15 Νοε 2013

Μέση Ανατολή: Η Γαλλία και το Ισραήλ καθυστερούν το ιρανικό deal, η Λιβύη οδηγείται σε πιο ακραία κρίση, ενώ το νέο καθεστώς στην Αίγυπτο κάνει επίδειξη αυτοπεποίθησης



Οι εξελίξεις στο Ιρανικό και το συριακό ζήτημα φαίνονται να κινούνται με σχετικά γρήγορους ρυθμούς. Την περασμένη βδομάδα, μάλιστα, φάνηκε για μια στιγμή ότι η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, θα έκλεινε, ξεκινώντας μια νέα δυναμική συμφωνιών στην περιοχή. Από την μεριά των ΗΠΑ,  ο Κέρρυ αναλωνόταν να διαβεβαιώνει τους υπό δυσφορία συμμάχους - Ισραήλ και Σαουδική Αραβία - ενώ οι πληροφορίες έφεραν τις συζητήσεις να είναι κοντά σε ντηλ. Το Ισραήλ αντέδρασε, σχεδόν, πανικόβλητο και λίγο πολύ απείλησε ότι θα μπορούσε να επιτεθεί μόνο του στο Ιράν. Ο Κέρρυ είχε ρίξει μια μικρή βόμβα μεγατόνων – προειδοποίησε το Ισραήλ ότι, αν δεν προχωρούσαν και οι συνομιλίες για το παλαιστινιακό, το Ισραήλ κίνδυνευε με την τρίτη ιντιφάδα. Και ξαφνικά, ..εμφανίστηκε η Γαλλία, η οποία είχε παραγνωριστεί τελείως μέχρι τότε, να καθυστερήσει τη συμφωνία και να δώσει ανάσες στο Ισραήλ. Και φυσικά, εμφανίστηκαν αμέσως οι υποψίες ότι παρασκηνιακά η Σαουδική Αραβία είχε εξαγοράσει τη γαλλική παρέμβαση με αγορά οπλών από τη γαλλική πολεμική βιομηχανία. Ό,ποια και να ήταν πάντως η αιτία, η διάσκεψη απλώς αναβλήθηκε και το όλο κλίμα, μάλλον, δείχνει τις δυναμικές, τις οποίες αναπτύσσει η αμερικανό-ρωσική προσέγγιση στην περιοχή. Αμέσως μετά την αναβολή, ανακοινώθηκε από το Ισραήλ ότι θα ανεγείρονταν 20,000 νέες κατοικίες για εποίκους – την επομένη  ο Νετανιάχου ακύρωσε την απόφαση. Ήταν μια κίνηση που έδειχνε ότι και το Ισραήλ δεν μπορούσε πια να αγνοεί τα δεδομένα.

Στο συριακό μέτωπο, οι κυβερνητικές δυνάμεις συνέχισαν την προέλασή τους και σε περιοχές που έλεγχαν οι ισλαμιστές, νότια της Δαμασκού και στην περιοχή γύρω από το Χαλέπι. Σε αυτό το κλίμα, όπου πια οι πιο μαζικές μονάδες της αντιπολίτευσης, είναι ξένοι ισλαμιστές, το εθνικό συμβούλιο, το οποίο βρίσκεται στην Τουρκία αποφάσισε, τελικά, να αποδεχθεί συμμετοχή στη διάσκεψη της Γενεύης.. με όρους. Βέβαια, η αδυναμία του να εκφράσει ακόμα και τους ένοπλους επί του εδάφους, δεν δίνει και μεγάλη διαπραγματευτική δύναμη στην αντιπολίτευση – ακόμα και αν αγνοήσει κάποιος το γεγονός ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν πια όχι απλώς σταθεροποιηθεί, αλλά ανακαταλαμβάνουν και περιοχές που είχαν απολέσει, προηγουμένως. Αλλά η έμφαση προθυμίας για συμμετοχή στη διάσκεψη, είναι και μια κίνηση της Σαουδικής Αραβίας, η οποία ελέγχει την οργάνωση που βρίσκεται στην Τουρκία.

Αν, όμως, στη Μέση Ανατολή επιταχύνονται οι ρυθμοί, στη βόρεια Αφρική η εικόνα είναι αποκλίνουσα. Η βδομάδα που πέρασε στη Λιβύη, επιτάχυνε την εικόνα διάλυσης της κεντρικής εξουσίας. Στην ίδια την Τρίπολη έγιναν μάχες ανάμεσα στις δυο οργανώσεις των ένοπλων, ενώ ανατολικά και δυτικά διευρύνθηκαν τα μπλοκαρίσματα της εξαγωγής πετρελαίου ή φυσικού αερίου, σε βαθμό που η «κεντρική κυβέρνηση» να αντιμετωπίζει πρόβλημα πια με την πληρωμή των υποχρεώσεων της. Στη δυτική περιοχή, το αυτονομιστικό κίνημα πήρε νέα μορφή, όταν σε μια πόλη τουλάχιστον συστάθηκε εταιρεία διαχείρισης των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου και οι «υπεύθυνοι» δήλωσαν ότι θα διαμοιράζουν τα έσοδα ανάμεσα στην περιοχή τους, τη δυτική περιοχή [της Τρίπολης] και την νότια – προσδιορίζοντας, ουσιαστικά, ένα είδος ντε φάκτο ομοσπονδίας με την ανατολική περιοχή της κυρηναϊκής να έχει την μερίδα του λέοντος στα έσοδα από τις εξαγωγές, αφού εκεί βρίσκεται και η πλειοψηφία των κοιτασμάτων από υδρογονάνθρακες.
Από την άλλη, στη δυτική περιοχή οι Βέρβεροι μπλόκαραν, επίσης, τις εξαγωγές στην Ιταλία, απαιτώντας να καταγραφούν τα δικαιώματα τους σαν ξεχωριστή κοινότητα στο σύνταγμα.
Ο Πρωθυπουργός απείλησε μεν, αλλά δεν έχει καμία δύναμη να επιβάλει οτιδήποτε – μάλιστα η μεγαλύτερη μορφή της απειλής ήταν εκφραστική: προειδοποίησε ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνει ξένη επέμβαση. Ότι δηλαδή είχε γίνει για να ανατραπεί η κυβέρνηση του Μ. Καντάφι και να αναλάβει στην εξουσία ο ίδιος. Μόνο που τώρα κανένας στη Δύση δεν θέλει να θυμάται το φιάσκο της Λιβύης.

Στην Αίγυπτο αντίθετα, το νέο καθεστώς φαίνεται να νιώθει αυξανόμενη αυτοπεποίθηση – ανακοίνωσε ότι θα γίνουν εκλογές την άνοιξη, ενώ ανέστειλε και την εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου. Δεν είναι ότι έχει εξαφανιστεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αλλά η πόλωση της κοινωνίας ευνοεί την κοσμική κυβέρνηση του στρατού, η οποία ελέγχει πια όλα τα ΜΕ. Το νέο κλίμα εκφράστηκε και με ένα επεισόδιο στο ποδόσφαιρο: όταν ένας πδοσοφαιριστης πανηγύρισε ένα γκολ που πέτυχε με το σύμβολο της αντίστασης της Μ.Α. [τα 4 δάκτυλα], αμέσως το σωματείο του τον τιμώρησε. Σε αυτό το κλίμα, η ενδιάμεση παρέμβαση φαίνεται δύσκολη – αλλά όπως παρατηρεί το angry arab news στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από όπου ξεκίνησε η αμφισβήτηση το 2010-11 η ειρωνεία, προς την κυβέρνηση, αλλά και την Μουσουλμανική Αδελφότητα, καλά κρατεί.

Αλλά στους δρόμους και στα γήπεδα ο διαχωρισμός των δυο στρατοπέδων είναι επικίνδυνος, ακόμα για τους ενδιάμεσους. Και η ένοπλη βία, παρά τη μείωσή της είναι ακόμα στην ατμόσφαιρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου