14 Φεβ 2014

Οι νέες περιπέτειες του μικρού ήρωα


Όπως συχνά γράφουμε σ’ αυτή τη στήλη, αποφασίσαμε ότι μετά από 50 χρόνια δικοινοτικών συνομιλιών μας φαίνεται πιο λογικό να θέτουμε την ερώτηση πώς δεν θα επιλυθεί κι αυτή τη φορά το Κυπριακό, παρά πώς θα επιλυθεί. Ας μην παρασυρόμαστε από τα θεάματα της υπόθεσης. Τα πανηγυρικά ξεκινήματα είναι πια μια υπόθεση ρουτίνας, όπως και τα τραγελαφικά ξεφουσκώματα απ την άλλη. Ακόμα και τα επιχειρήματα υπέρ ή εναντίον της λύσης είναι στη βάση τους επαναλαμβανόμενα και στις δύο κοινότητες. ‘Ένα από τα ανέκδοτα που μεταδίδονται ως βαθυστόχαστες αναλύσεις από τους ίδιους κύκλους που απέρριπταν τη λύση το 2004, ήταν τότε η δυνατή οικονομία των Ελληνοκυπρίων, ενώ τώρα τα ίδια άτομα απορρίπτουν τη λύση γιατί η οικονομία μας πάει χάλια.

Φυσικά, δεν υποβαθμίζουμε τις εξαιρετικά σημαντικές αλλαγές που συμβαίνουν στην περιοχή και στον κόσμο και επηρεάζουν τη χώρα μας. Συνέβησαν και στο παρελθόν, όμως, πολύ σημαντικές τρικυμίες, αλλά το σκαρί του κυπριακού ζητήματος κατάφερνε να βγαίνει αβύθιστο, πότε πιστό στις επιταγές του ενός ή του άλλου μεγάλου ηγέτη, αλλά βέβαια για τους Ελληνοκύπριους πάντα μπροστά στην αδιαλλαξία της Τουρκίας η οποία έμεινε εκεί παγωμένη στον «νεοοθωμανικό» χρόνο. Άραγε οι συγκεκριμένες συνθήκες είναι αυτές που οι αισιόδοξοι περιμένουν από χρόνια;

Το άλλο σημείο που  πρέπει να μην ξεχνάμε είναι οι ενδημική  μπαγαποντιά (παλαιοθωμανική πονηριά) η οποία είναι πάντα παρούσα στο οπλοστάσιο της πολιτικής μας ελίτ. Για παράδειγμα, το 2004 ένας εκ των μεγάλων μας ηγετών, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, έστησε ολόκληρη πολιτική κομπίνα πάνω στη ράχη του κυπριακού ζητήματος για να πετύχει την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και αυτή τη φορά ο ιεραρχικά πρώτος στόχος τω δικοινοτικών συνομιλιών μπορεί να  μην είναι η ό,ποια επίλυση-διευθέτηση του κυπριακού, αλλά η διευθέτηση άλλων ζητημάτων, όπως π.χ. των υδρογονανθρώκων ή της περιφερειακής αναδίπλωσης του ΝΑΤΟ.

Με αυτά τα δεδομένα ας προσπαθήσουμε να δούμε ορισμένα από τα γεγονότα ή τις συμπεριφορές που εκδηλώνονται τις τελευταίες μέρες.

Ένα από τα γεγονότα που πέρασαν σχεδόν σαν λεπτομέρεια, είναι η κοινή άσκηση Κύπρου- Ισραήλ, η οποία έφερε 32 Ισραηλινά μαχητικά να προστατεύσουν το Βασιλικό. Από πλευράς Κύπρου, δεν είμαστε βέβαιοι ποιά ήταν η ακριβής συμμετοχή, εκτός από τον κύριο Φωτίου, ο οποίος επέβλεπε την άσκηση από ένα τραπεζάκι. Δεν ανακοινώθηκε ποιός πλήρωσε τα κόστη της συγκεκριμένης άσκησης, αλλά οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι και τις λίγες φορές που η ελληνική αεροπορία αποτόλμησε να παρουσιαστεί στην Κύπρο, το έκανε με δύο-τρία αεροπλάνα. Παρόλα αυτά, η άσκηση αυτή που προγραμματίστηκε, υποθέτουμε, εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, δεν σκιάζει την πορεία επανασυγκόλησης των Τουρκοϊσραηλινών σχέσεων, η οποία επιδιώκεται από την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία και ανέλαβε το ρόλο του υψηλού προστάτη των δικοινοτικών συνομιλιών.

Πάντως, οφείλουμε να σημειώσουμε πως σε αντίθεση με τις παρελθούσες προσπάθειες επίλυσης, αυτή τη φορά είναι φανερή η καλλιέργεια κλίματος λύσης-βλέπε και ομοσπονδιακής συνείδησης- από σημαντική μερίδα των ΜΜΕ. Ως κατά κάποιο τρόπο, ιστορική, μπορεί να χαρακτηριστεί η εκπομπή της Ελίτας – Πέμπτη 13/2- στην οποία ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ και ο Νίκος Μούδουρος συνομιλούσαν με  Τουρκοκύπριους νέους, που παρουσίαζαν τις απόψεις που μπορεί να κυκλοφορούν στην κοινότητα τους. Υποθέτουμε ότι οι τηλεφωνικές γραμμές του ΡΙΚ θα έσπασαν από διαμαρτυρόμενους για την τόσο προκλητική παρουσία της τουρκικής γλώσσας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα. Είναι μια εκπομπή, η οποία άργησε να παρουσιαστεί μόνο……πενήντα χρόνια.

Αλλά, η περίπτωση που βγάζει μάτι και πρέπει να προκαλεί ιδιαίτερη επιφύλαξη είναι η θεαματική στροφή του προκαθήμενου της εκκλησίας μας, στον οποίο συνήθως αποφεύγουμε να αναφερθούμε, γιατί δεν τον θεωρούμε πολιτικό, αλλά ούτε και σοβαρό. Ο  Μακαριότατος έδωσε ανοικτή στήριξη στον κύριο Αναστασιάδη στη διαδικασία των συνομιλιών και παράλληλα κάλεσε τα Μίντια (είναι και καναλάρχης), να επιμορφώσουν τον κυπριακό λαό για το περιεχόμενο της ομοσπονδίας και της επικείμενης λύσης.  Ο Αρχιεπίσκοπος κατέληξε στη θέση αυτή μετά από συνομιλία του με… έγκυρους συνταγματολόγους και διεθνολόγους.

Ας ρίξουμε μια ματιά  και στην προεδρική ομιλία στήριξης βασικά της πολιτικής του. Θα λέγαμε ότι ο πρόεδρος στήριξε, όπως ήταν φυσικό, τις επιλογές του. Εκείνο που είναι αξιοπρόσεκτο είναι οι δημοσιογράφοι που έθεταν ερωτήσεις κινούνταν ίσως προς την κατεύθυνση της αμφισβήτησης των συνομιλιών, αλλά με ένα πολύ διαφορετικό, συγκρατημένο ύφος σε σχέση με το ύφος που γνωρίσαμε σε άλλες εποχές, έναντι π.χ του Δημήτρη Χριστόφια ή του Γιώργου Βασιλείου. Ένα, επομένως, από τα στοιχήματα του προέδρου είναι η μεταστροφή των δημοσιογράφων και των μίντια έναντι της ιδέας της ομοσπονδίας, η οποία αν, όντως, συνεχιστεί για αρκετό διάστημα θα αποτελεί μία μεταστροφή μεγάλης σημασίας. Ήδη στα πάνελ των τελευταίων ημερών παράγοντες που υποστηρίζουν και υποστήριξαν τη λύση φαίνεται να παίρνουν το απάνω χέρι.
Φυσικά, το αξεπέραστο πρόβλημα του προέδρου είναι η υποταγή του στην Τρόικα και η πολιτική λιτότητας  που εφαρμόζει. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου