1 Φεβ 2014

ΡΕΚΒΙΕΜ

Αντρούλα Χριστοφίδου Henriques


Δεν ξέρω πώς λέγεσαι. Ίσως σε λένε Μαρία. Δεν ξέρω σε τι εργοδότη έπεσες κι αν δούλευες σαν σκλάβα. Δυστυχώς δεν είναι λίγοι αυτοί που σκέφτονται με νοσταλγία την εποχή της δουλείας. Ξέρω ότι κάποια στιγμή είπες «δεν αντέχω άλλο». Και κάποιος αρμόδιος, χωρίς να σκεφτεί ή να εξετάσει γιατί δεν άντεχες άλλο και παράτησες τη δουλειά σου, σε θεώρησε «εκούσια άνεργη». Και κάποιος άλλος αρμόδιος έκοψε το επίδομα που έπαιρνες για τον πεντάχρονο γιο σου. Κι έτσι τρεφόσουν από τα σκουπίδια. Κι όταν πέθανες – είχες την αναίδεια να πεθάνεις και να ενοχλήσεις μια ευνομούμενη χώρα – όλοι συγχύστηκαν. Όλων οι κύκλοι ταράχτηκαν. Κι όλοι άρχισαν να εξετάζουν ποιος δεν είχε την ευθύνη για το θάνατο μιας αλλοδαπής που είχε ένα γιο πέντε χρόνων.

Δεν φταίει ο γιατρός, γιατί εσύ δεν δέχτηκες να σε εγχειρίσει. Δεν είχε καιρό να συζητήσει μαζί σου το γιατί δεν δέχτηκες ούτε να σου εξηγήσει τη σοβαρότητα της κατάστασής σου. Δεν φταίνε οι γείτονες, που δεν είδαν τη δυστυχία σου. Δεν είναι, βλέπεις, αδιάκριτοι για να κοιτάζουν στο σπίτι του άλλου. Δεν φταίει ούτε η δασκάλα του νηπιαγωγείου που πήγαινε ο γιος σου. Δεν φταίει η λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας, που σου έκοψε το επίδομα. Έτσι είναι ο κανονισμός.  Δεν φταίει ο λειτουργός, που σε θεώρησε «εκούσια άνεργη». Έτσι είναι ο κανονισμός. Δεν φταίει ο εργοδότης σου. Αυτός πλήρωνε κι εσύ έπρεπε να δουλεύεις. Στα χωράφια και τα χοιροστάσια οι Κυπραίοι αρνούνται να δουλέψουν. Γιατί; Μήπως η δουλειά είναι τρομερά σκληρή;

Μήπως φταίνε οι βουλευτές; Α, μπα! Αυτοί ψηφίζουν νόμους για να είναι αρεστοί σ’ αυτούς που τους τιμούν με την ψήφο τους. Κόβουν τα επιδόματα χωρίς να συνειδητοποιούν - ή μήπως κι έχουν πλήρη συνείδηση…; - ότι  για μερικούς αυτό ισοδυναμεί με καταδίκη σε εξαθλίωση και καμιά φορά και σε θάνατο.

Μαρία, μας συγχωρείς που σε αφήσαμε να πεθάνεις. Δεν είσαι η πρώτη. Ένας νεαρός συμπατριώτης σου πέθανε από την πείνα πριν από μερικούς μήνες. Δεν φταίμε εμείς. Δεν φταίει κανένας από μας. Είσαι θύμα μιας γενικής αδιαφορίας και απανθρωπιάς που είναι διάχυτη παντού. Κι όπως είπε κάποτε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, δεν είναι η κακία των λίγων που σκοτώνει αλλά η αδιαφορία των πολλών. Α! Αυτός φταίει! Δεν το φώναξε αρκετά δυνατά, για ν’ ακουστεί μέχρι την Κύπρο. Κατά βάθος είμαστε καλοί άνθρωποι και καλοί χριστιανοί. Κοπτόμεθα για τον πλησίον μας, όπως μας το ζητάει  ο Χριστός. Μας συγχωρείς, Μαρία. Είμαστε λίγο ρατσιστές, λίγο ξενόφοβοι. Αλλά αγαπάμε πολύ τους ξένους, όταν είναι πλούσιοι. Και τους ανεχόμαστε, όταν δουλεύουν σαν σκλάβοι στα χωράφια και στα χοιροστάσια και ξε… τους γέρους μας. Μας βρίσκεις άδικο, Μαρία;

Δεν ξέρω πώς λέγεσαι. Ίσως σε λένε Μαρία. Δεν ξέρω σε τι εργοδότη έπεσες…..
Ξέρω ότι κάποια στιγμή είπες «δεν αντέχω άλλο». Και κάποιος αρμόδιος, χωρίς να σκεφτεί ή να εξετάσει γιατί δεν άντεχες άλλο και παράτησες τη δουλειά σου, σε θεώρησε «εκούσια άνεργη». Και κάποιος άλλος αρμόδιος έκοψε το επίδομα που έπαιρνες για τον πεντάχρονο γιο σου. Κι έτσι τρεφόσουν από τα σκουπίδια. Κι όταν πέθανες – είχες την αναίδεια να πεθάνεις και να ενοχλήσεις μια ευνομούμενη χώρα – όλοι συγχύστηκαν. Όλων οι κύκλοι ταράχτηκαν. Κι όλοι άρχισαν να εξετάζουν ποιος δεν είχε την ευθύνη….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου