανακοίνωση στις 4 Απριλίου, 2014
[3] Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Σελίδες και ακολούθως στο βιβλίο του Μ. Δρουσιώτη «1619 ενοχές: τα λάθη, τα ψέματα και οι σκοπιμότητες». 2000. Λευκωσία: Αρχείο

1 σχόλιο:

  1. μα είναι ολοφάνερο. πρέπει να μάθει ο κόσμος ΠΟΙΟΣ ή ΠΟΙΟΙ τον βοήθησαν να μπει γραμματέας του συνδε΄σμου αγνοουμένων και ΠΟΙΟΙ τον συντηρούσαν εκεί τόσο καιρί, γιατί ο στόχος και όχι οι αδυναμίες του συνδε΄σμου, ήταν να μην μαθευτεί ποτέ η αλήθεια για τους αγνοούμενους. τον έβαλαν οι πραξικοπηματίες να φρουρεί τις δολοφονίες τους. Ήταν ένας κέρβερος των εγκλημάτων ο σεργίδης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή