8 Νοε 2013

Ταξικά σχόλια Ο διάλογος των εκπαιδευτικών




Ξάδελφε
Την περασμένη βδομάδα, μου έλεγες ότι την 28η Οκτωβρίου κάποιοι  τη θεωρούν ως η επέτειος του «Όχι του Μεταξά» αντί του «Όχι του Ελληνικού λαού». Με άλλα λόγια μέσα στην κοινωνία μας έχουμε άτομα που προτιμούν να κολακεύουν δικτάτορες, αντί αυτούς που έχουν πραγματοποιήσει τον αντιφασιστικό αγώνα, και μάλιστα εναντίον της κλίκας του Μεταξά. Διάβασα κάπου ότι ο υπουργός μας της παιδείας γιορτάζει το Όχι του Μεταξά. Όμως δεν είναι μόνο ο υπουργός, είναι ολόκληρο το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο που σκέφτεται με αυτό τον τρόπο. Αυτό το κατεστημένο δεν κακολογεί δικτάτορες με τους οποίους μοιράζεται ιδεολογήματα, με τον ίδιο τρόπο που δεν κακολογήθηκε η Χούντα όταν ήταν εξουσία στην Ελλάδα την περίοδο 1967-74, παρά μόνο μετά που έγινε φανερό ότι παρέδωσε την μισή Κύπρο στην Τουρκία.

Στο σχολείο μου, όπως και σε πολλά άλλα, η γιορτή της 28ης ξεκίνησε με αναφορές στην Ελληνική σημαία, το θεό, την εθνική πορεία και βεβαίως με την παρουσία της Ελληνικής και Κυπριακής σημαίας. Στα βίντεο που ακολούθησαν, η Ελληνική σημαία κυριαρχούσε. Μετά έγινε παράδοση των σημαιών στους σημαιοφόρους μαθητές, και οι διευθυντές διάβασαν τον όρκο της σημαίας. Σ' αυτόν περιλαμβάνονται όροι όπως η εθνική καταγωγή, η ιστορία του έθνους, οι παραδόσεις, οι αγώνες της φυλής κτλ. Ξάδελφε, έχω βαρεθεί αυτή την αβάσταχτα 'φοβερή φυλή'! Εγώ πάντως δεν ανήκω σ' αυτήν!

Ένα μεγάλο μέρος των εκδηλώσεων στα σχολεία περιείχε μπόλικη στρατιωτική αφήγηση, με τον ίδιο τρόπο που αυτή παρουσιάζεται και στο μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, όταν ο εκπαιδευτικός που διδάσκει το μάθημα το χρησιμοποιεί ως εργαλείο το οποίο επεξεργάζεται τις σχέσεις των εθνών από τη σκοπιά της κυρίαρχης τάξης στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα, έστω και αν ο ίδιος έχει άγνοια της πραγματικής κατάστασης. Και επειδή αυτή η εθνική αφήγηση δικαιολογεί τις φιλοδοξίες των κυρίαρχων τάξεων, τις παρουσιάζει ως να είναι αντιπροσωπευτικές και για τον υπόλοιπο λαό. Στην Ελλάδα ήταν ο οργανωμένος λαός που τα έβαλε με τον φασισμό, κι ας προσπαθούν διάφοροι να το μεταφέρουν στον δικτάτορα τον οποίο ο Ελληνικός λαός μισούσε, άσε κιόλας που δεν μπορούσε να συνενώσει δυνάμεις λόγω αυτών των αισθημάτων του λαού.  

Τι να σου πω ρε ξάδερφε;

Το ότι η 28η Οκτ είναι για το Υπουργείο Παιδείας ευκαιρία κατήχησης εθνικιστικών αντιλήψεων; Είναι! Το ότι τέτοιες σχολικές εορτές, και όχι μόνο, παραποιούν την Ιστορία; Την παραποιούν! Το ότι η Ιστορία χρησιμοποιείτε «ως εργαλείο το οποίο επεξεργάζεται τις σχέσεις των εθνών από τη σκοπιά της κυρίαρχης τάξης στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα»; Και σε αυτό έχεις δίκαιο.

Μου λες ότι έχεις «βαρεθεί αυτή την αβάσταχτα 'φοβερή φυλή'!» και ότι εσύ δεν ανήκεις σ' αυτήν! Είμαστε όμως πολιτογραφημένοι ως Ελληνοκύπριοι και άρα δεν επιλέξαμε την εθνική μας προέλευση. Σε νομικό επίπεδο δεν έχουμε και καμιά σπουδαία επιλογή. Έχουμε όμως επιλογή σε επίπεδο συνείδησης και σε αυτό δεν είμαστε μόνοι. Πολλοί είναι αυτοί που νιώθουν πρώτα εργαζόμενοι και μετά Ελληνοκύπριοι. Κάποιοι μάλιστα αντιλαμβάνονται ότι γιορτές όπως την 28η (και η κατήχηση που τις συνοδεύουν) αποσκοπούν στο να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των εργαζομένων στην κοινωνία μας ή γενικότερα σε μια κοινωνία, και αυτών που διοικούν πολιτικά και οικονομικά την κοινωνία αυτή.

Που το πάω; Το να δηλώνουμε ότι δεν ανήκουμε σ' αυτή την αβάσταχτα 'φοβερή [Ελληνική] φυλή' είναι κάτι, αλλά νομίζω ότι δεν είναι αρκετό. Όπως δεν νομίζω ότι θα ήταν αρκετό να δηλώνουμε ότι ανήκουμε στην παγκόσμια ανθρώπινη 'φυλή'. Στο κάτω-κάτω σε αυτήν ανήκουν και οι πρόεδροι, οι αρχιεπίσκοποι, τα αφεντικά κτλ. Ανήκουμε όμως στην Παγκόσμια Εργατική Τάξη που από την αντικειμενική της θέση στην κάθε κοινωνία έχει αντίθετα συμφέροντα από εκείνα της οποιασδήποτε κυρίαρχης τάξης. Πολλοί εργαζόμενοι μπορεί να σου πουν ότι αγαπούν την Ελληνική σημαία. Πόσοι άραγε θα σου πουν ότι αγαπούν τους διευθυντές των Τραπεζών; Και αυτοί Ελληνοκύπριοι είναι. Πόσοι άραγε θα σου πουν ότι θέλουν να χάσουν τις δουλειές τους; Τα αφεντικά που τους απολύουν και αυτοί Ελληνοκύπριοι είναι. Η ιδέα του Έθνους, στην περίπτωση μας, του Ελληνικού Έθνους δημιουργήθηκε ακριβώς για να επισκιάζει αύτη την πραγματικότητα δηλ. τις ταξικές αντιθέσεις και για να μην τις ξεχνώ λέω, «ανήκω στην Παγκόσμια Εργατική Τάξη και γι' αυτό στηρίζω τους αγώνες της κατά του κατεστημένου όπου και αν αυτοί γίνονται». Με αυτή την έννοια οι εργαζόμενοι δεν έχουνε πατρίδα και η «πατρίδα» δεν είναι τίποτε άλλο από το πεδίο της μάχης στο οποίο διεξάγουμε τους ταξικούς μας αγώνες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου