1 Φεβ 2014

Ένας θάνατος στα σκουπίδια και ένα παιδί που πήγαινε στο νηπιαγωγείο «καθαρό και χαρούμενο», όπως τα άλλα παιδιά: μια τραγωδία που άγγιξε μια κοινωνία που νιώθει πια ότι η φτώχεια δεν μπορεί να κρυφτεί στους 4 τοίχους



Ο θάνατος της γυναίκας από τη Ρουμανία, η οποία βρέθηκε νεκρή σε ένα χώρο γεμάτο σκουπίδια, ήταν ίσως το πιο γερό σοκ από τις επιπτώσεις της φτωχοποίησης που έχει δεχθεί η κοινωνία μέχρι τώρα. Και αυτό, όπως και οι αυτοκτονίες στις φυλακές, αφορούσε άτομο που ήταν μετανάστρια – αλλά το σοκ δεν περιορίστηκε. Ίσως να ήταν η ταυτότητα της «μάνας» και το αίσθημα μιας ταύτισης με την εμπειρίας της – και ίσως και υπόγεια μια διαισθητική κατανόηση της θέσης της ως μετανάστρια στις «έμφυλες σχέσεις» εξουσίας, όπως το έθεσε και η επίτροπος διοίκησης. Η εικόνα ενός μικρού παιδιού, που έβλεπε τη μητέρα του να τρώει σκουπίδια, και να πεθαίνει αβοήθητη μπροστά του, ίσως να ήταν αρκετό σοκ για να προσπεραστεί η ευκολία του «αυτά συμβαίνουν σε άλλους».

Υπήρξε βέβαια και μια θλιβερή κυρία «Μαρία», που εμφανίστηκε σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή για να πει το ποίημα που έμαθε από τα τηλεσκουπίδια που άφησε πίσω του ο Κουλίας, όταν ανέμιζε χωρίς αντίλογο τα ψέματα σαν τσεκ επιδόματος. Η αντίδραση, όμως, ήταν έντονη. Τώρα πια, ούτε ο Κουλίας δεν τολμούσε να εμφανιστεί. Το βασικό ερώτημα που πλανιόταν τις πρώτες μέρες ήταν – «ποιός και γιατί διέκοψε το επίδομα;» Υπήρχε και εδώ ένα είδος υποκρισίας. Όπως έγραψε κάποιος για ένα τηλεπαρουσιαστή του Μέγα, που επανέλαβε με οργίλο ύφος το ερώτημα, μερικοί επαναλάμβαναν με το ίδιο ύφος πριν λίγους μήνες το ερώτημα γιατί δεν κόβονται τα επιδόματα.

Είναι ντροπή η φτώχεια;  Το σοκ του οικείου ή πως τραγωδία θύμιζε τον καθρέφτη απέναντι μας
Η αλήθεια είναι ότι είχαν δίκαιο, όσοι έλεγαν ότι η αποκοπή επιδομάτων δεν αφορούσε μερικές εκατοντάδες ξένους, αλλά ήταν μια μετατόπιση για να εστιαστεί σταδιακά η αποκοπή στους κύπριους φτωχούς. Ήδη, μετά από τις περικοπές των ξένων επιδομάτων, μιας σταγόνας στο ωκεανό, άρχισε η επίθεση για αποκοπή των κυπριακών επιδομάτων. Και όπως έγινε και με τους ξένους, το επιχείρημα ξεκινούσε με το ψέμα – ότι υπήρχαν άτομα που ήταν πλούσια και το έπαιρναν, που δεν το είχαν ανάγκη κλπ. Κάπως έτσι, φτάσαμε και στη θέση ότι όσοι παίρνουν κοινωνική σύνταξη και είναι έστω και λίγο πάνω από όριο της φτώχειας μπορεί και να τη χάσουν.
Και εκεί, ξέσπασε μια εσωτερική θύελλα.

Οπότε η εικόνα της γυναίκας που έτρωγε σκουπίδια μπροστά το παιδί της, δεν προκάλεσε σοκ, μόνο γιατί ως κοινωνία έχουμε ένα γερό απόθεμα ανθρωπιάς, που δεν το εξάντλησε ο φτηνός ρατσισμός όσων ανέμιζαν τα τσεκ των δήθεν επιδομάτων – ήταν και γιατί η εικόνα άγγιζε τη δική μας πραγματικότητα. Σχεδόν ποιητικά, αλλά αμείλικτα κοινωνιολογικά. Ένας σωρός σκουπίδια που μαζεύεται σε ένα εσωτερικό χώρο, για να μην βλέπουν οι γείτονες, οι δικοί μας – η φτώχεια είναι ντροπή. Οπότε, η κοπέλα από την Ρουμανία, ήταν τόσο οικεία στην κίνησή της. Ντρεπόταν, έκρυβε την ανάγκη της. Όπως στη δική μας κυπριακή πραγματικότητα, όπου ο γιος μιας εύπορης οικογένειας ξενοδόχων, περιφέρει τη χαρά του ότι είναι υπουργός οικονομικών και φαίνεται σχεδόν έτοιμος να ανοίξει σαμπάνιες, γιατί «όλα πάνε καλά», και έτσι ο πόνος όσων δεν πάνε καλά, βρίσκει απέναντι του μια εικόνα σχεδόν εχθρική. Αν αυτός δεν νοιάζεται καν να πει ότι υπάρχουν προβλήματα, τότε φταίνε όσοι έχουν προβλήματα;

Η προσπάθεια «ομαλοποίησης» και αποσύνδεσης από την τραυματική εμπειρία: εκείνη δεν ήταν σαν εμάς, ήταν Άλλη…Και πάλι, όμως, ήταν εδώ
Η εικόνα της μητέρας άγγιξε βαθιά, γι’ αυτό μερικοί θεώρησαν ότι έπρεπε να διαμεσολαβηθεί – για να δημιουργηθεί μια απόσταση. Την Κυριακή, 26 Ιανουαρίου, μια σειρά κειμένων στο Φιλελεύθερο[1] ανέλαβε τη διαδικασία «ομαλοποίησης» του θέματος. Την προσπάθεια να σπάσει η ταύτιση με την νεκρή γυναίκα. Και έτσι, ενώ ο Πολίτης έθετε πια και το θέμα της πιθανότητας ο πατέρας του πεντάχρονου να ήταν  κύπριος, ξαφνικά, η φωνή της εξουσίας ανέλαβε να πληροφορήσει ότι η «ρουμάνα» είχε κάνει εικονικό γάμο με ένα Σρι Λανκέζο και ότι υπήρχε απόφαση να απελαθεί. Άρα, το μήνυμα ήταν ότι «ήταν ξένη», μη ταυτίζεστε. Ή ακόμα χειρότερα – μην ρωτάτε για τον πατέρα του παιδιού. Κοιμόταν με διάφορους, ποιός την πιστεύει.



Ο δημοσιογράφος δεν τόλμησε να ρωτήσει, όμως, γιατί τέλος πάντων η αστυνομία δεν έκανε το τεστ DNA στον κύπριο εργοδότη της, ο οποίος παραδέχθηκε ότι είχε σχέσεις μαζί της. Μήπως, γιατί εκείνον θα έπρεπε να τον εμπιστευθούμε; Επειδή είπε ότι είχε σχέσεις και με άλλους;

Ο Πολίτης, προς τιμήν του, επέμενε ότι έπρεπε να γίνει το τεστ και ότι όλα τ’ άλλα ήταν προσπάθειες να αποφευχθεί ακριβώς αυτό. Μια μετατόπιση. Στην ύστατη φαιδρότητα, ένας δημοσιογράφος έθετε το ερώτημα ποιός είναι ο πατέρας του παιδιού, αφού είχε δηλωθεί και στα πλαίσια του γάμου με τον Σρι Λανκέζο. Δηλαδή, τελικά, για να αποφύγει ο κύπριος εραστής την ευθύνη της πατρότητας, θα διεκδικηθεί και ότι κακώς ακυρώθηκε ο γάμος με τον Σριλανκέζο;

Και όμως ήταν σαν εμάς... μια μητέρα που προστάτευε το παιδί της από την τραγωδία που ζούσε η ίδια
Η πιο γλυκειά και συγκινητική μαρτυρία για την νεκρή γυναίκα ήρθε από το νηπιαγωγείο, στο οποίο πήγαινε το παιδί:
«..ήταν ένα χαρούμενο παιδί, καθαρό, με κανονική συμπεριφορά που ερχόταν κάθε μέρα στο σχολείο με το φαγητό του και δεν είχε κανένα πρόβλημα.. Η μητέρα μετέφερε το παιδί στο νηπιαγωγείο κάθε πρωί και το έπαιρνε κάθε μεσημέρι..»
Η γυναίκα μεγάλωνε το παιδί της, φροντίζοντας να του διασφαλίζει το καθημερινό του φαΐ, να είναι καθαρό, και χαρούμενο, ενώ εκείνη πέθαινε… Έστω και αν ζούσε μέσα στα σκουπίδια, το παιδί ήταν καθαρό και δεν είχε να ντραπεί τίποτα μπροστά στα άλλα παιδιά. Αυτήν την εικόνα προσπαθούσε να δαιμονοποιήσει/παραποιήσει ο δημοσιογράφος του κυριακάτικου δημοσιεύματος;

Είχε κάτι πολύ « κυπριακό» η νεκρή – κάτι που ο δημοσιογράφος δεν μπορούσε να δει.

Και όπως παρατήρησε σε ανακοίνωση της η ΚΙΣΑ, η προσπάθεια για καλλιέργεια υστερίας συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες σε μια προσπάθεια να μετατραπεί το σοκ σε ένα είδος απόστασης, αντί ταύτισης. Έτσι, μετά το θέμα εστιάστηκε σε μια οικογένεια Παλαιστίνιων από το Ιράκ.

Τελικά, δεν φάνηκε να προχωρεί η διαδικασία αποστασιοποίησης. Αλλά και επίδοξος εραστής που δεν τολμούσε να αναλάβει την ευθύνη του σπέρματός του, εξακολουθούσε να κρύβεται και να τον καλύπτουν μερικοί. Το σαββατοκύριακο, το θέμα πήρε νέες διαστάσεις, όταν η επίτροπος κ. Σαββίδου έθεσε θέμα δικαιωμάτων του παιδιού. Τότε, όμως, εμφανίστηκε, ως δικαιολογία για να μην κάνει τεστ πατρότητας ο κύπριος επιχειρηματίας, το ότι δεν μπορούσαν οι αρχές να υποβάλουν κάποιον σε τεστ πατρότητας χωρίς την θέληση του.

Η εξουσία βρέθηκε, ξαφνικά, αιχμάλωτη στα ψέματα της: όπως παρατήρησε η ΚΙΣΑ, η πρακτική να υποβάλλονται σε τεστ πατρότητας οι μετανάστες συνεχίζεται για χρόνια. Ξαφνικά, ανακαλύφθηκαν τα όρια.
Μα χρειάζεται τέτοιον πατέρα αυτό το παιδί;

Και ίσως να έπρεπε να έχει και ένα όνομα αυτή η γυναίκα, η οποία σφράγισε την είσοδό μας ως κοινωνία στο σοκ του θανάτου από τη φτώχεια. Αν αποφύγουμε άλλους θανάτους, θα το χρωστάμε σε αυτήν, την μέχρι τώρα ανώνυμη και στο μικρό κύπριο - αφού έτσι και αλλιώς εδώ γεννήθηκε.

Η πιο γλυκειά και συγκινητική μαρτυρία για την νεκρή γυναίκα ήρθε από το νηπιαγωγείο στο οποίο πήγαινε το παιδί:
«..ήταν ένα χαρούμενο παιδί, καθαρό, με κανονική συμπεριφορά που ερχόταν κάθε μέρα στο σχολείο με το φαγητό του και δεν είχε κανένα πρόβλημα.. Η μητέρα μετέφερε το παιδί στο νηπιαγωγείο κάθε πρωί και το έπαιρνε κάθε μεσημέρι..»
Η γυναίκα μεγάλωνε το παιδί της, φροντίζοντας να του διασφαλίζει το καθημερινό του φαΐ, να είναι καθαρό, και χαρούμενο, ενώ εκείνη πέθαινε… Έστω και αν ζούσε μέσα στα σκουπίδια, το παιδί ήταν καθαρό και δεν είχε να ντραπεί τίποτα μπροστά στα άλλα παιδιά. Αυτήν την εικόνα προσπαθούσε να δαιμονοποιήσει/παραποιήσει ο δημοσιογράφος του κυριακάτικου δημοσιεύματος;

Είχε κάτι πολύ «κυπριακό» η νεκρή – κάτι που ο δημοσιογράφος δεν μπορούσε να δει.




[1] Τα κείμενα συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι εμπλέκονταν ήταν οι κ.κ. Χατζηβασίλης και Βασίλας.. Μερικοί από τους τίτλους της Κυριακής – με την ενδιαφέρουσα προσπάθεια να αποφευχθεί η οποιαδήποτε ταύτιση με τον κύπριο εν δυνάμει πατέρα. Ο οποίος θα μπορούσε και να ήθελε την απέλαση, αφού επιμένει με τόσο σθένος να αρνείται να κάνει το τεστ πατρότητας ακόμα και σήμερα:
-          "Διάταγμα απέλασης εναντίον της από τον Μάρτιο του 2013"
- "Ήρθε στην Κύπρο το 2007 για δουλειά"
- "Το 2008 τέλεσε εικονικό γάμο με Σριλανκέζο"
- "Κατονόμασε Ρουμάνο ως πατέρα του πεντάχρονου"
- "Ανακρίθηκε Κύπριος, που παραδέχθηκε ότι είχε σχέση μαζί της, αλλά δεν είναι ο πατέρας του παιδιού" Είναι ενδιαφέρουσα η σιγουριά του τίτλου.
- "Η Αστυνομία την αναζητούσε για απέλαση και το Γραφείο Ευημερίας της έδινε επιδόματα"
Τη Δευτέρα ο τίτλος ήταν: «Ψάχνουν συγγενείς και πατέρα. Ενδεχόμενο η 40χρονη να έπασχε από το ψυχικό «σύνδρομο του Διογένη» Π. Βασιλα, σελ. 16. Εδώ έχουμε τη ψυχολογική επίθεση, όπου το θύμα μετατρέπεται σε «ασθενή».
Την Τρίτη το τίτλος ήταν: «Βρέθηκαν οι συγγενείς της άτυχης Ρουμάνας»
Την Πέμπτη ο τίτλος ήταν: «Βρέθηκε τελικά με τρεις «πατεράδες» το πεντάχρονο αγοράκι». Μ. Χατζηβασίλη. Η σιωπή του κ. Χατζηβασίλη για την άρνηση του κύπριου επιχειρηματία να κάνει το τεστ πατρότητας είναι, όντως, υποδειγματική. Το ότι λ.χ. υπολογίζει και τον Σριλανκέζο, τον οποίο σε αλλα κείμενα θεωρεί ως εμπλεκόμενο σε «εικονικό γάμο» είναι ενδιαφέρον. Σαν μια ακόμα προσπάθεια μετατόπισης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου