21 Δεκ 2013

Τα άρθρα του τεύχους της βδομάδας 20 - 27 Δεκεμβρίου 2013


Περιεχόμενα του τεύχους της βδομάδας 20-27 Δεκεμβρίου

Έκδοση διακοπών….

ΤΟΠΙΚΑ
·         Ο Νίκος, ο Ντερβις και τα 30 προσχέδια, http://2ha-cy.blogspot.com/2013/12/40.html
 
·         Τελικά και το ήξερε και το συζητούσε το κούρεμα η κυβέρνηση 
(η νέα αναφορά από τον κ. Δημητριάδη, τεκμηρίωσε, μέσα από τα σχόλια που ακολούθησαν,
 το τί έγινε το Μάρτιο), http://2ha-cy.blogspot.com/2013/12/eurogroup.html
 
ΚΙΝΗΜΑΤΑ
Η κινητοποίηση της 14ης Δεκεμβρίου: Εμείς, τώρα και η λιακάδα του χειμώνα,  
http://2ha-cy.blogspot.com/2013/12/14_21.html
 
ΔΙΕΘΝΗ
Είναι οι τρόικες παράνομες;  Οι αντιδράσεις εντείνονται ενόψει και των ευρω-εκλογών, http://2ha-cy.blogspot.com/2013/12/blog-post_4624.html

ΣΠΟΝΤΕΣ,

ΑΠΟΨΕΙΣ
Έγγραφο συγκλίσεων ή σχέδιο λύσης;  http://2ha-cy.blogspot.com/2013/12/blog-post_21.html



Ο Νίκος, Ο Ντερβίς και τα 40 προσχέδια



Ο Νίκος Αναστασιάδης ξεδιπλώνει στο έκθαμβο κοινό τη διπλωματική του δεινότητα. Μόλις δίνει ένα προσχέδιο ο κ. Έρογλου, ο κ Αναστασιάδης του πέμπει ένα άλλο. Ώσπου χθες το βράδυ, ο κ. Έρογλου τον ειδοποίησε ότι δεν παίζει άλλο. Όπως παρατήρησε ο Νίκος Ρολάνδης,  την Πέμπτη το βράδυ στις «Προεκτάσεις» του ΡΙΚ, το ζήτημα της μιας κυριαρχίας, που τα προηγούμενα χρόνια θεωρείτο λυμένο και αναφερόταν χωρίς συζήτηση, σήμερα εμφανίζεται ως άλυτο ζήτημα.
Το ΑΚΕΛ από την πλευρά του υπενθυμίζει ότι τα κοινά ανακοινωθέντα Χριστόφια- Ταλάτ και οι συγκλίσεις που πέτυχαν στις συνομιλίες,  ήταν πιο προχωρημένες από τί προσπαθεί να καταφέρει σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης. Ο κ. Έρογλου, που τις είχε απορρίψει τότε, σήμερα εμφανίζεται να τις δέχεται. Ο κ. Χριστόφιας, όμως, τις είχε επίσης αποσύρει, αφού δεν γίνονταν δεχτές, και ο υποψήφιος της Αριστεράς, Σταύρος Μαλάς, έκανε προεκλογική εκστρατεία απορρίπτοντας τις συγκλίσεις.

Την Πέμπτη, ο Άντρος Κυπριανού πρότεινε στον Νίκο Αναστασιάδη να ζητήσει να ξεκινήσουν οι συνομιλίες απ’ εκεί  που τις άφησαν οι Χριστόφιας και Ταλάτ, έτσι ώστε να εκτεθεί ο Έρογλου, που είχε πει ότι θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο.

Η μικρή ΕΡΑΣ σε κοινή διακήρυξη της, στις αρχές του μήνα, με τις συντεχνίες των τουρκοκυπρίων δασκάλων και καθηγητών, κάλεσαν στη συνέχιση των συνομιλιών απ’ εκεί που τις άφησαν οι Χριστόφιας και Ταλάτ. Υπάρχει, δηλαδή, έδαφος για μια δικοινοτική στήριξη στο συγκεκριμένο αίτημα.

Πάντως, είναι εξόφθαλμο το παράδοξο. Όσο πιο εθνικιστές είναι οι Ελληνοκύπριοι, τόσο πιο πολύ εμφανίζονται ως αντίθετοι με την ομοσπονδιακή λύση, άρα υποστηριχτές  μιας κατάστασης ανάμιξης των πληθυσμών, όπως πριν το 1974, την οποία τότε πολέμησαν δυναμικά, δηλαδή αιματηρά (Αν θυμάστε θα ρίχναμε τους Τούρκους στη θάλασσα). Αν υπολογίσει κανένας την πληθυσμιακή μεγέθυνση των κοινοτήτων, σύντομα η διαφορά στον πληθυσμό των κοινοτήτων θα είναι πολύ πιο μικρή. Η οικονομική διαφορά, επίσης, ανάμεσα στις κοινότητες έχει εξαφανιστεί ελέω κρίσης.
Αντίθετα, όσοι Ελληνοκύπριοι είναι υπέρ της επαναπροσέγγισης και διατηρούν επαφές με τους Τουρκοκύπριους είναι υποστηριχτές της Ομοσπονδίας, ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν και ανάμιχτοι μαζί τους. (Κατ’ ακρίβεια αν ήταν όλοι οι Κύπριοι έτσι, δεν θα υπήρχε Κυπριακό πρόβλημα).

Πάντως είναι εξόφθαλμο το παράδοξο. Όσο πιο εθνικιστές είναι οι Ελληνοκύπριοι τόσο πιο πολύ εμφανίζονται ως αντίθετοι με την ομοσπονδιακή λύση, άρα υποστηριχτές  μιας κατάστασης ανάμιξης των πληθυσμών, όπως πριν το 1974, την οποία τότε πολέμησαν δυναμικά δηλαδή αιματηρά ….


Αντίθετα, όσοι Ελληνοκύπριοι είναι υπέρ της επαναπροσέγγισης και διατηρούν επαφές με τους Τουρκοκύπριους είναι υποστηριχτές της Ομοσπονδίας, ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν και ανάμιχτοι μαζί τους..



Τελικά και το ήξερε και το συζητούσε το κούρεμα η κυβέρνηση πριν το Eurogroup (η νέα αναφορά από τον κ. Δημητριάδη, τεκμηρίωσε, μέσα από τα σχόλια που ακολούθησαν, το τί έγινε τον Μάρτιο)



Η συνέντευξη του κ. Δημητριάδη στο Σίγμα, την Τετάρτη, επανέλαβε, εν μέρει, κάτι που είχε ήδη ειπωθεί στο δημόσιο λόγο, αλλά υποβαθμίστηκε προηγουμένως: ότι δηλαδή είχε πληροφορήσει τον πρόεδρο για το γεγονός ότι το θέμα του κουρέματος καταθέσεων πρόβαλε, πλέον, ως υπό υιοθέτηση πρακτική, την οποία προωθούσαν ορισμένοι στην Ε.Ε. Αυτό το γεγονός το είχε, ήδη, παραδεχθεί ο κ. Σαρρής, το άφησε να νοηθεί ο κ. Αναστασιάδης, και το είχε πει ξανά ο διοικητής της Κεντρικής σε συνέντευξή του στον Πολίτη. Με μια έννοια το θέμα είχε, ήδη, τεθεί από την περασμένη άνοιξη, όταν αποκαλύφθηκε, αμέσως, μετά την απόφαση ότι είχε δοθεί οδηγία στο υπουργείο οικονομικών να ετοιμάσει σχετικό νομοσχέδιο – τη μέρα πριν το πρώτο Γιούρογκρουπ. Το θέμα είχε πολλαπλές προεκτάσεις και έτσι, η πολιτική ελίτ, αλλά και η πλειοψηφία των ΜΜΕ το έριξαν στα μαλακά. Και λογικά, ο κ. Αναστασιαδης θα έπρεπε να είναι και ευγνώμων ότι υπήρξε ένα είδος κατανόησης τότε και δεν εστιάστηκε το θέμα πάνω του. Αλλά η λογοκρισία, και ιδιαίτερα σε τέτοιες εποχές, δεν μπορεί να πάει μακριά. Έτσι, όταν το επανέλαβε τώρα ο κ. Δημητριάδης, το θέμα επανήλθε – και τώρα τα δεδομένα ήταν πια σαφή.
 
Τί έγινε από τις 4 μέχρι τις 9 του Μάρτη του 2013: Όταν εστιάζει η «εικόνα» στο γεγονός και η τεκμηρίωση γίνεται σαφής
Κατ’ αρχήν, η απόφαση του Σίγμα να δώσει την ευκαιρία στον κ. Δημητριάδη να εξηγήσει την κατάσταση, και το ευρύτερο συγκρότημα του ΔΙΑ να προβάλει την δήλωσή του, έφερε το θέμα στο επίκεντρο. Η Σημερινή και το sigma live εστίασαν στο συγκεκριμένο σημείο και προκάλεσαν μια σειρά δηλώσεων, που ήταν μάλλον διευκρινιστικές, παρά τις προσπάθειες του προεδρικού να αποφύγει το θέμα. Η ανακοίνωση της ΕΔΕΚ εστίασε στο σημείο των αποφάσεων, που έδειχναν ότι η κυβέρνηση είχε έμμεσα αποδεχθεί το κούρεμα πριν το Γιούρογκρουπ, αφού είχε δεχθεί ότι μόνο τα 10 από τα 17 δις, που ήταν αρχική συμφωνία τον Νοέμβριο, θα δίνονταν για bail out – άρα τα υπόλοιπα 7 δις, αναπόφευκτα, θα αναζητούνταν από «ίδια κεφάλαια».

«..όταν στις 4 Μαρτίου ο τότε υπουργός οικονομικών αποδεχόταν ότι το μέγιστο ποσό της χρηματοδότησης θα ήταν 10 δις ουσιαστικά καταδίκαζε την Κύπρο στο bail in…πιο επιβαρυντική είναι η δήλωση του Διοικητή με την οποία στις 6 Μαρτίου ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Πρόεδρο Αναστασιαδη για το ενδεχόμενο συμμετοχής των καταθετών.»

Το προεδρικό προσπάθησε, αρχικά, να εστιάσει στο ότι δεν είχε αναφέρει το θέμα προηγουμένως ο κ. Δημητριάδης – κάτι που δεν ήταν αλήθεια – οπότε μετά προχώρησε σε ανακοίνωση ότι είχε ακούσει μεν, ο πρόεδρος, από τον κ. Σαρρή, για την πιθανότητα κουρέματος, αλλά ότι δεν ήταν στο έγγραφο, το οποίο του παρέδωσε ο κ. Δημητριάδης στις 4 Μαρτίου. Όμως, το τηλεφώνημα έγινε στις 6 του μήνα – όπως είχε δηλώσει στην εκπομπή. Όπως διευκρίνισε στην γραπτή του δήλωση ο Διοικητής, η προώθηση της απόφασης ξεκίνησε στο Γιούρογκρουπ το απόγευμα της 4ης Μαρτίου, μετά δηλαδή την πρωινή συνάντησή του με τον κ. Αναστασιάδη. Και πριν το μάθει ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης, δυο μέρες μετά στη συνάντηση στην ΕΚΤ.

«Ο Διοικητής της ΚΤΚ πληροφορήθηκε για τις συζητήσεις του Eurogroup την Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013, οπότε, όπως και ανέφερε στη συνέντευξη του στο Σίγμα, ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πληροφόρησε για το ενδεχόμενο συμμετοχής των καταθετών στο πρόγραμμα διάσωσης της Κύπρου. Επαναλαμβάνεται ότι, στις συναντήσεις σε επίπεδο Eurogroup συμμετέχουν οι Υπουργοί Οικονομικών, οι οποίοι λαμβάνουν και τις τελικές αποφάσεις.»

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο κ. Σαρρής είχε μάθει από το Γιούρογκρουπ, ότι ο λόγος που καθυστερούσαν μερικοί την υπογραφή του μνημονίου από τον Νοέμβριο, που είχε καταλήξει σε συμφωνία η προηγούμενη κυβέρνηση, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι ήθελαν να προωθήσουν ένα ανάλογο σενάριο. Ο κ. Δημητριάδης φαίνεται ότι έμαθε για αυτό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - το τηλεφώνημα έγινε από τη Γερμανία, όπου γινόταν συνάντηση - και πληροφόρησε τον κ. Αναστασιάδη, επίσης. Αν κρίνει κάποιος από τις οδηγίες, που έδωσε ο κ. Σαρρής για σχετικό νομοσχέδιο, η κυβέρνηση - τουλάχιστον ο υπουργός - πήγαιναν για να συζητήσουν κάποιο κούρεμα. Η έντονη συζήτηση στο Γιούρογκουπ, την οποία μετέφεραν αρκετές ανταποκρίσεις και μαρτυρίες υπουργών - όπως εκείνου της Μάλτας - φαίνεται να εστιάστηκε στο μέγεθος και το είδος του κουρέματος – και αυτές οι μαρτυρίες τείνουν, επίσης, στην τεκμηρίωση του ότι, ήταν η κυπριακή κυβέρνηση που προώθησε την εισήγηση για κούρεμα και των ασφαλισμένων καταθέσεων – για να μειωθεί το ποσό στις μεγάλες καταθέσεις. Όταν αυτό το σενάριο απορρίφθηκε από τους πολίτες - με την οργή που ακολούθησε και την απόφαση της βουλής - η κυβέρνηση προσπάθησε να μετατοπίσει το ζήτημα. Ήταν και το θέμα Λούτσιου που πλανιόταν. Οπότε, κατασκευάστηκε το σενάριο με το πιστόλι στον κρόταφο και τον ΕΛΑ – λες και δεν ήταν ο κ. Σαρρής επικεφαλής της Λαϊκής, όταν ξεκίνησε η παροχή του ΕΛΑ ή και όταν έφτασε τα 9 δις τον Ιούλιο του 2012. Και φυσικά, ήξερε και ο κ. Αναστασιάδης, όπως φαίνεται από την επιστολή που έστειλε στον κ. Χριστοφια τον Νοέμβριο του 2013 – όταν ο ΕΛΑ συνέχισε να είναι στα 9 δις.

Το ότι υπήρξε παραπλάνηση ήταν εμφανές και από την ανακοίνωση του ΑΚΕΛ, η οποία υπενθύμιζε ότι ο κ. Κυπριανού είχε ρωτήσει τον κ. Αναστασιάδη αν ήξερε/είχε ακούσει κάτι για το θέμα, στις 9 Μαρτίου και ο νυν πρόεδρος το αρνήθηκε. Ήξερε, σίγουρα, όπως παραδέχθηκε τώρα η ανακοίνωση του προεδρικού από τις 4 Μαρτίου – πριν καν και από τον κ. Δημητριάδη. 
 
Το κούρεμα στο ευρύτερο πλαίσιο: γιατί μπορεί να περίμεναν τον Αναστασιάδη και τί ήξερε ο Θαπατέρο που δεν φρόντισε να μάθει ο κύπριος πρόεδρος
Αξίζει να παρατηρηθεί ότι ο κ. Δημητριάδης στη συνέντευξη - όπως και στη μετέπειτα γραπτή ανακοίνωσή του - ήταν ήπιος – όταν λ.χ. προσπάθησε ο κ. Τσουρούλης να υποβάλει το σενάριο ότι οι ευρωπαίοι περίμεναν τον κ. Αναστασιάδη για να επιβάλουν το κούρεμα, δεν εστίασε. Και στην ανακοίνωση εστίασε στην ανάγκη συνεργασίας. Γενικότερα, όμως, τα γεγονότα είναι πια εκεί: το ότι αμέσως μετά τη συμφωνία κυβέρνησης – τρόικα για το μνημόνιο τον Νοέμβριο του 2012, ο Σόιμπλε προεξοφλούσε ότι δεν θα υπογραφόταν και ότι σχετική απόφαση λήφθηκε στο Γιούρογκρουπ του Ιανουαρίου είναι, πια, τεκμηριωμένο. Η επίσημη δικαιολογία, στην οποία έγινε παραπομπή τότε, ήταν ότι οι «ευρωπαίοι» ήθελαν να έχει την «ιδιοκτησία» η νέα κυβέρνηση. Μια, επίσης, λογική σκέψη μερικών. Αλλά, γενικότερα, η συζήτηση στην Κύπρο εξακολουθεί να αποφεύγει την ευρύτερη ευρωπαϊκή τάση - που εκφράστηκε αυτές τις μέρες με την ολοκλήρωση συμφωνίας για την τραπεζιτική ένωση - για «έλεγχο των τραπεζών» και αποφυγή να πληρώνουν οι φορολογούμενοι και το Δημόσιο για τις ζημιές τους. Το πιο πιθανό είναι, ότι ο γερμανικός πυρήνας ήθελε να περάσει κούρεμα, η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν έντονη στις διαπραγματεύσεις, οπότε το σενάριο μετατοπίστηκε, ελπίζοντας σε μια πιο βολική κυβέρνηση για να το αποδεχθεί. Ο κ. Γεωργιαδης έκανε μια απόπειρα να αρθρώσει τουλάχιστον τη λογική ότι με το κούρεμα των μεγαλοκαταθέσεων, δεν μεταφέρθηκε όλη η ζημιά των τραπεζών στο Δημόσιο. Η προσπάθεια χάθηκε στις υπεκφυγές του για να συγκαλύψει τις τράπεζες, αλλά ήταν μια πρώτη κίνηση.

«..όταν στις 4 Μαρτίου ο τότε υπουργός οικονομικών αποδεχόταν ότι το μέγιστο ποσό της χρηματοδότησης θα ήταν 10 δις ουσιαστικά καταδίκαζε την Κύπρο στο bail in…πιο επιβαρυντική είναι η δήλωση του Διοικητή με την οποία στις 6 Μαρτίου ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για το ενδεχόμενο συμμετοχής των καταθετών.» Ανακοίνωση ΕΔΕΚ


Το ΑΚΕΛ και η ΕΔΕΚ έδωσαν έμφαση στο ότι ο πρόεδρος δεν πήγε προετοιμασμένος, αφού ήξερε, και ότι δεν συμβουλεύτηκε την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία. Σαφή αναφορά στο θέμα της «ενδεχόμενης πληροφόρησης του περίγυρου του προέδρου» έκανε ο κ. Περδίκης. Και η Συμμαχία Πολιτών έθεσε και το σαφές θέμα του ότι ο πρόεδρος και ο υπουργός οικονομικών ήξεραν για τον ΕΛΑ. Η επιλογή της απόφασης χωρίς διαβούλευση - ούτε με την προηγούμενη κυβέρνηση, ούτε την αντιπολίτευση, ούτε την Κεντρική Τράπεζα -  άφησε την κυβέρνηση αιχμάλωτη – η θλιβερή εικόνα του κ. Σαρρή να εκλιπαρεί όπως το μετέφερε ο Μαλτέζος υπουργός που ήταν παρόν. Σε ένα πρόσφατο βιβλίο του, ο τέως πρωθυπουργός της Ισπανίας περιέγραψε πως πριν από την συνάντηση για το ελληνικό κούρεμα το φθινόπωρο του 2011, τον πλησίασε στην αρχή η Μέρκελ και του πρότεινε να μπει και η Ισπανία σε μνημόνιο. Η πρακτική να προκαταλαμβάνεται το πλαίσιο. Ο Θαπατέρο, όμως, παλιά καραβάνα και ήξερε πότε να πει το όχι – από την αρχή. Φαίνεται ότι η κυπριακή αντιπροσωπεία έκανε το λάθος να δεχθεί, ουσιαστικά, από πριν και όταν βρέθηκε στη διαπραγμάτευση στις 15 Μαρτίου, δεν είχε ούτε την γνώση, ούτε το διαπραγματευτικό πλαίσιο για να ελιχθεί. Όταν λ.χ. σε απειλούν για τις τράπεζες και έχεις ένα πρώην τραπεζίτη, αλλά όχι το διοικητή της Κεντρικής, ξέρεις μεν, αλλά δεν έχεις τον σύμμαχο που χρειάζεσαι με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 


Η κινητοποίηση της 14ης Δεκεμβρίου: Εμείς, τώρα και η λιακάδα του χειμώνα



Ήταν  μεγαλειώδης η κινητοποίηση του περασμένου Σαββάτου.
 
Ποιο είναι άραγε το νόημα αυτής της κίνησης που αρνείται να υποκύψει στα κελεύσματα των εντολοδόχων της Τρόικα; Εκεί ήταν χιλιάδες - υπάρχει σαφώς κριτική μάζα, τώρα.
 
«Ένα τώρα αποσυνδεδεμένο ή εξαρθρωμένο, out of joint», ήταν οι λέξεις του φιλοσόφου που με κτύπησαν σαν κεραμίδα το κεφάλι.
 
 Ίσως βρούμε μια άκρη σ' αυτό το «τώρα» που σπάζει κόκαλα καθώς εξαρθρώνεται κι αποκολλάται βιαίως από το παρελθόν, μα και από το μέλλον. Αυτό το «τώρα» που φαντάζει σαν το φάντασμα του Μάρτη που άλλαξε ριζικά το ποιοι είμαστε, που πάμε κι έφερε αρχικά ένα περίεργο πάγωμα. Δεν αναφέρομαι στο πάγωμα των συναλλαγών, ή τους ελέγχους κεφαλαίων που επιβλήθηκαν, αλλά σε ένα πάγωμα στο δικαίωμα στο όνειρο.
Αυτό που τσάκισε ανεπιστρεπτί το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» κι επέφερε  μια ρήξη στο κοινωνικό μας φαντασιακό. Μόνο εν μέρει ήταν ξαφνικό τούτο, μα αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα.
 
Φτάνουμε στο «σήμερα», το «νέο τώρα». Αυτό γεννήθηκε μετά από μήνες «παγωμάρας», όπου ο καθένας συνάχτηκε στο πετσί του: Μετά τον εξεγερμένο Μάρτη που μας έβγαλε όλους με φρίκη στους δρόμους, φάνηκε να είχε κοπάσει κάπως η οργή. Σ' αυτούς τους πρόσφατους μήνες ο καθένας σκεφτόταν να πιαστεί από κάπου, να φροντίσει την προσωπική ή οικογενειακή επιβίωση. Κι όποτε υποχωρεί η οργή κι ο καθένας κοιτά την πάρτη του, εμφανίζονται οι «σωτήρες», ως «επισκευαστές» των κακώς εχόντων στη χώρα, αρχίζουν τις απανωτές καρπαζιές στους «κάτω», τα λεγόμενα <<μέτρα>>. Τα μέτρα που υπόσχονται ότι θα μας βγάλουν από την κρίση, ποιοι; Αυτοί που τόσο εύκολα «δεσμεύονται».
 
Κι όλο η κρίση βαθαίνει. Με επιταχυνόμενους ρυθμούς, όλο φτάνουμε τα επίπεδα της φτωχοποίησης της Ελλάδας που διανύει τον πέμπτο χρόνο κρίσης. Όλο συμπαρασύρει γέρους και νέους, εργαζόμενους και μικρομεσαίους στην ανεργία και τη μιζέρια.
 
Οι δείκτες είναι εκεί. Οι μισοί νέοι μας είναι άνεργοι. Οι μισοί συνταξιούχοι μας κάτω από το όριο της φτώχειας. Τα μισά καταστήματα και μικροεπιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Κι οι μισθοί πέφτουν. Κι απολύονται κι άλλοι. Κι όμως, το ίδιο χρόνο, το 2012-2013, τα κέρδη ανεβαίνουν κατά EURO 700 εκατομμύρια - από EURO 3.5 δις το 2011 σε EURO 4.2 δις.
 
Υπόσχονται ανάπτυξη, πετρέλαια κι αέρια. Θα βγούμε λένε από την κρίση όπως κι η Ιρλανδία. Με ποιο κοινωνικό κόστος «βγήκε» όμως από το μνημόνιο η Ιρλανδία; Μας το αποκρύπτουν επιμελώς...
 
Διερωτώμαι άραγε τί θα σκέφτεται τώρα ένας φίλος που ψήφισε τον πρόεδρο τούτο, τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε «πρόεδρο χαμηλών προσδοκιών». Όπως και διερωτήθηκα τους τελευταίους μήνες, μέχρι πότε θα ακούμε τα ίδια: «Φταίνε οι προκάτοχοι μας! Τα μέτρα είναι το "φάρμακον" για να "γιατρευτούμε"». Διερωτήθηκα επίσης πόσο θα αντέχει άραγε ο κόσμος μας την κοροϊδία τούτη «παίρνοντας» τη «δόση» του πριν να αντιληφθεί ότι πρόκειται για «φαρμάκι».  Γιατί τα μέτρα τούτα μας βυθίζουν βαθύτερα στην κρίση και στη φαυλότητα που σκοτώνει ότι απομένει από τους μόχθους των απλών ανθρώπων. Τα μέτρα αυξάνουν τα κέρδη σε βάρος της εργασίας.
 

Κι όμως τώρα κάτι αλλάζει. Η μαζική τούτη κινητοποίηση το κρύο Δεκέμβρη όπου χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους το έδειξε: «Να που η κοινωνία υπερασπίζεται τον εαυτό της», σκέφτηκα καθώς πορευόμουν δίπλα στις συμπορευόμενους μου.
 
Δεν είναι καμιά «έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα», κι ας προσομοιάζει όλο και περισσότερο, ο ταγός μας με τον έκπτωτο συνονόματο του της Τσαρικής Ρωσίας του περασμένου αιώνα.
 
Ο κόσμος έχει τόσο μπουχτίσει από τα παχιά λόγια και τις φανφάρες των «επισκευαστών» και των «σωτήρων». Ούτε και πιστεύει ο κόσμος τούτος όσους υπερβάλλουν με υπερφίαλα ή έξαλλα σχήματα. Τα λόγια, αν δε συναντούν τη πράξη, είναι κούφια. Αιώνες μάθαμε όσους μας κολακεύουν κι όσους έχουν έτοιμη τη φόρμουλα για όλα. Ποιος το είπε ότι «απόλυτη θεωρία είναι η πράξη»; Ακόμα κι όσα λένε αυτοί που έχουν τις καλύτερες προθέσεις, είτε από απόγνωση, είτε από επαναστατικό οίστρο, αν δεν έχουν αντίκρισμα στη ζωή των εργαζομένων, πέφτουν στο κενό. Οι εισαγόμενες φόρμουλες από Ελλάδα ή Αγγλία ή αλλού είναι άνευ περιεχομένου. Ας μάθουμε ότι μπορούμε από αυτές, αλλά ας προσαρμόσουμε αυτές στα δικά μας δεδομένα. Πάνω  απ' όλα ας αντλήσουμε από τις δικές μας εμπειρίες.
 
Αυτά τα ξέρουν  οι εργαζόμενοι. Δεν παίρνουν από παχιά λόγια. Αυτό το διέκρινα στα μάτια των πορευόμενων - είδα μια επιμονή και μια στωικότητα, μια «πολύ κυπριακή» στωικότητα. Είτε νεαρός άνεργος ήταν, είτε εργάτης, είτε συνταξιούχος, διέκρινα κάτι το διαφορετικό σε αυτή την πορεία. «Να δούμεν. Θα δείξει που θα μας βγάλει», μου είπε με ένα χαμόγελο αλλά με το φρύδι δεμένο ένας παλαιότερος που έζησε, άκουσε κι είδε πολλά.
 
Έτσι είναι. Δεν είναι σπριντ, μάλλον μαραθώνιος θα είναι αυτός ο αγώνας.
 
Κάποιοι φανερά πανικόβλητοι είτε παραγνώρισαν την πορεία, είτε την χλεύασαν. Αυτό απλώς επιβεβαιώνει ότι κάτι γίνεται τώρα που είναι πιο βαθύ.
 
Η πορεία τούτη φαντάζει σαν χειμωνιάτικη λιακάδα το παγωμένο χειμώνα της λιτότητας, καθώς το συλλογικό «Εμείς» αναδύεται πάνω από τα «Εγώ» και ενώνει, ξετυλίγοντας δημιουργική δύναμη, δυνατότητα κι ελπίδα.
 


Είναι οι τρόικες «παράνομες»; Οι αντιδράσεις εντείνονται ενόψει και των ευρω-εκλογών




Η ολοκλήρωση ενός σχεδίου για την τραπεζιτική ένωση, την περασμένη βδομάδα, σηματοδοτεί εν μέρει και μια κίνηση προς την ευρωπαϊκή ομοσπονδοποίηση, αλλά ταυτόχρονα και τη δημιουργία ενός πλαισίου για αντικατάσταση του καθεστώτος της τρόικα ως θεσμός «έκτακτης ανάγκης» - στον οποίο συμμετέχει μάλιστα και ένας μη ευρωπαϊκός θεσμός, το ΔΝΤ. Η αντίθεση προς την τρόικα ως θεσμό, αλλά και τις πρακτικές που ταυτίζονται μαζί της, είναι διάχυτη πια στον ευρωπαϊκό νότο. Ήδη, την περασμένη εβδομάδα το πορτογαλικό ανώτατο δικαστήριο έκρινε παράνομες περικοπές που απαιτούσε η τρόικα, στην Ισπανία - όπου υπάρχει λιτότητα χωρίς τρόικα - η οργή είναι διάχυτη και η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει νομικά τις διαδηλώσεις, ενώ ανάλογα φαίνεται να διαμορφώνεται και το κλίμα στην Ιταλία με ένα νέο κύμα διαδηλωσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η τρόικα μπορεί να κωδικοποιηθεί στην ευρωπαϊκοί ιστορία ως ένας θεσμός επιβολής, ο οποίος θα είναι δείγμα προς αποφυγή. Η αμφισβήτηση αυτού του οργανισμού έκτακτης ανάγκης φαίνεται να προχωρεί και στον ευρωπαϊκό θεσμικό πυρήνα – τόσο στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά και σε πολιτικές τάσεις, όπως οι ευρωσοσιαλιστές, που θα είναι μέρος της συναίνεσης για συνδιαχείριση, όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και της Ε.Ε. στο μέλλον. Διότι όλοι αναμένουν και τα αποτελέσματα των εύρω-εκλογών του Μαΐου, όπου η οργή με την τρόικα και τις πολιτικές της μπορεί να είναι και αιτία για σημαντικές μετατοπίσεις στο ευρωκοινοβούλιο.

Η αμφισβήτηση του θεσμικού και νομικού πλαισίου λειτουργίας της τρόικα στο Ευρωκοινοβούλιο
Με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις του Αντι-προέδρου της Ευρωβουλής, Othmar Karas η διερεύνηση από πλευράς της Ευρωβουλής για τη νομιμότητα της σύνθεσης και των διαδικασιών, που ακολούθησαν οι τρόικες σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιρλανδία και Πορτογαλία, επανέρχεται δυναμικά. Το ίδιο και ο προβληματισμός αναφορικά με το τί εστί τρόικα και ποιές οι εξουσίες και αρμοδιότητές της και κυρίως ποιά η νομιμότητά της και των αποφάσεων της, αφού υπάρχουν και φωνές που υποστηρίζουν ότι ο ρόλος της είναι, η έπρεπε να είναι, ουσιαστικά συμβουλευτικός, χωρίς καμιά νομοθετική λειτουργία. Η Sharon Bowles κατηγόρησε την τρόικα για αδιαφάνεια και σε κάποιες περιπτώσεις αναξιοπιστία, αφού όπως ανάφερε δεν μπορεί αποφάσεις που επηρεάζουν ένα κράτος να λαμβάνονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να αναλαμβάνει κανένας την ευθύνη για τις επιπτώσεις[1]. Την ίδια περίπου προσέγγιση είχε ακολουθήσει και η Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Βίβιαν Ρέντινγκ, προ ενός μηνός, όταν σε συνέντευξή της είπε ότι οι ευρωπαίοι πολίτες δεν εμπιστεύονται την τρόικα και έχουν δίκαιο, αφού ουσιαστικές αποφάσεις όπως η απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων έπρεπε να συζητείται στην εκλελεγμένη ευρω-βουλή και όχι να αποφασίζεται πίσω από κλειστές πόρτες. Τον Ιανουάριο αρχίζουν ακροάσεις των πρωταγωνιστών και των αντιπροσωπειών της Ελλάδας, Κύπρου, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας, ενώ θα ακολουθήσουν και επισκέψεις για τη συλλογή πληροφοριών τόσο για τις πιθανές δυσλειτουργίες και παρατυπίες στη λήψη αποφάσεων όσο και τη δημοκρατική νομιμοποίηση των αποφάσεων που λήφθηκαν, ώστε να καταρτιστεί πιθανή πρόταση για αλλαγή.

Οι διαδηλώσεις και η κοινωνική δυσφορία και αντίδραση ακολουθεί την εκάστοτε τρόικα, όπου κι αν βρέθηκε.  Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν κατηγορίες ότι τεχνοκράτες με αστρονομικές απολαβές αποφασίζουν για τον καθορισμό μισθοδοσιών και περικοπές. Στη συζήτηση ενώπιον της Ευρωβουλής προβλήθηκε ως επιχείρημα ότι η πραγματική δύναμη για τη λήψη αποφάσεων έγκειται στο Γιούρογκρουπ, δηλαδή στους Υπουργούς  Οικονομικών της Ευρωζώνης[2]. Ταυτόχρονα, όμως, οι ίδιοι αυτοί τεχνοκράτες παρέχουν την αναγκαία πληροφόρηση στο Γιούρογκρουπ, ώστε να βασίσει τις αποφάσεις του. Στην περίπτωση της Ελλάδας, λ.χ., αποδόθηκαν ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση ότι παρέδωσε λάθος πληροφορίες. Η Ελλάδα, όμως, δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Ο βέλγος Ευρωβουλευτής, Dirk Jan Eppink, ήταν ιδιαίτερα καυστικός όσον αφορά στις λανθασμένες προβλέψεις, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Είναι σαν να ακούω τους εκπροσώπους της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων! Οι προβλέψεις σας ήταν χειρότερες και από το χειρότερο δελτίο καιρού που άκουσα ποτέ»[3]. Ο Yves Bertoncini χαρακτήρισε την τρόικα ως ένα είδος «άρνησης της δημοκρατίας», σημειώνοντας ότι χρειάζεται οι πολιτικές δράσεις να εφαρμόζονται από πολιτικά πρόσωπα. Ο Γερμανός ευρωβουλευτής των πρασίνων Sven Giegold, σεκόνταρε με αναφορά στο ότι το αρχικό σχέδιο της τρόικας απέτυχε σε όλες τις χώρες που επιβλήθηκε[4] και συμπεριέλαβε την τρόικα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της ευρωκρίσης. Ταυτόχρονα, άγγιξε ακόμα μια σοβαρή πτυχή του ζητήματος με την αναφορά στην ευθύνη των κυβερνήσεων, όσον αφορά στην επιβολή πολιτικών λιτότητας[5] Επεσήμανε, επίσης, ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξακολουθεί να δανείζει ντε φάκτο αφερέγγυες τράπεζες με αποτέλεσμα το ιδιωτικό χρέος να μετατρέπεται σε δημόσιο και οι δανειστές στο τέλος να αποπληρώνονται από τους φορολογούμενους. Μετά από όσα ακούστηκαν στο ευρωκοινοβούλιο, αναμένεται η επίσημη συγκρότηση διερευνητικής επιτροπής σχετικά με τις εργασίες της τρόικας, της οποία θα ηγείται ο Othmar Karas, που ήταν αρκετά ήπιος μόλις άρχισε η συζήτηση του θέματος στην ευρωβουλή, διευκρινίζοντας ότι επρόκειτο για αξιολόγηση και όχι καταδίκη της τρόικα. Η έκθεση της εν λόγω επιτροπής, αναμένεται να ολοκληρωθεί με τη λήξη της θητείας του ευρωκοινοβουλίου, το Μάϊο του 2014.

Επιπρόσθετα, προκύπτει ότι τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντιμετωπίζουν, ενδεχομένως, θέμα σύγκρουσης συμφερόντων ως μέλη της Τρόικας και ότι δεν υπάρχει νομική βάση που να συνδέεται με την πρωτογενή ευρωπαϊκή νομοθεσία, με αποτέλεσμα να προκύπτουν νομικά θέματα και ζητήματα λογοδοσίας [6]. Συγκεκριμένα, προβάλλεται το επιχείρημα, ειδικά για την Κομισιόν, ότι ενεργεί και ως αντιπρόσωπος των κρατών μελών και των ευρωπαϊκών θεσμών, αλλά και ως τεχνικός σύμβουλος στην τρόικα.

Αρχίζουν να αντιδρούν και τα συνδικάτα του βορρά, αλλά και οι ευρωσοσιαλιστές, καθώς πλησιάζουν οι ευρωεκλογές




Ταυτόχρονα, σε έκθεση που εκπονήθηκε για λογαριασμό του Κέντρου για την Αυστριακή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ŐGB), το Αυστριακό Ομοσπονδιακό Επιμελητήριο Εργασίας, την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ETUC) και το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Συνδικάτων (ETUI) και υιοθετήθηκε στις 28 Νοεμβρίου στη Βιέννη από δικηγόρους/ νομικούς από όλη την Ευρώπη, η πολιτική λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης χαρακτηρίστηκε «παράνομη» και ότι αντιτίθεται στην ίδια την ευρωπαϊκή νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού αποδεδειγμένα, πλέον, είναι κοινωνικά άδικη και οικονομικά παράλογη, ενώ στις χώρες όπου ακολουθείται μνημονιακή πολιτική τέθηκαν στο στόχαστρο κοινωνικά δικαιώματα που απορυθμίζουν την εργατική νομοθεσία και τα συστήματα κοινωνικού διαλόγου και διαπραγματεύσεων, αλλά και παραβιάζονται συλλογικές συμβάσεις, όπως για παράδειγμα στην επιβολή περικοπών του κατώτατου μισθού[7]. Εκφράστηκε, επίσης, η πρόθεση όπως τα συνδικάτα προχωρήσουν στη λήψη νομικών μέτρων, αφού ήδη υπάρχουν και επιτυχίες με συλλογική υποβολή παραπόνων σε διαδικασίες του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Οι φωνές κατά της τρόικα και των πολιτικών λιτότητας φαίνεται να πληθαίνουν και ενόψει των ευρω-εκλογών. Ήδη οι σοσιαλιστές σε επίσκεψη τους στην Αθήνα επανέλαβαν έκκληση για σταδιακή κατάργηση της τρόικας και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας, χαρακτηρίζοντας ντροπή την απαίτηση της τρόικας για επιπρόσθετες περικοπές, ενώ συμφώνησαν ότι οι απαιτήσεις για εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων καταστρέφουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στις αρχές.

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά εξέφρασε, επίσης, την πλήρη αντίθεσή της με τη λιτότητα, τις περικοπές και τις αυταρχικές πολιτικές της τρόικα, θέτοντας ως στόχο στην ατζέντα του 4ου συνεδρίου της τη διακοπή των πολιτικών λιτότητας, ώστε να προωθηθούν πολιτικές ανάπτυξης και την αμφισβήτηση της παντοδυναμίας των χρηματοπιστωτικών αγορών μέσα από τη στήριξη της κοινωνικής προστασίας, αλλά και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία, όπως παρατήρησαν, κυριαρχείται, τώρα, από αυταρχικές πολιτικές. Όπως αναφέρεται σε άρθρο του Ομοσπονδιακού Επιμελητηρίου Εργασίας της Αυστρίας[8] ευρωβουλευτές ενοχλήθηκαν από την απουσία εκπροσώπων του ΔΝΤ για να απαντήσουν σε ερωτήσεις κατά τη συνεδρία της σχετικής συζήτησης στην Ευρωβουλή, και η ευρωβουλευτής της Ευρωπαϊκής Αριστεράς από την Πορτογαλία, Marissa Matias χαρακτήρισε τη λιτότητα ως μεγάλο λάθος, αφού οδήγησε σε ρεκόρ ανεργίας με αποτέλεσμα τη μετανάστευση.




[4] «The original plans of the Troika did not work out in any of the countries under scrutiny» - http://www.sven-giegold.de/2013/report-of-the-european-parliament-about-the-troikas-work/

[5]In any case, national governments were always part of the negotiations and they should take their own blame for the austerity policies they implemented” - Troika's role in bailouts problematic, say MEPs - http://www.neurope.eu/article/troikas-role-bailouts-problematic-say-meps

[6] MEPs point to conflicts of interest within troika - http://euobserver.com/institutional/122532

[7] Austerity is illegal: European trade unions demand a change of policy – Troika acts against EU law and human rights, according to senior lawyer - http://www.etuc.org/a/11794

ΣΠΟΝΤΕΣ



·         Ένας αρχιεπίσκοπος που θυμάται επιλεκτικά – και η βολική επιλογή εστίασης στις ειδήσεις. Την περασμένη βδομάδα, μετά τη συνέντευξή του στην Καθημερινή, ο αρχιεπίσκοπος δεν έκανε επιθέσεις, ούτε επανέλαβε τις ατάκες του περί «γαϊδουριών», συνοδικών με «λλίον νου» κλπ. Δεν είχε και νέο κείμενο η Καθημερινή, δεν του απάντησαν και όσοι έμμεσα εμπλέκονταν – μάλλον κινήθηκαν έξυπνα, αναμένοντας τη φθορά. Και ο ίδιος δεν μας έκανε δηλώσεις ανάλογες των περσινών, που μας υποσχόταν «επανάσταση», αν κινδύνευαν οι τράπεζες «του». Τώρα είναι ανάμεσα στο «δεν έχουμε» - ως εκκλησία μάλλον - και το «εγώ έχω» - ως αρχιεπισκοπή;. Και ξαφνικά, ήρθε το παρελθόν να το βρει τον «καημένο» – οι διαρροές από την Ελλάδα για τον Μιχαλολιάκο ενέπλεκαν και τον αρχιεπίσκοπο στους εκκλησιαστικούς παράγοντες, που προωθούσαν πολιτικά στη Χρυσή Αυγή. Και η κυπριακή Δημόσια Σφαίρα ξαναέδωσε ένα Λάμπρο δείγμα της ικανότητας της αυτολογοκρίνεται. Η πλειοψηφία των ΜΜΕ έριξε το θέμα στα μαλακά. Ο ίδιος έκανε μια σχετικά σωστή δήλωση, παραλληρίζοντας την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής με την ΕΟΚΑ β, αλλά, φυσικά, ξέχασε ότι το θέμα ήταν οι δικές του πρακτικές στο παρελθόν. Και φρόντισαν και άλλοι να μην γίνει θέμα.
·         Οπότε το ερώτημα είναι – ο αρχιεπίσκοπος έχει, όντως, δύναμη και υποβάλει, ή κάποιοι του παρέχουν προστασία και τον έχουν του χεριού τους;

·         Πάει ο Κεννεβέζος; Ο "Αριστοτέλης" φαίνεται να οδηγεί σε έρευνα από τη Γενική Ελέγκτρια. Μεγάλος φιλόσοφος ο Αριστοτέλης, θα αποδειχθεί και μεγάλος αοιδός κύκνειων ασμάτων; Υπάρχει και το απωθημένο από τον καλαδελφό, βέβαια… 

·         Ο κ. Γεωργιάδης μάλλον θα πρέπει να ελέγχει κάπως τις πηγές του, όταν κάνει δηλώσεις. Όταν το διαψεύδει και συντεχνιακός της ΣΕΚ. Αλήθεια με ποιούς μιλούσες σε 12 συναντήσεις για την ιδιωτικοποίηση της ΑΗΚ;

·         Όλα εδώ πληρώνονται; Θυμάσαι κύριε Χάρη το ύφος με το οποίο απειλούσες τον Ιούνιο του 2012 για να μην ανανεωθεί το δάνειο ημικρατικών στην Πολιτεία; Τότε, ήθελες με ένα φτηνό πολιτικαντισμό για να εκβιάσεις την προηγούμενη κυβέρνηση – αγνοώντας ή παραβλέποντας τις συνέπειες. Τώρα;

·         Έγιναν λέει 40 προσχέδια για το αναμενόμενο κοινό ανακοινωθέν. 40 χρόνια μετά που ξεκίνησε - ή πήρε την νέα του μορφή - το πρόβλημα και οι συνομιλίες. Πάμε για ρεκόρ; Πάντως, αν δούμε το θέμα από την οπτική της ανάλυσης κειμένου, τότε θα μπορούσε να πει κάποιος δυο πράγματα: είναι αμφίβολο αν υπάρχει κάποιος λεκτικός συνδυασμός, που δεν έχει γίνει ακόμα - μια από τις διακηρυκτικές δηλώσεις του μοντερνισμού από το τέλος του 19ου αιώνα ήταν το «όλα έχουν ειπωθεί» - αλλά και ό,τι κείμενο διαμορφωθεί, θα είναι ανοικτό σε ερμηνείες. Όπως το κωδικοποίησε και ο Barthes, περάσαμε από την εποχή του θεού-δημιουργού-συγγραφέα στην εποχή των πολλαπλών αναγνώσεων. Είναι κατανοητό, βέβαια, ότι το όλο σκηνικό στήθηκε εν μέρει για να δώσει χρόνο στον νυν πρόεδρο, και για να βοηθήσει τη συγκυβέρνηση στις εκλογές στο ΔΗΚΟ. Εκείνο δεν του βγήκε του προεδρικού. Άρα, ίσως να είναι καιρός να θυμηθούν μερικοί της λογική της παλιάς τους ρητορικής – ο δικός τους ρεαλισμός έλεγε ότι ο χρόνος, αλλά και παλινωδίες, οδηγούν σε απώλειες. Είναι και θέμα συνέπειας μια στάσης – αλλά και απρόσμενων συνεπειών από πράξεις που είναι, κατά το πώς λεγόταν κάποτε, «τακτικισμοί».

·         Πάντως, αν αληθεύει η φράση που αποδίδεται στον κ. Αναστασιάδη για τα αποτέλεσμα των εκλογών στο ΔΗΚΟ, έχει μια ποιητικότητα στην καζαντιζιδική της πίκρα: «Γα@@ την τύχη μου γα@@ ! Να πάω στην θάλασσα, εν να λείψει το νερό.» Η εφημερίδα την απέδωσε σε «ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες – που μπορεί να εκφράζουν την ποιητικότητα του δημιουργού που την κατασκεύασε, αν δεν είναι του προέδρου. Αλλά προκαλεί και ένα αίσθημα συμπάθειας για το ανθρώπινο «παράπονο». Βέβαια, δύσκολα μπορεί να αποκαλέσει κάποιος άτυχο τον κ. Αναστασιάδη. Το ότι δεν του βγάνουν όπως θα ήθελε τα πράγματα, είναι μέρος της πολιτικής και των θεσμικών πλαισίων. Κάθε κίνηση έχει κόστος – και ίσως το ζητούμενο να μην έπρεπε να είναι πώς θα «περάσει» κάτι ξεγελωντας το κοινο, αλλά πώς θα εξηγηθεί στο κοινό. Διότι πέρα από το συνδυασμό των λέξεων, στο τέλος θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα ολόκληρο σύνταγμα, ανοικτό αναπόφευκτα, και πάλιν, σε ερμηνείες. Και πρέπει να εξηγηθεί και να κερδίσουν οι λέξεις που μπορούν να ερμηνεύσουν την συγκριτική πραγματικότητα και τις συνέπειες – και όχι η όποια υστερία από οποιαδήποτε πλευρά. Διότι οι φούσκες αφήνουν μόνο σκόνη στο τέλος. Σε αυτό, στην υποτίμηση του κοινού, είχε άδικο και το πλήρωσε η προσπάθεια του κ. Γλαύκου. Η επανάληψη δεν βοηθά σε τίποτε. Τώρα πρέπει να συζητούν, όσο πιο νηφάλια γίνεται, όλα.

·         Το ότι όλα εδώ πληρώνονται, φαίνεται ότι το θυμήθηκε ο κ. Τσαγγάρης της Καθημερινής, όταν έγραψε ότι ο Ν. Παπαδόπουλος προσανατολίζεται να συνεχίσει, όπως έκανε και με την προηγούμενη κυβέρνηση, να σταυρώνει κονδύλια για να ελέγχει και - μέσω των ΜΜΕ - να κατασκευάζει θεάματα για την έγκρισή τους. Κρατά, ουσιαστικά, αιχμάλωτη την κυβέρνηση, σε περίπτωση που αποχωρήσει ή αποστασιοποιηθεί. Τις εισηγήσεις, βέβαια, τις υπόβαλαν και άλλοι. Διότι το θέμα είναι σαφώς ευρύτερο από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ και την τακτική του. Η περίοδος της «κυβερνώσας βουλής» του 2011-13, ουσιαστικά, ήταν και ένα είδος θεσμικής μετατόπισης μέσα από την πρακτική – η κάθε βουλή από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιεί την εμπειρία εκείνης της πρακτικής για να διεκδικεί εξουσία και επιτήρηση της εκτελεστικής εξουσίας. Άνοιξε την "πόρτα στο νερό να φύγει από τη θάλασσα" για να συνεχίσουμε με την ατάκα, την οποία αποδίδει η Καθημερινή στον νυν πρόεδρο. Οι συνέπειες της πρακτικής της προηγούμενης αντιπολίτευσης θα την κυνηγούν ως κυβέρνηση.


                ·       Δημοσιογραφία κατά το «έτσι είναι αφού έτσι θα θέλαμε;». Τί εμμονή είναι                    αυτή κ. Βενιζέλο με την «αυλαία» και το «τέλος» για τον Ντάουνερ; Έχει                      αναγγείλει αυτό το «τέλος» αρκετές φορές από το περασμένο καλοκαίρι ο                                  δημοσιογράφος του Φιλελεύθερου. Καταντά κωμικό πια – και ρίχνει και την σκιά της η                    κωμωδία στην ευρύτερη φερεγγυότητα. Όση υπάρχει τέλος πάντων. Ανακοινώνεται,                    δηλαδή, κάτι για να πιεστεί η κυβέρνηση να το κάνει; Ή κάποιοι διαρρέουν ότι «θα γίνει»                κάτι για να φτιάξουν κλίμα; Και πώς θα περιγράψουμε, τότε, τους δημοσιογράφους, που                πρόθυμα κατασκευάζουν αυτές τις φούσκες;  Πάντως, ο Ντάουνερ δεν φαίνεται να                      ασχολείται. Και γιατί να ασχοληθεί – το θέαμα μάλλον είναι για τους ιθαγενείς. Όσους                    πιστεύουν ακόμα.  Μέχρι και ο σκιτσογράφος του Φιλελευθέρου,ο κ. Πογιατζής, μάλλον                  έπιασε την κωμωδία του όλου θέματος: 


·         Κ. Α. Μιχαηλίδη, Φιλελεύθερο: η πολιτική των συμφερόντων, και οι σχετικές νοοτροπίες,  δεν έχουν γεωγραφία. Το κείμενο της περασμένη Πέμπτης, το οποίο εστίαζε στα πιθανά προβλήματα από εξάρτηση της Κύπρου από την Τουρκία αγγίζει κάτι σοβαρό, το οποίο, όμως, εκφραζεται μεσα απο μια ρητορική, που όχι μονο δεν πείθει αλλα και δεν ανοίγει το θέμα σε διάλογο. Το να εξαρτηθεί η Κύπρος μονομερώς από την Τουρκία για την μεταφορά του φυσικού αερίου είναι όντως πρόβλημα. Αλλά το να αποδίδεται το πρόβλημα στην «ανατολίτικη νοοτροπία» της Τουρκίας, μεταφέρει το όλο θέμα στην περιοχή των αδιέξοδων κλισέ. Δηλαδή, τί σημαίνει «ανατολίτικη»; Εμείς, ας πουμε, ζούμε στη σκιά του πύργου του Άιφελ; Και οι δυτικοί, οι άγγλοι λ.χ. τους οποίους, επίσης, δεν εμπιστεύεστε, τί είναι δηλαδή; Ορθολογικοί με τους οποίους μπορεί κάποιος να κάνει deal; Ή μήπως είναι οι γερμανοί; Αναπόφευκτα, η πολιτική περιλαμβάνει τα υλικά συμφέροντα. Και σε αυτό το πλαίσιο, το πρόβλημα δεν είναι η Τουρκία, η «ανατολίτικη», αλλά τα συμφέροντα και η ισορροπία τους στην περιοχή. Και δεν είναι μόνο η Τουρκία που ενδιαφέρεται για το φυσικό αέριο. Όπως συζητούμε με τους άλλους, δεν θα πρέπει και εδώ; Το ζήτημα είναι σοβαρό – αν, όντως, υπάρχει πρόθεση μονομερούς εξάρτησης από τους τούρκικους αγωγούς. Αλλά και ο πλήρης αποκλεισμός τους, δεν έχει επισης νόημα. Το θέμα είναι πώς διαπραγματεύεται κάποιος εναλλακτικές πιθανότητες.

·         Και όταν τα ξαναφτιάξει η Τουρκία με το Ισραήλ; Τώρα, δηλαδή, μερικοί θα είναι με τον Ερτογάν και άλλοι με τον Γκουλέν στην Τουρκία;

·         Η Δύση, οι δημοκρατικές ευαισθησίες, η Ουκρανία και η Τουρκία. Ακόμα και η σύγκριση είναι αστεία: η Δύση αναλώθηκε να κάνει κριτική στην Ουκρανία γιατί διαπραγματεύθηκε και πέτυχε και καλό ντηλ με τη Ρωσία. Ενώ, εδώ, ο Ερτογάν απολύει τους επικεφαλείς της αστυνομίας που κάνουν έρευνα – γιατί βρήκαν στοιχεία εναντίον της κυβέρνησης του; Η Δύση ..δεν λέει τίποτα..

·         Jingle bells: Είχαμε και την τρελή χαρά των πετρελαίων. Το θέμα βέβαια είναι δεδομένο – το ότι υπάρχει πιθανότητα για πετρέλαιο. Απλώς το θέμα λανσαρίστηκε για τις γιορτές – σαν είδος jingle bells για να φτιαχτεί το κλίμα των εορτών.


·        Είχαν και οι τ/κ τραπεζιτική κρίση – και είχαμε όλοι μαζί ακόμα μια τη δεκαετία του 1920. Αλλά οι τ/κ τα κατάφεραν να υποχρεώσουν τους τραπεζίτες να πληρώσουν κάτι – και ήξεραν ότι λειτουργεί το κόλπο «έχω λεφτά στο εξωτερικό και το παίζω δεν έχω στην Κύπρο». Το μεταφέρουμε από τα σχόλια του Ιανού στην Καθημερινή: «Δεν πίστευε στα αυτιά του ο τ/κ συνάδελφος όταν του είπα ότι κανείς δεν πήγε ακόμα φυλακή για το τραπεζιτικό σκάνδαλο που φούνταρε την οικονομία των ελεύθερων περιοχών. Ξέρεις μου λέει όταν έλαβε χώρα το τραπεζιτικό σκάνδαλο σε εμάς, οι τραπεζίτες μπήκαν όλοι φυλακή…[και έφεραν λεφτά και πλήρωσαν]…» Όταν μια κοινωνία ζήσει κάτι τέτοιο, δεν ξεχνιέται εύκολα, όσο και να συγκαλύπτεται. Αποκαλύπτεται και θα έρχεται πάντα να βρίσκει εκείνη την κοινωνία – ως εικόνα στον καθρέφτη των άλλων που μας βλέπουν – από δίπλα ή απ’ έξω. Και θυμίζουμε ότι η προηγούμενη φορά που έζησε ένα είδος τραπεζιτικής κρίσης η κυπριακή κοινωνία ήταν τη δεκαετία του 1920 με τους τοκογλύφους – και από τότε άλλαξαν όλα σε σχέση με το πώς ήταν η κοινωνία τα προηγούμενα 40 χρόνια της αγγλοκρατίας. Το μέλλον είναι μπροστά.



·         Η κινητοποίηση του περασμένου Σαββάτου ήταν και μαζική, αλλά και σημαντική γιατί ανοίχτηκε το πλαίσιο των συμμετοχών. Μετά από το Μάρτη, το βάρος της οργάνωσης και της εκπροσώπησης είχε πέσει στην αριστερά – και τον Απρίλη και τον Σεπτέμβριο, όταν έγιναν ανάλογες εκδηλώσεις. Σε αυτήν την εκδήλωση, συμμετείχαν και άλλα κόμματα - τα οποία κινήθηκαν όταν φάνηκε ότι υπήρχε ρεύμα - αλλά ο πυρήνας ήταν οι συντεχνίες και εδώ υπήρξε μια ευρύτερη συναίνεση. Η επιμονή της πλειοψηφίας της ΠΟΕΔ να συμμετάσχει η οργάνωση παρά την προσπάθεια του ΔΗΣΥ - μέσω της σχετικής οργάνωσης - την τελευταία στιγμή να υπάρξει αποχή, ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή στο άνοιγμα. Αλλά και ο κόσμος ήταν μεγαλύτερος σε όγκο από την μεγάλη εκδήλωση έξω από την βουλη το Μάρτη. Μαζεύονται τα αποσπάσματα σε ένα συλλογικό, πολύχρωμο, κολλάζ.

·         Και αν αυτή ήταν η συλλογική έκφραση της δυσφορίας, τώρα που η κοινωνία βρίσκει τα πόδια της, ο πυροβολισμός έξω από την βουλή, ήταν, κοινωνιολογικά, η νομική έκφραση της δυσφορίας που κυκλοφορεί υπόγεια. Εκείνο το ρεύμα πρέπει να ανησυχεί πιο έντονα την κυβέρνηση ως σύμπτωμα κοινωνικής αστάθειας.

·         Μέρος του προβλήματος είναι ακριβώς και το γεγονός ότι η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν φαίνεται να διαπραγματεύεται με την τρόικα – ή επιβάλει και έξτρα δική της λιτότητα ή σθένος για να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις – αλλά φαίνεται εμφανώς να ευνοεί το κεφάλαιο. Πρέπει να φανεί και ότι υπάρχει αίσθημα δικαιοσύνης. Και δεν μπορεί να κρύβεται η κυβέρνηση για πολύ ακόμα πίσω από το «έτσι είπε η τρόικα». Πρέπει να διεκδικήσει και σε μια κοινωνία, που πλανιέται ανάμεσα στην αλληλεγγύη του χωριού και την οργή της ταξικής προκατάληψης της εξουσίας, το «έτσι θέλει η τρόικα» δεν θα γίνεται σύντομα πιστευτό.

·         Διότι είναι και το ανέκδοτο της φοροδιαφυγής. Η κ. Γιωρκάτζη μας είπε πριν 1-2 χρόνια ότι βλέπει τους φοροφυγάδες σε δεξιώσεις και ο κ. Πούφος δεν ξέρει πώς να τους επιδώσει κάτι για να τους πιέσει. Τώρα, μάθαμε ότι πολλοί συνεχίζουν να μην πληρώνουν φόρους - δεν πλήρωσαν και την ακίνητη - και τίποτα δεν γίνεται. Αν ήταν κάποιος τυχαίος, δεν θα τον έβρισκαν να του δώσουν ένταλμα; Το ταξικό στοιχείο είναι αναπόφευκτο. Η ιδιωτική ασυλία φαίνεται να είναι μόνο για όσους έχουν κεφάλαια να προσλαμβάνουν δικηγόρους.

·         Και το ζήτημα ποιές επιχειρήσεις έβγαλαν λεφτά στο εξωτερικό είναι επίσης ένα σημαντικό ταξικό ζήτημα. Υπάρχουν επιχειρήσεις που έβγαλαν τα κεφάλαια τους, και άρα μπορούν να διοχετεύουν και τα όποια κέρδη τους στο εξωτερικό - και να είναι άρα αφορολόγητα - ενώ στο εσωτερικό καμώνονται ότι δεν μπορούν να πληρώσουν τους μισθούς; Η τελευταία έρευνα δείχνει αύξηση κερδών και μείωση απολαβών για τους μισθωτούς τα τελευταία 2 χρόνια. Πλήγησαν και οι επιχειρήσεις. Αλλά γίνεται έρευνα, μήπως το κόλπο με τα κεφάλαια στο εξωτερικό χρησιμοποιείται για να εκβιάζεται μείωση απολαβών των μισθωτών;


·         Και ανάμεσα στα άλλα μας ήρθε και το ότι θα αγοράσουμε νέα όπλα – πυραυλάκατους, μη επανδρωμένα. Την μια δεν υπάρχουν λεφτά, την άλλη…


·         Ποιοί αγόραζαν ελικόπτερα το 2001-02; Ιδού μια αναφορά σε ένα θέμα που προέκυψε και αφορά ένα παλιό θέμα, που θάφτηκε από τότε, αλλά επανέρχεται: «Ανάμεσα στα οικονομικά εγκλήματα πρέπει να συμπεριληφθεί κι αυτό με την αγορά των 12 ρωσικών επιθετικών ελικόπτερων Mi-35 [έμειναν 11 λόγω πτώσης και καταστροφής του ενος]. Τότε, την περίοδο 2001-2002, όταν αγοράστηκαν τα συγκεκριμένα πτητικά μέσα δεν υπήρχε πρόνοια στην σύμβαση που να σχετίζεται με τη μηχανική συντήρηση τους, με αποτέλεσμα κάθε πενταετία να πρέπει να πληρώνουμε 30 εκατ. για σέρβις. Πρόκειται για μια κάκιστη συμφωνία, η οποία πρέπει να αποτελεί παράδειγμα τις αποφυγήν για τις αγορές του κράτους.» Φιλελεύθερος 7/12, σελ. 7. Το πιο πάνω απόσπασμα ήταν το πρώτο σημείωμα για την περιφερειακή, έστω, συζήτηση για τους εξοπλισμούς και τις ενδεχόμενες άλλες διαστάσεις τους -  διότι το να κάνει κάποιος συμφωνία για αγορά οπλών και να μην υπάρχει πρόνοια για «συντήρηση» είναι «αβλεψία», αλλά μπορεί να είναι και «οικονομικό έγκλημα», όπως έγραψε ο δημοσιογράφος στο σχετικό σχόλιο. Το θέμα δεν συζητήθηκε καθόλου! Λογικά, αφού ο κ. Χάσικος είναι στην κυβέρνηση και πάλι θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να ακούσει κάποιος την εκδοχή του. Το θέμα, όμως, επανήλθε με πλάγιο τρόπο. Η κυβέρνηση φαίνεται να μην ενδιαφέρεται πια για τη συντήρηση εκείνων των ελικοπτέρων, αλλά ενδιαφέρεται τώρα να αγοράσει πυραυλάκατους από το Ισραήλ. Το θέμα έφτασε και μέχρι τη Βουλή. Αλλά υπήρξε και ευρύτερος σχολιασμός. Η Χ. Χατζημητρίου στο Φιλελεύθερο [Πέμπτη, 19/12] παρατηρούσε ειρωνικά: «Κέρδισε το Λόττο του Χάρη;.. Με τί λεφτά θα αγοράσουμε αεροπλάνα και βαπόρια;
 
  • Σύμπτωση ή σύμπτωμα; Μα στη φωτογραφία στο Φιλελεύθερο, στο «εν ολίγοις», ήταν ο Ν. Παπαδόπουλος μαζί με τον κάποιον που έμοιαζε με τον κ. Κλεάνθους, ή ήταν ο κ. Κλεάνθους;

  • Είναι ευχάριστο που αναγνωρίζεται τόσο σύντομα - ούτε 20 χρόνια δεν πέρασαν ακόμη - ο αγώνας του κ. Μοδινού για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Να θυμίσουμε ότι ως κοινωνία δεν είχαμε το ήθος, ή την πλειοψηφία, για να αλλάξουμε τους νόμους, και η αλλαγή μας ήρθε έμμεσα από τα έξω; Για αυτό η αναγνώριση 15 χρόνια μετά, ίσως να είναι και θετικό δείγμα. Αλλά ξεχνιούνται όλα όσα είχαν ειπωθεί τότε; Ακόμα ένα θετικό δείγμα – τα τελευταία χρόνια οι ατάκες του πρωταρχικού άγχους στο δημόσιο λόγο - για «κατεβασμένα βρακιά», «παντελόνια» και άλλα αξεσουάρ - υποχώρησαν αισθητά; Για όσους δεν θυμούνται, οι ατάκες είχαν να κάνουν με το ..εθνικό..