15 Νοε 2013

Ένας νέος εμφύλιος κυοφορείται στο εσωτερικό της Δεξιάς; Από τα σαλόνια των patriots της Αγγλικής Σχολής, μέχρι τις μικρές ακόμα κερκίδες, που προωθούν και τα ΜΜΕ του υπουργού εσωτερικών, ένα νέο μίσος απλώνεται – και ο στόχος είναι οι φιλελεύθεροι δεξιοί αυτή τη φορά



Ίσως η ιστορία να επαναλαμβάνεται, όντως. Μετά το 1960, τα δεξιά καπετανάτα, τα οποία έκαναν επιθέσεις τους «Άλλους» - λ.χ. αριστερούς - την προηγούμενη περίοδο, άρχισαν να ξεκαθαρίζουν λογαριασμούς στο εσωτερικό της Δεξιάς. Για χρόνια, η Αλήθεια του κ. Κουλέρμου αναφερόταν λ.χ. στη Δολοφονία των Νούρου και Παναγιώτου – αλλά βολικά δεν ανέφερε ότι τη διαταγή για την εκτέλεσή τους είχε δώσει ο Π. Γιωρκάτζης και ότι επιφανείς συγγενείς νυν ηγετών του κόμματος της Δεξιάς, ήταν στην ομάδα του τότε υπουργού εσωτερικών.

Αλλά, βέβαια, οι νέες αντιπαραθέσεις γίνονται πια σε σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο – ενώ μετά το 1960, τα καπετανάτα μπορούσαν να κλείσουν επικοινωνιακά και θεσμικά σύνορα εν μέρει σήμερα, μετά την ένταξη στην Ε.Ε., τα δεδομένα είναι αισθητά διαφορετικά, καθώς η απόπειρα επιβολής, αποκτά, ξεφνικά, αντίλαλους στις Βρυξέλλες λ.χ.

Μερικοί patriots, που είναι εθνικιστές με φαντασιώσεις άγγλου σερ, και πολιτικοί με πελατειακές σχέσεις, εκφράζουν ένα μένος, που θυμίζει άλλες εποχές
Όποιος παρακολουθεί τα δεδομένα στην Αγγλική Σχολή, μετά τον διορισμό του νέου Συμβουλίου, δεν μπορεί να μην έχει ένα αίσθημα déjà vu. Προηγουμένως, ο εχθρός ήταν οι «κομμουνιστές», οι οποίοι, τάχα μου, πολιτικοποιούσαν το Συμβούλιο. Και έτσι, αφού αποκλείστηκαν και διορίστηκαν μόνο «εθνικά ορθοί» αστοί ε/κ (με διακόσμηση έναν τ/κ, το οποίον η ΟΕΛΜΕΚ ζήτησε δημόσια να το διώξουν από το Δ.Σ. και ένα Αρμένιο καθαρόαιμο, μέλος των patriots parents, όπως διαφάνηκε από τη δράση του στο συμβούλιο του Συνδέσμου γονέων), η εσωτερική αντιπαράθεση επανήλθε με ιδιαίτερο μένος. Η απόφαση για κατάργηση της αργίας του Μπαϊραμιού, που είχε επιτευχθεί σταδιακά προηγουμένως, οδήγησε στην πρώτη αντιπαράθεση. Η συσπείρωση, ενάντια στις αποφάσεις του νέου συμβουλίου, μερίδας γονιών, καθηγητών, μαθητών και ομάδας παλιών μαθητών από το σύνδεσμο ESOBGA (English School Old Boys and Girls Association), το προπύργιο της προέδρου Μάγδας Νίκολσον, οδήγησε σε μια έντονη, πια, αντιπαράθεση μέσα από ήμεηλς. Οι επιθέσεις λ.χ. εναντίον του κ. Α. Λόρδου, ο οποίος εκφράζει τη φιλελεύθερη μειοψηφία είναι εκφραστικές – το μένος θυμίζει, σχεδόν, κλίμα πριν το 1974, και πάει πια προς την δαιμονοποίηση όσων θέλουν λύση ως "συμφεροντολόγοι" κλπ. Τα ήμεηλς στάλθηκαν σε αρκετά μέλη, αλλά για την ώρα σεβόμενοι το τυπικό απόρρητο, δεν θα δημοσιεύσουμε τα επίμαχα σημεία. Αλλά δίνουν και ένα αίσθημα ότι μερικοί δεν υπερασπίζονται ιδέες ή απόψεις, αλλά απλώς καρέκλες. Και ίσως, αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον.

Από την άλλη, οι φιλελεύθεροι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να υποχωρήσουν. Η κίνηση του κ. Πιτσιλλίδη να ζητήσει ουσιαστικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει το θέμα το Μπαϊραμιού στην Αγγλική Σχολή - δηλαδή μια απόφαση που πήρε ένα συμβούλιο, το οποίο διόρισε η κυβέρνηση του κόμματός του - είναι εκφραστική. Και το ότι η κίνηση γίνεται από την Ευρώπη δεν είναι τυχαία με βάση το νέο θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε., στο οποίο λειτουργεί πια η Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι και πάλι μια παράδοξη απρόσμενη συνέπεια – όσον αφορά στους δήθεν ευρωπαϊστές patriots, οι οποιοι  συναντούν ορια στους ευρωπαϊκούς θεσμούς - ή αντιθέσεις - για τις εσωτερικές φαντασιώσεις επιβολής.

Πίσω στα καπετανάτα: Όταν ο στόχος είναι ένας «δικός», ο Κουτσοκούμνης, τότε μια μερίδα της δεξιάς έχει ξεφύγει – αλλά να προωθούν την υστερία τα ΜΜΕ του υπουργού εσωτερικών;
Ανάλογη είναι και η κατάσταση στο πιο λαϊκό χώρο, αυτόν του ποδοσφαίρου. Για όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είναι ξεκάθαρο, ότι τα τελευταία χρόνια ο έλεγχος της ΚΟΠ από τη δεξιά και ιδιαίτερα από το ΑΠΟΕΛ, θεωρείται δεδομένος. Οι αποφάσεις της ΚΟΠ, συχνά, είναι τόσα αστεία μεροληπτικές, που θεωρείται δεδομένο λ.χ. ότι η ηγεσια της ανήκει και ταυτίζεται με τη δεξιά. Όταν, όμως, για πολιτικούς λόγους, τους οποίους, εμφανώς, ενθαρρύνει και μερίδα της κυβέρνησης, προχώρησε στη συμφωνία για ενοποίηση του ποδοσφαίρου,  η αντίδραση ήρθε από την ακροδεξιά των κερκίδων μερικών ομάδων. Μέχρι εδώ και πάλι θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι αναμενόμενα τα δεδομένα. Αλλά να ενθαρρύνει και προωθεί αυτήν την υστερία, η ίδια η εφημερίδα του υπουργού εσωτερικών, μόνο σαν σχιζοφρένια θα μπορούσε να ειδωθεί – εκτός, βέβαια και λάβει κανείς υπό όψιν την αμαρτωλή ιστορία της ε/κ καπετανάτων, που στο βωμό των συμφερόντων - και της διαπλοκής φυσικά - τους πλειοδοτούσουν σε εθνικόφρονο οίστρο, παραβλέποντας τις συνέπειες.
Ένας υπουργός εσωτερικών, που βγάζει λόγους ότι «αυτήν την φορά δεν έχουμε δικαίωμα να αποτύχουμε  - για την λύση - ταυτόχρονα, βγάζει χρήματα από ΜΜΕ, τα οποία προωθούν το σύνθημα ότι η ενοποίηση του ποδοσφαίρου είναι τουρκοποίηση και ότι, ο κατά τα άλλα γνωστός δεξιός, πρόεδρος της ΚΟΠ είναι "τουρκοκούμνης". Κάπως έτσι, άρχισαν και οι συνομωσίες που κατέληξαν σε νεκρούς το 1961, 62 – και μετά φθάσαμε στο 1974.


Και ίσως αυτήν τη φορά, η κοινωνία να μην πρέπει να κάνει ότι δεν βλέπει.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου