14 Φεβ 2014

Οι εκλογές στο ΔΗΚΟ, η τεκμηρίωση του πολυτασικού κόμματος και οι νέες ισορροπίες: Ο Νικόλας, ο Μάρκος και το ιστορικό ΔΗΚΟ



Οι εκλογές στο ΔΗΚΟ τεκμηρίωσαν ότι το κόμμα του κέντρου είναι πολυτασικό και οτι εχει σημεία [η μερος της βασης] όπου οι διάφορες τάσεις τέμνονται. Τα αποτελέσματα μπορούν να κωδικοποιηθούν σε δυο σημεία: Εκλογή Μάρκου Κυπριανού ως αναπληρωτής πρόεδρος -και σε ανάλογο μοτίβο και η εκλογή του Πατσαλίδη- και επικράτηση των υποψηφίων που στήριξε ο κ. Ν. Παπαδόπουλος στο εκτελεστικό γραφείο και στην κεντρική επιτροπή.
Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι το ΔΗΚΟ ξανά –αποκτά μια πλουραλιστική εικόνα, αλλά τείνει και σαφώς, πλέον, προς την αντιπολίτευση.

Οι εκλογές για την ηγετική πυραμίδα: Η νίκη του Μάρκου και το διχασμένο κόμμα
Αν και η εκλογή του κ. Κυπριανού μπορεί να θεωρείτο δεδομένη, πριν από τις εκλογές προέδρου το Δεκέμβριο, η οριακή νίκη του κ.Παπαδοπουλου έδωσε νέα δυναμική στο θέμα. Ήταν σαφές ότι το περιβάλλον του νέου προέδρου δεν ήθελε τον εν δυνάμει αντίπαλο του -και λόγω καταγωγής αλλά ενδεχομένως και λόγω απόψεων- στην ηγετική ομάδα. Το γεγονός ότι μερίδα κυπριανικών στη Λεμεσό φάνηκε ότι δεν ψήφισε Κάρογιαν, δημιούργησε και δυσφορία ανάμεσα στους οπαδούς του άλλου στρατοπέδου. Τελικά, από ότι φάνηκε, το στρατόπεδο του κ. Παπαδόπουλου ακολούθησε άλλη στρατηγική – στήριξε σιωπηλά την υποψηφιότητα του κ. Μαυρίδη, ενώ ενεθάρρυνε την υποψηφιότητα της κ. Αντιγόνης Παπαδοπούλου ως τρόπος διάσπασης των ψήφων του ιστορικού ΔΗΚΟ, τους οποίους θα μπορούσε να διεκδικήσει ο Μάρκος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νίκη του τέως υπουργού εξωτερικών είναι σημαντική γιατί επιτεύχθηκε σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Αντίθετα, η υποψηφιότητα του κ. Πατσαλίδη, ο οποίος αντιπαρατάχθηκε με τον κ. Βέργα, ο οποίος ήταν ένας βασικός παίκτης για την υποψηφιότητα του Ν. Παπαδόπουλου -ήταν ίσως ο πιο γνωστός επιφανής παράγοντας που εγκατέλειψε τον κ. Κάρογιαν και στήριξε Ν. Παπαδόπουλο- έχασε αποφασιστικά – ο κ. Πατσαλίδης πήρε 10,739 ψήφους, ενώ ο κ. Βέργας πήρε 6,342. Σε απόλυτους αριθμούς, ο κ. Πατσαλίδης πήρε ανάλογους ψήφους με το Φύτο Κωνσταντίνου που εκπροσωπεί τον κομματικό μηχανισμό [12,405]. Αντίθετα, οι άλλοι υποψήφιοι πήραν ψήφους, οι οποίοι κινήθηκαν προς το 5-6,000. Ο Μάρκος κέρδισε το Μαυρίδη με 5,882 ψήφους [έναντι 5,442], ενώ ο Μ. Μουσιούτας τον οποίο στήριξε η ομάδα Ν. Παπαδόπουλου, αλλά έχει σαφώς και δικά του ερείσματα λόγω καταγωγής, πήρε 6,948 απέναντι στον Ιερωνυμίδη -που θεωρείτο αντίπαλος των σκληρών απορριπτικών την περίοδο προεδρίας Χριστόφια- που στάθηκε σχετικά καλά [5,118] και του Νέστορος -που λεγόταν ότι πρόσκειται στο Μάρκο- που πήρε 3,273. Αν δει κάποιος τους αριθμούς συγκριτικά, φαίνεται να υπάρχει ένας διχασμός στη βάση ανάμεσα σε μια μερίδα που στηρίζει τον κ. Παπαδόπουλο, της οποίας οι «σκληροί ψήφοι» -αν κρίνει κάποιος από τις αποτυχίες Βέργα, αλλά και τους ψήφους Μουσιούτα- κινούνται σε ένα αριθμό 6-7,000 με κατώτατο όριο το 5,000+ του κ. Μαυρίδη. Η άλλη πτέρυγα δεν φαίνεται να ήταν τόσο ενοποιημένη 0λ.χ. τα ποσοστά των Ιερωνυμίδη και Νέστορος θα μπορούσαν να συγκλίνουν, αν υπήρχε ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια τον Ν. Παπαδόπουλο- φαίνεται να κινείται γύρω στις 6,000. Αλλά φάνηκε, επίσης, ότι μπορεί, αν συσπειρωθεί, να φτάσει και τις 10,000, όπως συνέβηκε με τον κ.Πατσαλίδη.

Το γεγονός ότι το πιο ψηλό αριθμό ψήφων [12, 405] τον πήρε ο Φ. Κωνσταντίνου είναι εκφραστικό της ενδιάμεσης οργανωτικής τάσης, που κρατά την ισορροπία και ψήφισε και από τις δυο πτέρυγες.

Η νίκη του Νικόλα στα κομματικά σώματα: το πλεονέκτημα της οργάνωσης
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιθυμία της νέας ηγετικής ομάδας να πετύχει σαρωτική νίκη απέτυχε. Αντίθετα, αυτό που φάνηκε είναι ότι ακόμα και οι ψήφοι που πήρε ο Ν. Παπαδόπουλος τον Δεκέμβριο, δεν είναι μόνο δικές του – μια μερίδα ήταν και ψήφοι ενάντια στον κ. Κάρογιαν. Κανένας υποψήφιός του δεν έφτασε λ.χ. το ποσοστό των 10,000 ψήφων, παρά το οτι υπήρχε οργανωμένο συνεργείο για συγκεκριμένους υποψηφίους. Ουσιαστικά, η κατάσταση στο ΔΗΚΟ θυμίζει το κλίμα του 2009 από την ανάποδη. Τότε, τα μεγάλα πόστα -αναπληρωτής πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γενικός γραμματεας τα είχαν κερδίσει ο τασσικοί (Παπαδόπουλος, Κολοκασίδης, Κενεβέζος) παρά το ότι ο Κάρογιαν προσπάθησε να τους βγάλει νοκ άουτ. Αντίθετα, ο Κάρογιαν κέρδισε το εκτελεστικό γραφείο και την κεντρική επιτροπή.

Στις εκλογές για το εκτελεστικό και για την κεντρική επιτροπή, τα οργανωμένα συνεργεία της πτέρυγας Παπαδόπουλου κέρδισαν κατά κράτος. Σε τέτοιες περιπτώσεις που δεν πολώνεται η διαμάχη σε συγκεκριμένα άτομα, εκείνος που έχει ξεκάθαρη οργάνωση μπορεί εύκολα να κερδίσει, ακόμα και αν δεν έχει απόλυτη πλειοψηφία, διότι όταν οι οργανωμένοι ψηφοφόροι ψηφίζουν «κορδόνι», τότε δίνουν ένα σαφές συγκριτικό πλεονέκτημα στους δικούς τους υποψήφιους.
http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/184808/i-lista-edose-grammi


Τί θα γίνει τώρα; Το ΔΗΚΟ κοιτάζει προς την αντιπολίτευση, αλλά και στο μέλλον με δυο ηγέτες

Είναι δύσκολο, πια, για τον Ν. Παπαδόπουλο να υποχωρήσει από την αντιπαράθεση με τον κ. Αναστασιάδη. Άλλωστε, ο πρόεδρος επέλεξε τη σύγκρουση με τον να καλέσει τον Μ. Κάρογιαν, μετά τον Ν. Παπαδόπουλο, για διαβούλευση, και την γενικότερη έμμεση παρέμβαση της κυβέρνησης στις κομματικές εκλογές. Η παρέμβαση, παρά την αρχική ικανοποίηση για την ήττα των υποψήφιων Παπαδόπουλου για τα ηγετικά πόστα, δεν ήταν επιτυχημένη. Το οργανωτικό πλάνο Παπαδόπουλου απέδωσε και κέρδισε τα βασικά σώματα του κόμματος. Όμως, πέρα από τα οργανωτικά, ήταν φανερό ότι υπήρχε και ένα αντιπολιτευτικό κλίμα. Η κυβέρνηση αύξησε το στοίχημα με την παρέμβασή της και έχασε. Ίσως, όμως και να μην είχε επιλογές έτσι και αλλιώς. Η περίπτωση του κ. Τρυφωνίδη, ο οποίος είναι πιο δυναμικός εκπρόσωπος της τάσης ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στο ΔΗΚΟ, είναι ίσως εκφραστική των εσωτερικών ισορροπιών. Ο κ. Τρυφωνίδης ήθελε να διεκδικήσει ένα από τα ηγετικά αξιώματα, αλλά ήταν από τους λίγους υποψήφιους που δέχθηκε την εισήγηση του κ. Παπαδόπουλου για να περιοριστεί στη θέση του προέδρου της επαρχιακής Λευκωσίας. Αυτό, όμως, του δίνει και επιρροή και πρόσβαση στον νυν πρόεδρο. Ο οποίος, μέχρι πρόσφατα, δεν ήταν κάθετος για το θέμα -πριν την εκλογή του μπορεί να ήταν θετικός για τις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ μετά ακολουθώντας τη γραμμή του κόμματος ήταν πιο φειδωλός σε δηλώσεις - και τώρα θα το έχει μπροστά του ενώ ετοιμάζει την αντιπολιτευτική του στρατηγική.

Στο ΔΗΚΟ φάνηκε, επίσης, για πρώτη φορά εκείνη η τάση, η οποία συνεργάστηκε με την αριστερά επί προεδρίας Χριστόφια. Αυτή τη στιγμή, ντε φάκτο, υπάρχουν δυο υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης μέχρι το 2011 στην ηγεσία του ΔΗΚΟ. Και σαφώς ο Μάρκος είναι ένας πολιτικός με άποψη και για το κυπριακό και για τις διεθνείς σχέσεις. Η ειρωνεία του προεδρικού είναι ότι όπως ήρθαν τα πράγματα ίσως να χρειαστει να βασιστούν σε αυτόν ακριβώς τον οποίον δαιμονοποίησαν σκόπιμα τον Ιούλιο του 2011. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μάρκος προεκλογικά έτεινε προς την αυτόνομη κάθοδο του ΔΗΚΟ. Και σαφώς, ο διαλλακτικός του λόγος για το κυπριακό μόλις εκλέγηκε θύμιζε λίγο την νηφαλιότητα που εξέφρασεε και ο κ. Κυπριανού του ΑΚΕΛ.

Ο Μάρκος Κυπριανού, μάλλον, δεν θα έχει το εριστικό στυλ του κ. Παπαδόπουλου όταν ήταν αναπληρωτής πρόεδρος, αλλά το ότι θα είναι η άλλη φωνή στο ΔΗΚΟ μάλλον είνα δεδομένο. Το πώς θα συνυπάρξουν οι δυο απόγονοι των ιστορικών ηγετών είναι ένα ενδιαφέρον θέμα από μόνο του. Πάντως ο Ν. Παπαδόπουλος, λογικά, κινείται πια προς τη συγκρότηση ευρύτερης συμμαχίας, αλλά και επέκτασης της λειτουργίας της κυβερνώσας Βουλής.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου