21 Φεβ 2014

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους ημικρατικούς: ένα κομβικό σημείο στην οργάνωση της αντίστασης των εργαζόμενων και του συλλογικού απέναντι στην ιδιωτική κλοπή του δημόσιου πλούτου



Οι προσπάθειες για ιδιωτικοποιήσεις έχουν, βέβαια, προϊστορία. Η τρόικα τις ήθελε σαν δείγμα υποταγής σε ένα μοντέλο οικονομίας που ελέγχεται από το κεφάλαιο αντί από το Δημόσιο, ενώ η τοπική δεξιά από την δεκαετία του 1990, όταν άρχισε η στροφή από το μοντέλο του κοινωνικού κράτους στην νεοφιλελεύθερη τάση -που επικράτησε στην ηγεσία της μετά τον κ. Κληρίδη- ήθελε τις ιδιωτικοποιήσεις ως τρόπο ενίσχυσης της αρπακτικής πτέρυγας του κεφαλαίου. Ήταν η άλλη διάσταση της προσπάθειας που ξεκίνησε με το χρηματιστήριο το 1999 και την επέκταση των τραπεζων. Η σημερινή πραγματικότητα είναι εκφραστική. Μερικές επιχειρήσεις χρωστούν στις τράπεζες -που έχουν οδηγήσει την οικονομία στο μνημόνιο- 6 δις και θα πουληθεί ο δημόσιος πλούτος που παράγει ετήσια εισοδήματα – ενώ για τις επιχειρήσεις γίνονται χαλαρώσεις, βολέματα κοκ.


Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση προσπάθησε αρχικά να περάσει το θέμα στα μαλακά – έδινε μεν υποσχέσεις, αλλά όπως είναι πλέον σαφές, η συνέπεια δεν είναι ακριβώς μια λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιο της. Απλά θεωρούσε αυτονόητο ότι έλεγε ψέματα. Όταν όμως άρχισε τις κινήσεις και το ΔΗΚΟ για αποχώρηση από την κυβέρνηση, τότε ο υπουργός οικονομικών έκανε μια κλασική πραξικοπηματική κίνηση – πάλι στα μαλακά. Ζήτησε να του δοθεί ουσιαστικά το δικαίωμα να αποφασίζει με διατάγματα. Ίσως να έλπιζε ότι θα περνούσε. Η αντίδραση ήταν έντονη. Όλες οι συντεχνίες -συμπεριλαμβανόμενων και των δεξιών- κατηγόρησαν την κυβέρνηση για ψεύτικες υποσχέσεις και προσπάθεια επιβολής αυταρχικών λύσεων. Οι κινητοποιήσεις προκάλεσαν αίσθηση. Η αντιπολίτευση σκλήρυνε τη στάση της και άρχισε να απαιτεί να κάνει η κυβέρνηση την δουλειά της – να αρχίσει να διαπραγματεύεται με την τρόικα αντί να συμπεριφέρεται σαν το τοπικό της γκαρσόνι. Ο Γεωργιάδης τα χρειάστηκε και άρχισε να υποχωρεί – να αποδέχεται σημαντικότερο ρόλο της  βουλής, να δίνει και πάλι ψεύτικες υποσχέσεις στους εργαζόμενους. Η αντίδραση του κυβερνητικού επιτελείου ήταν διπλή – ξεκίνησε με το «έτσι θέλει η τρόικα» και μετά επεκτάθηκε μέσω του Πολίτη σε μια προσπάθεια δαιμονοποίησης των εργαζομένων. Το πρόβλημα του κυβερνητικού επιτελείου ήταν ότι είχαν ένα σοβαρό αντίπαλο - οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων ήταν έξυπνες, με ευρηματικά συνθήματα, και ανάλογη ειρωνεία και πέρασαν το μήνυμα ότι αυτό που γίνεται είναι θέμα ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Οπότε η επικοινωνιακή μάχη δόθηκε στο δεύτερο επίπεδο: στην έμφαση στην "ταλαιπωρία" του κοινού. Η κυπριακή κοινωνία εχει μαθει στην συναίνεση. Όμως είναι σαφές ότι η συναίνεση αυτήν την εποχή δεν υπάρχει. Απλώς κάνει επίκληση σε αυτήν η κυβέρνηση για να περνά αυτά που συμφέρουν στην τάξη που θέλει να ευνοήσει. Οπότε οι ανακοινώσεις των εργαζόμενων είχαν μεν ως στόχο να διατηρήσουν τη συμπάθεια του κοινού – με δεδομένη και την προπαγάνδα της κυβέρνησης και των δημοσιογράφων της – αλλά η πραγματικότητα είναι ότι στο μέλλον η κυπριακή κοινωνία θα πρέπει να μάθει να ζει με τις απεργίες μέχρι να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση. Διότι απλώς οι εργαζόμενοι στους ημικρατικούς δεν έκαναν απεργίες γιατί πρόσφεραν στο δημόσιο. Αν ξεπουληθούν, θα εξυπηρετούν το κοινό αλλά θα παράγουν τα κέρδη ιδιωτών. Οπότε η αντιπαράθεση τώρα ανοίγει. 


Το γεγονός ότι το θέμα έχει και διαστάσεις που αφορούν την άμυνα, αλλά και το γεγονός ότι το συνταγματικό ζήτημα δεν έχει λυθεί -χρειάζονται 38 βουλευτές για να μπορεί να αλλάξει το νομικό καθεστώς- αλλά και το γεγονός ότι η βουλή επανέρχεται στη ρευστότητά της εν δυνάμει πλειοψηφίας του 1-2 βουλευτών δημιουργεί μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική και ταξική πραγματικότητα.
Ήδη το ότι οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις είναι ένας τρόπος αντίδρασης άρχισε να διαχέεται – την περασμένη βδομάδα, στη σκιά της κινητοποιήσεων για τους ημικρατικούς – υπήρξαν 2 αυθόρμητες απεργίες : οδηγών στη Λάρνακα και στην ΚΕΟ στην Λεμεσό. Ένας ιός που απλώνεται…


Οι κινητοποιήσεις προκάλεσαν αίσθηση. Η αντιπολίτευση.. άρχισε να απαιτεί να κάνει η κυβέρνηση την δουλειά της– να αρχίσει να διαπραγματεύεται με την τρόικα αντί να συμπεριφέρεται σαν το τοπικό της γκαρσόνι….
την περασμένη βδομάδα, στην σκιά της κινητοποιήσεων για τους ημικρατικούς – υπήρξαν 2 αυθόρμητες απεργίες.  Ένας ιός που απλώνεται…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου