21 Μαρ 2014

Μνήμες που σημαδεύουν




Σιωπή που ντροπιάζει
Μια από τις σημαντικές πτυχές του κυπριακού αφορά στα εγκλήματα τα οποία διέπραξαν, μετρημένοι στον αριθμό  άνθρωποι από την κάθε κοινότητα εναντίον της άλλης.
Οι Ελληνοκύπριοι, όμως, θεωρούσαν για πολλά χρόνια, και αρκετοί ακόμα αυτό θεωρούν, ότι αυτοί που διέπραξαν εγκλήματα είναι οι Τουρκοκύπριοι εναντίον των Ελληνοκυπρίων. Σιγά-σιγά και ψιθυριστά, θα λέγαμε όμως, οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι έμαθαν ότι εγκλήματα διεπράχθησαν και από Ελληνοκυπρίους εναντίον Τουρκοκυπρίων.
Τα τελευταία χρόνια με την ώθηση που σημειώθηκε στην ταυτοποίηση των οστών των αγνοουμένων προσώπων, άρχισε να γίνεται αντιληπτό στον πολύ κόσμο, ότι για κάθε αριθμό Ελληνοκυπρίων, του οποίου τα οστά ταυτοποιούνταν, υπήρχε και ένας αντίστοιχος αριθμός ταυτόχρονης ταυτοποίησης οστών Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων. Έτσι, ο Ελληνοκύπριος τηλεθεατής έχει πια συνηθίσει την εικόνα μίας κηδείας με φέρετρο ένα μικρό κουτί μέσα στο οποίο οδηγούνται στην τελευταία τους κατοικία, με καθυστέρηση δεκαετιών, τα οστά ενός ελληνοκύπριου αγνοούμενου. Τα Μίντια συνεχίζουν να δείχνουν μόνο εικόνες κηδειών Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων, στις οποίες μάλιστα δίνεται μεγάλη δημοσιότητα και όπου συνήθως ομιλούν γνωστά πολιτικά πρόσωπα, γεγονός το οποίο δείχνει τακτικά και την πολιτική ταυτότητα του νεκρού.
Παρόλα αυτά κανένα ελληνοκυπριακό μίντια, παρά τις εκατοντάδες κηδείες με τα μικρά κουτιά που προβλήθηκαν από τηλεοράσεως, δεν έδειξε την εικόνα κανενός τουρκοκυπριακού μικρού κουτιού που περίπου τις ίδιες μέρες ακολουθούσε το δικό του δρόμο σε τουρκοκυπριακό κοιμητήριο. Ίσως να ισχύει και το αντίστροφο, αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα.
Γενικά όμως, οι άνθρωποι με ένα στοιχειώδη δείκτη ευφυΐας κατανοούν ότι οι κηδείες με τα μικρά κουτιά πραγματοποιούνται και στη μια και στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής με ανάλογο ρυθμό. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να πούμε ότι, ένα πράγμα είναι η γνώση και η παραδοχή ότι έγιναν εγκλήματα στη γενικότητα της και άλλο πράγμα η συγκεκριμένη πληροφόρηση, για εγκλήματα που έγιναν με τον τρόπο που έγιναν, σε ότι αφορά στην ουσιαστική αντίληψη του μεγάλου αυτού θέματος των πολιτικών συμπερασμάτων και της πολιτικής ευθύνης, η οποία λογικά θα πρέπει να απορρέει (να σημειώσουμε ότι, δυστυχώς, από μία πλευρά για να γίνει εφικτή η εξεύρεση των αγνοουμένων προσώπων, που εξάλλου συνεχίζεται, χρειάστηκε να δοθεί αμνηστία σε όσους εμπλέκονται για να γίνουν δυνατές συγκεκριμένες αποκαλύψεις στοιχείων).
Δυστυχώς, δεν μπορούμε ως Κύπριοι να είμαστε περήφανοι ότι είχαμε το κουράγιο να αναζητήσουμε αυτόβουλα την αλήθεια και να δημοσιοποιήσουμε αυτόματα τις πληροφορίες για τα εγκλήματα αυτά. Ειδικά για την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θέλει να περηφανεύεται ότι είναι ευνομούμενο κράτος, αναγνωρισμένο κλπ, πρέπει να πούμε ότι αν είχε στοιχειώδη σεβασμό προς τον εαυτό της, θα έπρεπε να αναζητήσει εξ’ υποχρεώσεως τα ελλείποντα πρόσωπα και τους φονιάδες τους, στα εδάφη τουλάχιστον που ελέγχει, από την πρώτη στιγμή που σημειώθηκαν τα εγκλήματα. Δυστυχώς, όπως πολλές μαρτυρίες δείχνουν, και στην εξολόθρευση Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία του 60-και κυρίως το 64-και στη συγκάλυψη τους συμμετείχαν μέλη του κρατικού μηχανισμού και ειδικά της λεγόμενης «Οργάνωσης» η οποία αποτελούσε ταυτόχρονα κράτος και παρακράτος. Αυτό ακριβώς αποτελεί  συμπεριφορά ψευδοκράτους.
Από την άλλη όμως πλευρά μπορούμε να πούμε ότι και οι Τουρκοκυπριακές αρχές, ασχέτως του αν αποτελούν αναγνωρισμένο ή όχι κράτος, θα έπρεπε να συναισθάνονταν την αυτόβουλη αναγκαιότητα (έστω στη βάση της δικής του νομιμότητας) την ανάγκη να διερευνήσουν και να ανακαλύψουν τα ελλείποντα πρόσωπα στην πλευρά τους.
Αυτό που είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε, κυβερνώντες και πολίτες, είναι ότι, οι νομιμότητες και οι νομικισμοί είναι ένα,  και το καθήκον της ανθρωπότητας να κρατά ψηλά τον ανθρωπισμό της είναι άλλο.
Πρόσφατα σε μία εκπομπή της Ελίτας στο ΡΙΚ παρουσιάστηκε το μεγάλο θέμα της εξολόθρευσης των γυναικών και των παιδιών τριών μικρών Τουρκοκυπριακών χωριών, της Αλόα, της Μαράθα και του Σανταλάρι. Ένας Τουρκοκύπριος, ο Χουσεϊν Ακανσόι, που έχασε 30 άτομα της οικογένειας του στα χωριά αυτά, παρουσίασε το ζήτημα.
Ο Χουσεϊ Ακανσόι είναι στέλεχος της δικοινοτικής ομάδας συγγενών αγνοουμένων μαζί με τον Πέτρο Σουππουρή, το Χρίστο Ευθυμίου και άλλους. Η ομάδα αυτή σε συνεργασία με την τολμηρή κυρία της Τουρκοκυπριακής δημοσιογραφίας, Σεφκιούλ Ουλουτάγ και τον Ελληνοκύπριο δημοσιογράφο Αντρέα Παράσχο,  δούλεψαν εδώ και πολλά χρόνια μαζί με την αρμόδια επιτροπή,  για να βοηθήσουν στον εντοπισμό οστών αγνοουμένων.
Η συγκεκριμένη εκπομπή θα πρέπει  ίσως να θεωρηθεί ιστορική,  γιατί πιθανόν να  είναι η πρώτη φορά που το ΡΙΚ πρόβαλλε το εν λόγω θέμα άμεσα και χωρίς μισόλογα και σε ώρα ψηλής ακροαματικότητας. Είχαν προηγηθεί μερικές άλλες εκπομπές τον τελευταίο χρόνο, μεταξύ των οποίων κάποια ντοκυμαντέρ της Σούλας Χ’ Κυριάκου, χωρίς όμως κι  αυτά να διεκδικήσουν την αξία μιας αποκαλυπτικής εκπομπής. Στην εκπομπή της Ελίτας κάποιος ακροατής, επώνυμα, αποκάλυψε ότι έβλεπε τη μαζική ταφή από μικρή απόσταση, αναφέροντας συγκεκριμένα και τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων ενόπλων -7-8- και ότι ο  αρχηγός τους είναι γνωστό άτομο που ζει στη Λάρνακα. Έτσι, διαψεύστηκε άλλη πληροφορία που δόθηκε στην εκπομπή, ότι δηλαδή ο αρχηγός της επιχείρησης είχε από τότε μετακομίσει στο Λονδίνο.
Σημειώνουμε με έμφαση αυτή τη λεπτομέρεια, διότι μία από τις «ντροπές» που καταλογίζονται στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι η σιωπή της για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν εναντίον των Τουρκοκυπρίων από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι και το 1974. Υπενθυμίζουμε ότι,  ο Νίκος Αναστασιάδης είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να δώσουν πληροφορίες για αγνοούμενους Τουρκοκύπριους, διότι αλλιώς θα σταματήσουν και οι Τουρκοκύπριοι να δίνουν τις αντίστοιχες πληροφορίες και επομένως η διαδικασία θα καταρρεύσει.  Το θάρρος, η ειλικρίνεια και η αμεσότητα με την οποία ο τηλεθεατής παρενέβη στο ζήτημα, δείχνει απλώς ότι η «σιωπή των Ελληνοκυπρίων» ήταν οργανωμένη και επιβεβλημένη εκ των άνω, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι πρόσφατα. Το μεγάλο άνοιγμα στο χώρο της δημοσιογραφίας έκανε η εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ με τη Σεφκιούλ Ουλουτάγ.
Όλα αυτά τα γεγονότα μας οδηγούν σε μία πολύ απλή διαπίστωση. Όλοι οι Ελληνοκύπριοι δημοσιογράφοι των επίσημων ΜΜΕ και οι διευθύνσεις ΟΛΩΝ των Ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, βαρύνονται με την υποτιμητική και αντιεπαγγελματική τους στάση, γιατί για μερικές δεκαετίες –τουλάχιστον ως τα μέσα της δεκαετίας του 90- απόκρυβαν  και συγκάλυπταν σοβαρά γεγονότα και πληροφορίες, αρκετά από τα οποία ήταν καταγεγραμμένα και στα αρχεία των ΗΕ.

Πολύ πρόσφατα στους δέκτες της τηλεόρασης μας είδαμε ουκρανούς φασίστες να ξυλοκοπούν το διευθυντή ουκρανικού καναλιού, διότι μετέδωσε την ομιλία του Β.Πούτιν στη Ρωσική Δούμα. Μέσα στα μυαλά του κάθε πολεμοκάπηλου εθνικιστή, η πληροφορία που μεταδίδεται είναι μόνο εκείνη που ταιριάζει στις επιδιώξεις του. Με μεγάλη μας θλίψη παρακολουθούμε ότι στην Κύπρο, κανένας «ταπεινός» και κανένας «σημαντικός» από το χώρο των ΜΜΕ δεν  βγαίνει να κάνει μία στοιχειώδη αυτοκριτική ή να ζητήσει την ελάχιστη συγνώμη για τη στάση του από την κοινωνία.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου