1 Φεβ 2014

Τί θα γίνει με αυτή την τράπεζα; Η Τράπεζα Κύπρου ζητά ρευστότητα, πουλά επιχειρήσεις, και προσπαθεί να δημιουργήσει πάλι ένα προστατευτικό κουκούλι λογοκρισίας γύρω της



Η μετοχή της Τράπεζας Κύπρου βρίσκεται ακόμη εκτός χρηματιστηρίου. Το θέμα Είναι εκεί σαν πραγματικότητα, εμφανίζεται σε ανακοινώσεις της επιτροπής κεφαλαιαγοράς, αλλά η πιθανότητα το όλο θέμα να εκφράζει και προβλήματα της τράπεζας είναι από τα απαγορευμένα θέματα. Πάντως και ιδιωτικά κάποιοι πουλούν ήδη μετοχές. Κάποιοι ελπίζουν και κάποιοι όχι προφανώς.

Αυτό που ήταν στο επίκεντρο των συζητήσεων πρόσφατα ήταν η «απελευθέρωση» δεσμευμένων κεφαλαίων από την εποχή του κουρέματος. Αυτό θεωρείται ότι εν μέρει θα δείξει τη σταθεροποίηση στην αγορά, αλλά, ταυτόχρονα, ελπίζεται ότι αυτά τα κεφάλαια θα χρησιμοποιηθούν στο εσωτερικό – ή τουλάχιστον δεν θα μεταφερθούν στο εξωτερικό. Οι τάσεις των εκροών δείχνουν σταθεροποίηση, αλλά όπως παρατηρούν πολλοί το θέμα πια δεν είναι, αν θα φύγουν τα μικρά κεφάλαια, αλλά τί θα αποφασίσουν μερικοί ξένοι μεγαλοκαταθέτες. Η Τράπεζα Κύπρου είναι βασικά στα χέρια τους.

Η νέα διοίκηση, πάντως, κινήθηκε αποφασιστικά για να περιορίσει τις εξωτερικές επιδράσεις – έτσι, πούλησε και τα συμφέροντα που είχε σε μια θυγατρική στην Ουκρανία. Τώρα υπό ποιές πιέσεις έγινε η πώληση δεν δημοσιοποιήθηκε. Τα πράγματα με την Τράπεζα Κύπρου σε ένα βαθμό επιστρέφουν στην εσωστρέφεια προηγούμενων εποχών. Στα ΜΜΕ κατασκευάζεται μια θετική εικόνα -«κίνηση ματ» ήταν ένας χαρακτηριστικός τίτλος του Φιλελευθέρου- ενώ τα προβλήματα συγκαλύπτονται.

Οι κυβερνητικές εγγυήσεις για τη ρευστότητα: και πάλι ευκολίες όπως το 2009;

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιήσει και τα υπόλοιπα 3 δις, που έχει τη δυνατότητα για να εγγυηθεί ομόλογα της Τράπεζας Κύπρου. Αν όλα παν καλά, τότε ίσως να μην υπάρχει πρόβλημα. Το κίνημα ενάντια στις εκποιήσεις πάντως, υπέδειξε ότι η όλη προσπάθεια μοιάζει με μεταφορά του ΕΛΑ στο δημόσιο. Το θέμα το έθεσε και ο Π. Χαραλάμπους του Φιλελευθέρου σε εσωτερικό σχόλιο του:

«Όπως είναι ήδη γνωστό, η κυβέρνηση θα παραχωρήσει κυβερνητικές εγγυήσεις ύψους 2.9 δις ευρω προς την Τράπεζα Κύπρου σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την ρευστότητα της Τράπεζας και να μειώσει το κόστος της από τον ΕΛΑ. Η άντληση ρευστότητας από τον ΕΛΑ κοστίζει 2.5% ενώ η απευθείας εξασφάλιση κεφαλαίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μόνο 0,75%. Δηλαδή, θα προκύψει σημαντικό όφελος  για την Τράπεζα Κύπρου, ανάλογο της χρήσης των εγγυήσεων και των αποδεσμευμένων στοιχείων ενεργητικού.
Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της Συμμαχίας Πολιτών, Ανδρέας Αποστόλου, έθεσε χθες ένα πολύ ορθό ερώτημα: το όφελος του καταναλωτή – δανειολήπτη ποιό θα είναι; Η Τράπεζα Κύπρου θα επωφεληθεί, εμείς, όμως, όλοι οι ιδιώτες και εμπορικοί πελάτες της Τράπεζας, βαρυφορτωμένοι με υψηλά επιτόκια, τί θα κερδίσουμε; Γιατί η κυβέρνηση και η Βουλή, που ενέκριναν την παραχώρηση βοήθειας προς την Τράπεζα Κύπρου, δεν φρόντισαν να τη δεσμευόσουν σε συγκεκριμένη μείωση επιτοκίων;»
[«Εμείς οι θνητοί τι θα ωφεληθούμε;», σελ. 9, 291/2014, Φιλελεύθερος]

Το τελικό ερώτημα είναι, βέβαια, ρητορικό – αλλά έχει και την ιστορία του. Όταν το 2009, οι τράπεζες πίεζαν μέσω και των ΜΜΕ, αλλά και πολιτικών, να τους δοθεί έξτρα ρευστότητα, πάλι 3 δις, η τότε κυβέρνηση προσπάθησε όντως να τους δεσμεύσει να χαμηλώσουν τα επιτόκια. Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τίποτα περισσότερο από αόριστες υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν. Ο Χ. Σταυράκης αποκάλεσε εκείνη την υπόθεση τον «μεγάλο εξαναγκασμό». Τελικά, εκείνη η επιπρόσθετη ρευστότητα δεν επενδύθηκε στην Κύπρο. Στο τέλος του 2009, μάλιστα, η Τράπεζα Κύπρου ξεκίνησε να αγοράζει δις σε ελληνικά ομόλογα, ενώ άλλοι πουλούσαν. Κερδοσκοπούσε στο εξωτερικό. Υπάρχει καμία απόδειξη ότι όλες αυτές οι διευκολύνσεις δεν θα διοχετευτούν σε μερικούς,  ή δεν θα διαρρεύσουν κεφάλαια στο εξωτερικό; Ή έστω ότι δεν είναι απλώς ένα κόλπο για να ευνοηθούν μερικοί;

Το μόνο που υπάρχει μέχρι στιγμής από την τράπεζα είναι η δέσμευση ότι θα κυνηγήσει του μεγάλο-οφειλέτες -και κανένας δεν εξηγεί πως βρέθηκαν αυτές οι χρεωμένες επιχειρήσεις με κεφάλαια στο εξωτερικό με τα οποία πληρώνουν τώρα. Υπάρχει και η θέση της Κεντρικής, αλλά και της πολιτικής ηγεσίας ενάντια στις εκποιήσεις πρώτης κατοικίας. Όμως, το τί δεσμεύει τις τράπεζες είναι άλλο και όχι μόνο οι υποσχέσεις.

Για την ώρα, κάποιοι βοηθούν την τράπεζα – αλλά αν η τράπεζα είναι ακόμα βιώσιμη και αν τα συμφέροντα επιβίωσης της συμπίπτουν με την κοινωνία είναι ανοικτό ερώτημα. Όπως ήταν και το ζητούμενο με τα συμφέροντά της το 2009-2010, όταν η πλειοψηφία των ΜΜΕ και των πολιτικών επέμεναν ότι υπήρχε ταύτιση των συμφερόντων της τράπεζας με την οικονομία, και μετά τον Ιούνιο ανακαλύψαμε ότι η τράπεζα είχε και τα δικά της.


Και τότε, το 2009, ήθελαν ρευστότητα, και τότε υποσχέθηκαν..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου