14 Μαρ 2014

Ανοιχτή επιστολή προς τον Δήμαρχο Παραλιμνίου, Θεόδωρο Πυρίλλη

 Μαρία Χατζημιχαήλ
Η επιστολή αυτή είναι μια μικρή αντίδραση για τη συνεχή καταστροφή της παράκτιας περιβαλλοντικής μας κληρονομιάς στην επαρχία Αμμοχώστου. Ακούμε τη θάλασσα να οδύρεται και ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Αλλά, να ξέρετε ότι θα μας βρίσκεται μπροστά σας. Η θάλασσα ανήκει σε όλους, ταυτόχρονα όμως δεν ανήκει σε κανένα ξεχωριστά. Και πάνω από όλα, δεν ανήκει σε εσάς και στους φίλους σας με τις μπουλντόζες.
Γράφω αυτή την επιστολή και είμαι γεμάτη οργή, γεμάτη λύπη, γεμάτη ερωτηματικά. Νιώθω πως η θάλασσα του Κάππαρη αφρίζει, φουσκώνει μέσα μου και ετοιμάζεται να ξεχυθεί από το στόμα μου με οργή και πόνο. Μια μπουλντόζα που βρίσκεται μέσα στην θάλασσα προσπαθεί να μεταμορφώσει το τοπίο, και είτε έχει άδεια είτε και όχι, αυτό είναι έγκλημα, γιατί έχουμε μάθει ότι πολλά είναι τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που έχουν γίνει με την βούλα του νόμου, αλλά αυτό δεν τα κάνει καλύτερα, μάλλον το αντίθετο. [1] Και δεν μπορώ να σας προσφωνήσω καν. Απλά ξεκινώ να γράφω με την ελπίδα πως θα καταλάβετε.
Και δεν είμαι μόνη. Μιλάω με φιλαράκια, με γνωστούς και άγνωστους. Προσπαθούμε να καταλάβουμε. Γιατί; Ο Κάππαρης ήταν ο τελευταίος μας κρυφός παράδεισος σε μια περιοχή όπου τα λεφτά του κάθε εφήμερου τουρίστα έχουν περισσότερη αξία από τα δικαιώματα του κάθε ενός από εμάς που ζούμε στην περιοχή και έχουμε τις ρίζες μας βαθιά ριζωμένες στην αλμύρα της θάλασσας και στο άγριο πέτρωμα της περιοχής.
Θυμάμαι πέρσι όταν ένας φίλος από Δερύνεια μου έστειλε φωτογραφίες από παρόμοια καταστροφή που κάνατε πάλι στην ίδια περιοχή.  Ήρθαν κάποια παιδιά να διαμαρτυρηθούν στο δημαρχείο... και τους αποκαλέσατε ‘γύφτους’. Θα μπορούσα να παραφερθώ και να ξεκινήσω να μιλώ για τον ρατσισμό που κρύβει η κουβέντα σας, αλλά παρόλα αυτά θα εμμείνω στο θέμα μας.  [2] 
Προχθές πήρα φωτογραφίες από μπουλτόζες στην παραλία του Κόννου. Αφού πέρσι σπάσατε τους βράχους για να διευκολύνεται το βραχόφοβο κόσμο να κολυμπά χωρίς πρόβλημα, πήγατε να σιγουρευτείτε ότι η παραλία έχει άμμο, και ότι η άμμος έίναι ίσια! Μα ξέρετε κάτι; Αφου αγαπητέ εξαφανίσατε τους βράχους, τι νομίζατε ότι θα γινότανε; Το κύμα θα πάρει την άμμο, ναι! Ρωτήστε και κανέναν ακτομηχανικό να σας πει. Αλλά όταν έγραψε το άρθρο για τις καλαμιές της Αγίας Τριάδας η Ξένια Λοιζίδου από την ΑΚΤΗ [3], οι οποίες ξεριζωθήκαν αφήνοντας την παραλία έρμαια στο κύμα, εσείς δεν αναποκριθήκατε. Συγκεκριμένα στο άρθρο της η Ξένια Λοιζίδου τόνισε πως: «ξεριζώνουμε τις καλαμιές και φυτρώνουν στη θέση τους τουριστικά περίπτερα και άλλα κτίσματα. Μετά δημιουργείται διάβρωση, γιατί κτίζουμε εντός της ενεργούς ζώνης του κύματος (συνήθως κάνουμε ΚΑΙ επιχωματώσεις) αφού ήδη έχουμε καταστρεψει τη φυτοπροστασία, οπότε αρχίζουμε να κατασκευάζουμε κυμματοθράυστες και πάει λέγοντας η αλυσίδα της καταστροφής». [4]
Η επιστολή αυτή είναι μια μικρή αντίδραση για τη συνεχή καταστροφή της παράκτιας περιβαλλοντικής μας κληρονομιάς στην επαρχία Αμμοχώστου. Ακούμε τη θάλασσα να οδύρεται και ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Αλλά, να ξέρετε ότι θα μας βρίσκεται μπροστά σας. Η θάλασσα ανήκει σε όλους, ταυτόχρονα όμως δεν ανήκει σε κανένα ξεχωριστά. Και πάνω από όλα, δεν ανήκει σε εσάς και στους φίλους σας με τις μπουλντόζες. Ούτε στους λίγους τους βραχόφοβους. Αυτοί όλοι να πάνε στις παραλίες του Πρωταρά που έχουν καφετέριες και τσιμέντα.Τους βράχους αφήστε του εκεί για εμάς τους περιθωριοποιημένους λάτρεις της άγριας αυτής ομορφιάς.

Σημειώσεις
[2] Φωτογραφίες επισυνάπτοντα









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου