14 Μαρ 2014

Η παραίτηση του Π. Δημητριάδη ως το αποτέλεσμα πολιτικού τραμπουκισμού και συνομωσιών από την οικονομική ελίτ



Θα μπορούσε να κάποιος να πει όπως και ένας μπλογκερ «καλά άντεξε» τόσο διάστημα και τόσες επιθέσεις. Όμως, η συνεισφορά του κ. Δημητριάδη δεν ήταν ποτέ απλώς αμυντική – για τα δυο χρόνια της θητείας του ήταν ένας τολμηρός διοικητής της Κεντρικής, που τα έβαλε με το κατεστημένο και επέτρεψε για πρώτη φορά στην κοινή γνώμη να δει τα σκάνδαλα και τη διαφθορά στον τραπεζιτικό τομέα που οδήγησαν στην κρίση. Το ότι δεν συγκάλυψε το ότι ο συμπέθερος του κ. Αναστασιάδη, είχε βγάλει λεφτά έξω πριν το κούρεμα -και ενώ τεκμηριωμένα πια ήξεραν ότι θα γίνει- ήταν ίσως η πιο αποκαλυπτική στιγμή. Ένας άλλος στην θέση του, ίσως, να προσπαθούσε να καλοπιάσει την νέα εξουσία. Ή ίσως και μετά, όταν είδε το μέγεθος της υστερίας των τζακιών, να προσπαθούσε να γίνει βολικός. Επέμενε, όμως, να τους θυμίζει τη διαπλοκή και τη διαφθορά που τους χαρακτηρίζουν. Έτσι, η εισήγηση για διαχωρισμό σε εμπορική και κτηματική τράπεζα για να μην επιβαρυνθεί η τράπεζα με τα δις των επιχειρηματιών γης απορρίφθηκε με βδελυγμία από το κατεστημένο, όπως και η ρεαλιστική ανάγκη για ψηλό κούρεμα των μεγαλοκαταθετών για να έχει εφεδρείες η Τράπεζα Κύπρου. Τελικά, ο διαχωρισμός δεν πέρασε, ενώ το κούρεμα σε 47% πέρασε – και για αυτό έχει ακόμα κάποιες ανάσες η Τράπεζα Κύπρου. Όπως και το Σεπτέμβριο, όταν επέμενε σε έλεγχο των διορισμένων μελών του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου για σύγκρουση συμφερόντων. Η επίθεση, τότε, ήταν πρωτοφανής και ήταν την ίδια περίοδο που και ο Αναστασιάδης αποφάσισε να εμπλέξει -μόλις τον είχε διορίσει- τον κ. Κληρίδη στις επιθέσεις και τους εκβιασμούς εναντίον του διοικητή. Ο Φιλελεύθερος ξεμασκάρευτηκε: όπως αποκάλυψε η Καθημερινή, η εκστρατεία εκ μέρους της εφημερίδας είχε ως κίνητρο και ένα διορισμένο στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου που ήταν συγγενής συντάκτη του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας, και άνθρωπος του αρχιεπισκόπου. Είναι ένα από τα πιο τεκμηριωμένα, μέχρι τώρα, επεισόδια διαπλοκής στον χώρο των ΜΜΕ.

Η επιμονή του κ. Δημητριάδη στην αντιμετώπιση της διαπλοκής και της σύγκρουσης συμφερόντων θα είναι ενδεχομένως το πρότυπο του μέλλοντος, όταν θα απαιτείται πια να δηλώσει κάποιος τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντά του. Ίσως και για αυτό το προεδρικό που πρόβαρε διάφορους καλοθελητές, όπως ο Ζένιος, στο τέλος κατέληξε στη Γιωρκάτζη. Ήταν μια κάποια λύση για να μην φανεί ότι οι πιέσεις ενός χρόνου έγιναν για να εξυπηρετηθούν ιδιωτικά συμφέροντα και εμπάθειες. Όμως, είναι και ένα ανοικτό ερώτημα για την ίδια την κ Γιωρκάτζη – για να αποδεχθεί ένα τέτοιο ρόλο θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν ήταν μέλος της συνομωσίας.

Μια νοοτροπία που δεν άλλαξε από τη δεκαετία του 1960: ο γιωρκατζισμός ως καθεστώς ιδιοτελών εξυπηρετήσεων με φόντο το ρουσφέτι και τους εκβιασμούς
Το θέμα, το οποίο τέθηκε ευρύτερα, ήταν ακριβώς η δραματική μείωση της ανεξαρτησίας των θεσμών. Έτσι, μετά την επίθεση στους ημικρατικούς, και την ΚΡΕΤΥΚ [και για εκείνη την περίπτωση, ο Φιλελεύθερος κατασκεύασε ένα σενάριο για να εκβιάσει παραίτηση που ήθελε το προεδρικό – και, τι συμπτώση, ανακοινώθηκαν νέοι διορισμοί] τώρα πλήγηκε και η Κεντρική Τράπεζα. Και ντε φάκτο, η όλη διαδικασία αποκάλυψε και τη μη ανεξαρτησία της Γενικής Εισαγγελίας. Ο κ. Κληρίδης μπορεί να φάνηκε να αμφιταλαντεύεται το φθινόπωρο, αλλά τελικά λειτούργησε ως εκβιαστικός μοχλός σε ένα καθεστώς γιωρκατζισμού, όπου ευτυχώς τη θέση των όπλων έχουν οι δικαστικές αγωγές πια [από ένα καθεστώς δικηγόρων που έγιναν πολιτικοί],[1] οι οποίες συνοδευόμενες από θεάματα του καρτέλ των εκδοτών καναλαρχών, λειτουργούν ως ένα είδος κατασκευασμένης δημόσιας υστερίας. Το σκηνικό της επίθεσης ήταν σαφές από την περασμένη άνοιξη, αλλά η πρόθεση για έλεγχο της Κεντρικής Τραπεζας φάνηκε από πριν – η εφημερίδα του κ. Χάσικου αγωνιζόταν ήδη από το φθινόπωρο του 2012 ενάντια στην έρευνα για τις τράπεζες. Μετά το Μάρτη έγινε προσπάθεια να μετατοπιστούν οι ευθύνες του προέδρου στον κ. Δημητριάδη – που ήταν βέβαια και διπλά επικίνδυνος, αφού ήξερε ήδη πολλά και για τις εκροές. Όμως, η επιμονή του κ. Δημητριάδη να κάνει το καθήκον του σε εκείνες τις δύσκολες ώρες, που το τραπεζιτικό κεφάλαιο αγωνιζόταν ακόμα να φορτώσει στην κοινωνία τα πάντα, ήταν σωτήρια. Έμεινε, βοήθησε να σταθεροποιηθεί το τραπεζιτικό σύστημα και ακολούθως προώθησε μια διαδικασία για εξορθολογισμό του. Το τραπεζιτικό κατεστημένο αντέδρασε οργισμένο. Ήδη από το καλοκαίρι, πέρασε σε νέα επίθεση. Τότε, το θέμα ήταν η εισήγηση για διαχωρισμό της τράπεζας σε κτηματική και εμπορική, αλλά και η επιμονή και της ΕΚΤ και του κ. Δημητριάδη για υψηλότερο «μαξιλάρι», και άρα μεγαλύτερο κούρεμα των μεγαλοκαταθετών. Τέθηκε, τότε, σε διαδικασία μια διπλή πίεση: πρώτα στήθηκε ένας εσωτερικός μηχανισμός πιέσεων –  αφαιρέθηκε ένα μέλος του ΔΣ (ο κ. Καϊκίτης - και αυτός δέχθηκε θεαματική επίθεση από το κύκλωμα των ΜΜΕ),  ακυρώθηκε ο διορισμός του κ. Σταυρινάκη ως υποδιοικητή, και από ότι φάνηκε μετά, μάλλον, έγινε μια συναλλαγή -«εξαγοράστηκε» θα έλεγαν στην καθομιλούμενη- με τον κ. Κωνσταντίνου, ο οποίος αφού πήρε αύξηση από 1,700 σε 30,000 ευρώ, ξαφνικά, έγινε εχθρός του κ. Δημητριάδη. Ήταν ένα ευρύτερο κόλπο – στο τότε κλίμα ο Αβέρωφ ως εκπρόσωπος των μεγαλοκαταθετών, των τζακιών και των μεγαλοοφειλετών έπεισε την πλειοψηφία της βουλής να αλλάξει τη σύνθεση του συμβουλίου και έτσι, διορίστηκαν, όχι μόνο νέα μέλη με μεγάλη αμοιβή, αλλά και δυο νέοι σύμβουλοι με αμοιβές άνω των 100,000 ευρώ. Ο ένας ο κ. Κοιλιάρης ήταν εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 1999, ενώ ο κ. Συρίχας ήταν το δεξί χέρι του κ. Ορφανίδη, όταν άφηνε τις τράπεζες να οδηγήσουν την χώρα στην κρίση. Ο διορισμός αυτού υψηλόμισθου συμβουλίου είχε ένα σαφή στόχο – την επίθεση ενάντια στον κ. Δημητριάδη από το εσωτερικό. Ένα συνεχή πόλεμο τριβής.

Ταυτόχρονα, ετοιμάστηκε μια μεγάλη επίθεση που εξαπολύθηκε το φθινόπωρο, όταν ο κ. Δημητριάδης επέμενε να γίνει έλεγχος για σύγκρουση συμφερόντων. Τώρα πια το τραπεζιτικό κεφάλαιο και το καρτέλ του έκδοτων απέβαλε κάθε ίχνος ντροπής – η επίθεση εκείνου του φθινοπώρου θα μείνει στην ιστορία. Και για τις αστειότητες -με πιο χαρακτηριστικό το ψέμα ότι τοποθετήθηκαν κάμερες στην Κεντρική το οποίο αναπαραγόταν για μέρες χωρίς καν να ενδιαφερθούν οι «δημοσιογράφοι» να ρωτήσουν στην Κεντρική- αλλά και για την ηθική κατάπτωση μια σειράς δημοσιογράφων που συμμετείχαν επώνυμα – ιδιαίτερα από το Φιλελεύθερο. Και με δεδομένο, πλέον, ότι είχαν -από τον καιρό του Βγενόπουλου μερικοί- πάρε δώσε με τους τραπεζίτες. Ο κ. Δημητριάδης, όμως, αρνήθηκε να υποταχθεί. Τότε, αποφασίστηκε η συνέχιση της εσωτερικής επίθεσης με μια νέα εξωτερική. Και εδώ, το ρόλο των ΜΜΕ τον ανέλαβε η Γενική Εισαγγελία, αποδεικνύοντας την εξάρτηση της. Αρχικά, ανέλαβε ως υπάκουος δικηγόρος ο κ. Ερωτοκρίτου. Αλλά μετά μπήκε στην σκηνή και ο κ. Κληρίδης. Και δυστυχώς, για τον ίδιο, ήταν σαφές ότι χρησιμοποιούσε μια αστεία δικαιολογία -μια ετεροχρονισμένη υπογραφή σαν «πλαστογραφία»- για να απειλεί τον διοικητή με δίκες γύρω από τις οποίες θα κατασκεύαζε θεάματα η άλλη πτέρυγα της επίθεσης – τα ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του κ. Δημητριάδη να συνεχίσει μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία σταθεροποίησης και να κλείσουν δύο χρόνια, ήταν και αυτή μια μορφή αγώνα. Το ότι η μικροπρέπεια του Φιλελευθέρου εστιάστηκε πρωτοσέλιδα στην αποζημίωση, ήταν γραφικά αποκαλυπτικό. Η εφημερίδα που δεν τόλμησε να θέσει θέμα για τις αυξήσεις και τις αμοιβές του ΔΣ, ξαφνικά, θυμήθηκε την αποζημίωση.

Ακόμα μια διάψευση: ένας πολύ βολικός Γενικός Εισαγγελέας τελικά
Σε αυτό το πλαίσιο, η όλη υπόθεση θα αφήσει για πάντα μια σκιά για τον κ. Κληρίδη της Εισαγγελίας. Ο κ. Κληρίδης δεν απέρριψε την υπόθεση, ως όφειλε, για μερικούς μήνες – αντίθετα την άφησε να αιωρείται ως απειλή. Δεν μπορεί να μην ήξερε για τις κατασκευασμένες επιθέσεις από τα ΜΜΕ – και δεν μπορεί να ισχυριστεί, αυτός που δεν έθεσε θέμα για τόσα ψέματα, γραπτά και προφορικα, για το κούρεμα, από την κυβέρνηση και τον πρόεδρο, οτι ξαφνικά τον έπιασε δήθεν τρίμηνος προβληματισμός για το αν ήταν θέμα η ετεροχρονισμένη υπογραφή. Ήξερε ότι δεν ήταν. Το μόνο που θα πετύχαινε ήταν να ταλαιπωρήσει, να αυξήσει την πίεση δηλαδή, ενάντια στον κ. Δημητριάδη. Για να περάσει ο ευρύτερος εκβιασμός για παραίτηση. Σε άλλες χώρες… Ήξερε, επίσης, ότι το ακριβοπληρωμένο ΔΣ του αφαίρεσε Τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του ως διοικητής και απαιτούσαν να πληρώσει ο ίδιος ως ιδιώτης τις δικαστικές μάχες, τις οποίες προετοίμαζαν – και αυτοί και η Γενική Εισαγγελία κατά παραγγελιά του προεδρικού. Έτσι, ο κ. Δημητριάδης βρέθηκε υπό επίθεση από τα ΜΜΕ, χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιήσει βασικούς πόρους της Κεντρικής για να υπερασπιστεί την αυτονομία της. Και ο Γενικός Εισαγγελέας έκανε ότι δεν καταλάβαινε και «τυχαία» ανακοίνωσε ότι δεν θα γίνει δίωξη μετά την παραίτηση. Είναι πιθανόν, έτσι φαίνεται τουλάχιστον, ότι ήταν μάλλον μέρος της στρατηγικής του εκβιασμού ο κ. Κληρίδης και αν όντως είναι έτσι τα δεδομένα, είναι ένα ακόμα χαμηλό επίπεδο της κυπριακής Γενικής Εισαγγελίας. Μετά τη Δρομολαξιά (γιατί και εκεί δήλωσε ότι δήθεν δεν έγινε χαριστική αντιμετώπιση στο Λίλλη – και τα ακούσαμε όλοι μετα στις κασέτες)  αυτή η παραπλανητική δήλωση τώρα, αφήνει τρωτή την εμπιστοσύνη στην εισαγγελία.

Ακόμα και στο τέλος μια διπλοπρόσωπη απολογία: ο κ. Δημητριάδης αποζημιώθηκε ως αναγνώριση ότι του έκαναν επίθεση για να παραιτηθεί
Είναι γεγονός ότι και ο κ. Αναστασιάδης και οι εκπρόσωποί του προσπάθησαν να είναι ευγενικοί -επιτέλους- με τον άνθρωπο που έπαιξε τον πιο σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση του τραπεζιτικού συστήματος μετά τις δικές τους γκάφες. Όμως, στο παρασκήνιο λειτουργούσε και πάλι το γνωστό σενάριο της διγλωσσίας που χαρακτηρίζει το επικοινωνιακό επιτελείο του προεδρικού. Έτσι, ενώ ο Αναστασιάδης ευχαριστούσε και απέδιδε εύσημα στον κ. Δημητριάδη, το επικοινωνιακό επιτελείο προσπάθησε να κάνει επίθεση στο Δημητριάδη για την αποζημίωση. Ο Φιλελεύθερος λ.χ. η εφημερίδα που έκανε δημόσια εκστρατεία για να μην ελεγχθεί η σύγκρουση συμφερόντων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, ευαισθητοποιήθηκε για την αποζημίωση. Τελικά, την Πέμπτη «κατάλαβε», έστω και αν το μάσησε, ο Φιλελεύθερος. Η αποζημίωση του κ. Δημητριάδη είναι αυτή που προνοείται για απόλυση. Δηλαδή αναγνωρίζεται με το συγκεκριμένο ποσό ότι τον εκβίασαν. Και επειδή ο Φιλελεύθερος, φυσικά, δεν θα τολμήσει να αναγνωρίζει την εκστρατεία που κατασκεύασε, έμεινε στην απορία. Κατά τα άλλα, οι άλλοι συμμετέχοντες στην κομπίνα ήταν σαφείς – ο Αβέρωφ είπε ότι πέτυχε ο «στόχος» (να ελέγξει δηλαδή το κεφάλαιο και πάλι την Κεντρική) και ο αρχιεπίσκοπος έβγαλε και πάλι τη γλώσσα του περίπατο ενάντια στο Δημητριάδη. Ήταν και ένας φόρος τιμής για τον πρώην διοικητή - τέτοιοι αντίπαλοι στο τραπεζιτικό σύστημα είναι απόδειξη του πόσο έντιμος ήταν. Όταν εκδοθεί και ένα βιβλίο για το όλο θέμα, θα μάθει και το παγκόσμιο την φαιδρότητα του Cypriot style casino capitalism και το πώς ένας διοικητής της Κεντρικής το αποκάλυψε.

Κατά τα άλλα και θεσμικά ο κ. Δημητριάδης επέβλεψε, ουσιαστικά, όχι μόνο την αποκάλυψη των σκανδάλων και της διαπλοκής, αλλά και τη σταθεροποίηση του τραπεζιτικού συστήματος μετά. Αυτήν την περίοδο, ουσιαστικά, ολοκληρώνεται η διαδικασία ανάληψης του ελέγχου των τοπικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Θα προσπαθεί, βέβαια, η κ. Γιωρκάτζιη να βοηθήσει όσους την διόρισαν, αλλά θα υπάρχουν πια και ειρωνικά χαμογελά από την Φραγκφούρτη. Και όπως παρατήρησε και ένας σχολιαστής, την ίδια περίοδο παραιτήθηκε και ο διοικητής της Κεντρικής στην Νιγηρία.





[1] Για τους δικηγόρους και όσους εμπλέκονται με τα νομικά, οι αγωγές είναι απλώς δικαστικές διαδικασίες που σε βάθος χρόνου μπορεί εύκολα να αποτύχουν – για ένα μη-δικηγόρο, όμως, οι αγωγές είναι ταλαιπωρία, ιδιαίτερα αν έχει και τα ΜΜΕ να το κηρύσσουν ένοχο χωρίς δίκη. Όταν τελικά αθωωθεί θα κοιτάξουν αλλού – όπως έκαναν και με την αθώωση χωρίς καν να πάει σε δίκη του Αλέκου Ζαννέτου του ΑΚΕΛ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου