21 Φεβ 2014

Παιγνιδίσματα Ειρωνείας της σύγχρονης Κυπριακής Ιστορίας



Ή  πώς η Ιστορία κοροϊδεύει τους δημιουργούς της
Ως υιός που σέβεται την μνήμη του πατέρα του, επαναλαμβάνει  με κάθε ευκαιρία ότι «δεν παραλαμβάνει κράτος για να παραδώσει κοινότητα» και ότι κυρίαρχος άξονας της πολιτικής του είναι η επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κυπριακού Ελληνισμού. Ο πατέρας του, βέβαια, είχε τέτοια πείρα, ώστε να επιτρέπει, όταν του φαινόταν χρήσιμο να ακούει κάποιον να του λέει ότι «άλλαξε σιορ ο άνθρωπος» και να σκύβει το κεφάλι. Ο υιός μέχρι στιγμής δεν απέδειξε τίποτε περισσότερο από την ορμητικότητα του ή αν θέλουμε να είμαστε και λιγάκι κακεντρεχής την αππωμα του. Ο ελληνισμός και η Κυπριακή Δημοκρατία, λοιπόν, πάνε πλέον πακέτο, κατά τον Νικόλα Παπαδόπουλο και ο ένας σώζει τον άλλο. Την Τετάρτη 19 του Φλεβάρη, σε επιφυλλίδα του Άριστου Μιχαηλίδη στο Φιλελεύθερο, είδαμε για πρώτη φορά στον ελληνοκυπριακό τύπο τον όρο « ελληνική Κύπρος», σε εισαγωγικά. Τα εισαγωγικά υπάρχουν γιατί τον όρο χρησιμοποίησε ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπτουλλάχ Γκιούλ  στο Ατλαντικό συνέδριο ενέργειας που έγινε τον Νιόβρη στην Κωνσταντινούπολη. Η «ελληνική Κύπρος» του Γκιούλ είναι φυσικά η μισή Κύπρος. Ο Νικόλας, όταν αναφέρεται στην ελληνική Κύπρο, εάν ερωτηθεί θα απαντήσει βέβαια ότι εννοεί όλη την Κύπρο. Θα προσέξατε όμως , ότι πρόκειται για μια  αναφορά που δεν μπαίνει στο λεξιλόγιο του καθόλου και μάλιστα αυτές τις τελευταίες δύο βδομάδες που μαίνεται  ο πόλεμος για το κοινό ανακοινωθέν. Πρακτικά μιλώντας φαίνεται  να υπάρχει μια τομή ανάμεσα στον κύριο Γκιουλ και τον Νικόλα  Παπαδόπουλο, η οποία από τον πρώτο λέγεται με σαφήνεια και από το δεύτερο υπονοείται εμμέσως πλην σαφώς. Και φυσικά υπονοείται, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να μας εξηγήσει ο κύριος Παπαδόπουλος, πότε και πως θα απελευθερώσει  επιτέλους τα κατεχόμενα και πού κατά τη γνώμη του θα καταχωνιάσει τους απελευθερωμένους Τουρκοκύπριους.
Το θέμα όμως για την ακρίβεια είναι ότι η «ελληνοκυπριακή κοινότητα» είναι ελληνοκυπριακή κοινότητα, (όπως παρεμπιπτόντως και ο κυπριακός ελληνισμός) διότι έτσι προβλέπει το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία επικαλείται ο επί κρίση πολιτικός. Αυτό λοιπόν το οποίο θέλει να διασώσει ο νέος ηγέτης του ΔΗΚΟ είναι ότι ακριβώς του άφησε ο τουρκικός στρατός με την εισβολή και την ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε, όπως ήταν και ο επίδοξος στόχος των πραξικοπηματιών τον οποίο υλοποίησε η Τουρκία.  Επομένως αν θέλει να αναφέρεται στην Κυπριακή Δημοκρατία, οφείλει να γνωρίζει ότι οι ελληνοκύπριοι είναι κοινότητα. Δεν θα ζητούσαμε από τον κύριο Παπαδόπουλο να είναι υπέρ της λύσης, αφού φαίνεται πολύ καθαρά ότι η πολιτική του είναι ακριβώς το μποϊκοτάρισμα της, εάν αυτή θα είναι επανενωτική.
Πάντως όπως γράφεται και στον τίτλο, επειδή ασχολούμαστε με την «ειρωνεία» της ιστορίας, να υπενθυμίσουμε ότι και την επί διαιτησία και τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα ο πρώτος πρόεδρος που τα αποδέχτηκε ήταν ο πατήρ Παπαδόπουλος. Είναι επίσης χρήσιμο να επισημάνουμε στον αγωνιστή ηγετη, ότι είναι ο πατέρας του που είχε αποδεχτεί συνομιλίες με δεσμεύσεις πολύ λιγότερες απ ότι το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου. Και επειδή συνήθως η αγωνιστική παράταξη αναφέρεται και στην «κακή συμφωνία της πράσινης γραμμής» και αντιστρατεύεται το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το πρώτο άνοιγμα έγινε επί πατρός, όπως επίσης και η συμφωνία στην οποία αναφερόμαστε, υπογράφτηκε από τον πατέρα και το άλλο αστέρι της «νέας πολιτικής» Γιώργο Λιλλήκα.
Συνοψίζοντας, δηλαδή, φαίνεται ότι ο υιός παλεύει βασικά εναντίον του πατέρα του. Ο οποίος μετά τα γνωστα δακρυα υποχρεώθηκε να πει ότι, αν στο κάτω-κάτω δεν περάσει η νέα μας γραμμή πάντα μπορούμε να επιστρέψουμε στο σχέδιο Αννάν. Η οποία επιστροφή όχι μόνο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αλλά δεν μπορεί καν να επιτευχθεί, μια και μέχρι να πεθάνει  έκανε το παν για να την πεθάνει.
Με αυτά ας θυμηθούμε και την κρυφή συνάντηση Τάσσου με τον υιό του « άλλου μεγάλου ηγέτη», Σερντάρ Ντεκτάς , με τον οποίο ο δικός μας επιχείρησε να αναβάλει τα δημοψηφίσματα διότι μια άλλη του «σοφή ανάλυση» έλεγε ότι εκείνος και ο Ντενκτάς μπορούσαν να βρουν κοινό έδαφος.  Κατ ακρίβεια δεν είναι ανάλυση, αλλά πολύχρονη εμπειρία μιας ζωής κατά την οποία ο ένας έκτιζε την προπαγάνδα του άλλου. Αυτή τη φορά όμως δεν του βγήκε… παρ’ όλα αυτά συνέχισε την πορεία του, παρά τις ζημιές που εξ’ άλλου ποτέ δεν διαπέρασαν τα τείχη των μίντια, διότι ακριβώς η πρώτη ιεράρχηση του ήταν η διαφύλαξη  του ελέγχου της ΚΔ στο στατους-κβο. 



Από την πλευρά της Τουρκίας
Όταν το 1974 η Τουρκία εισέβαλλε στην Κύπρο, κινήθηκε προς την κατεύθυνση του ταξίμ. Αυτός ήταν ο ιστορικός στόχος που είχε θέσει ο τουρκικός εθνικισμός ως απάντηση στην Ένωση που προέβαλλε ο ελληνικός αντίστοιχος. Ωστόσο το ταξίμ ήταν αρκετά ανεπαρκής στόχευση για να προστατέψει την αλλαγή συσχετισμών υπέρ της Ελλάδας από μία επέκταση της τελευταίας στην Ανατολική Μεσόγειο, είτε με μισή είτε με ολόκληρη Ένωση. Αυτό είναι που δεν κατάλαβαν οι πραξικοπηματίες, αν θεωρήσουμε με μια δόση αγαθότητας ότι πράγματι στόχευαν στη διπλή Ένωση. Εν πάση περιπτώσει η Τουρκία με την εισβολή δημιούργησε την καθαρή εθνικά ΚΔ την οποία χρησιμοποίησε η ελληνοκυπριακή κεφαλαιοκρατία για να κάνει το οικονομικό θαύμα, τις φούσκες των ακινήτων και του χρηματιστηρίου και το ξεφούσκωμα των τραπεζών και της περηφάνιας του «θαύματος». Μέχρι την ένταξη της ΚΔ στην Ε.Ε το Κυπριακό ήταν ένα εργαλείο εσωτερικής πολιτικής χρήσης αλλά και εξωτερικής. Στην Ε.Ε η ΚΔ ενοχλεί ως ένα βαθμό την Τουρκία. Το αποκορύφωμα όμως του θράσους αυτού του κρατιδίου στο μαλακό υπογάστριο, είναι η διεκδίκηση μίας ΑΟΖ η οποία έχει γκάζι και πετρέλαιο. Το ταξίμ εκτός από τα άλλα του προβλήματα άφησε και τα πετρέλαια στην άλλη πλευρά. Και επιπλέον εκεί που κρατούσε την μικρή Ελλάδα μακριά από την πιο μικρή Κύπρο, δεν κρατά όμως το Ισραήλ  το οποίο, άκουσον άκουσον,  στέλλει και 32 αεροπλάνα να απελευθερώσουν το Βασιλικό από τυχόν … εισβολέα. Και έχει κι ένα «δήθεν υπουργό της Άμυνας» που μια την άλλη ανεβαίνει σε πολεμικό καράβι άλλης χώρας και κορδώνει σαν διευθυντής του μεγαλύτερου service station της ανατολικής Μεσογείου.
Σε κείμενο του ο Γ.  Κασκάνης (Τετάρτη 19 στον Πολίτη) εξηγεί γιατί ο προβαλλόμενος φόβος για μελλοντική απόσχιση της τουρκοκυπριακής συνιστώσας από την ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία δεν ευσταθεί. Πέραν των σημείων του κοινού ανακοινωθέντος που το απαγορεύουν διερωτάται που θα πάει η κοινότητα που θα αποσχισθεί, σε ποια ΕΕ και σε ποιόν ΟΗΕ. Ειδικά όταν τα πετρέλαια είναι από την άλλη πλευρά. Αυτό είναι ένας αρκετά λογικός προβληματισμός. Μπορούμε όμως να πούμε ότι κάτω από ορισμένες περιστάσεις οι προτεραιότητες δεν είναι που θα πας και που θα μπεις,  αλλά από πού πρέπει να φύγεις ( βλέπε 1963).
Αλλά ένα ερώτημα πιό καίριο είναι ακριβώς το αντίθετο. Αν   (μπορείς να)  έχεις τα πετρέλαια και είσαι στην ΕΕ και τον ΟΗΕ γιατί να θέλεις να μην αποσχισθείς;

…που θα πάει η κοινότητα που θα αποσχισθεί, σε ποια ΕΕ και σε ποιόν ΟΗΕ. Ειδικά όταν τα πετρέλαια είναι από την άλλη πλευρά. Αυτό είναι ένας αρκετά λογικός προβληματισμός. Μπορούμε όμως να πούμε ότι κάτω από ορισμένες περιστάσεις οι προτεραιότητες δεν είναι που θα πας και που θα μπεις,  αλλά από πού πρέπει να φύγεις (βλέπε 1963)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου