8 Νοε 2013

ΣΠΟΝΤΕΣ


Άμα δει το Σαμαρά, πάντως, δεν θα μοιραστούν τις πεταλλούδες

·       Πέρασε χωρίς σχόλιο το πρωτοσέλιδο της Καθημερινής για «κόντρα Αθηνών-Λευκωσίας» για το «γκάζι» με άξονα τα τερματικό. Το ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την νευραλγική σημασία του τερματικού, ιδιαίτερα με φόντο μια πιθανή λύση, όπου και η Τουρκία θα θέλει να διοχετεύεται μέρος του φυσικού αερίου μέσω των αγωγών της, είναι πολύ θετικό. Τώρα πως θα κωδικοποιηθεί στο σημειολογικό σύμπαν της εθνικοφροσύνης - σε ότι απέμεινε τέλος πάντων - το γεγονός της διαφοράς/κόντρας θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον. Αλλά, όπως είπε και κάποιος γνωστός, μερικοί το έθνος το αντιλαμβάνονται, όπως τη δευτέρα παρουσία – κάτι που υπάρχει στο χώρο των υποθετικών σεναρίων και είναι χρήσιμο ρητορικά, αλλά σίγουρα όχι στην άμεση πραγματικότητα. Ευτυχώς. Έτσι και αλλιώς, θα ήταν μαζόχες να το δουν διαφορετικά. Άλλωστε, δεν πάνε και πολλοί μήνες που ο Λ. Χριστοφόρου τα είχε με το κράτος των Βαλκανίων, γιατί δεν βοήθησε στην τραπεζιτική κρίση κλπ. Η πραγματικότητα είναι πάντα χρήσιμη και εν δυνάμει απελευθρωτικη.
·       Το θέμα της χρήσης του έθνους στην τοπική ρητορική έχει τη σημασία του και λόγω της μετέωρης κίνησης στα ποδοσφαιρικά. Ο κ. Χάσικος έλεγε την Κυριακή ότι δεν «έχουμε δικαίωμα να αποτύχουμε» στην προσπάθεια για λύση – αλλά η εφημερίδα του πουλά εθνικισμό με το καντάρι: «Αυτοί είναι τούρκοι». Ζει ακόμα στο φαντασιακο κόσμο ότι οι οικογενειακές επιχειρήσεις δεν είναι δικές του όταν μιλά σαν υπουργός; Αλλά η αντίφαση είναι και αυτή δυσκολο να κατανοηθεί; Καλά η σύγκρουση συμφερόντων – και το cognitive dissonance πάλι θα το πάρει το ποτάμι του «είμαι ότι δηλώσω» και αύριο λέω τα αντίθετα.
·       Πάντως η στήλη θεωρεί το όλο θέμα πολύ ενδιαφέρον – και παρά τις ανησυχίες κλπ. Θα είνα μια ενδιαφέρουσα κίνηση. Εξοικείωσης. Το ζητούμενο είναι ποιοί θα εξηγήσουν σε μερίδες των κερκίδων τί είναι η γεωγραφία.

·       Αυτός ο κ. Κοιλιάρης, τελικά, πρέπει να είναι δύσκολη περίπτωση, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα στον Πολίτη της Κυριακής. Και όντως σε μια φάση ακουγόταν το όνομα του σαν από τους νηφάλιους. Τελικά, όταν κάποιος καβαλήσει το καλάμι - ή έστω την υπόσχεση - για μια φαντασιακή καρέκλα, χάνει την ισορροπία;

·        Και να υποθέσουμε ότι μερικοί κρύβουν ένα bully μέσα τους, τον οποίο βγάζουν περίπατο, όταν νιώθουν ότι θέλουν καρέκλα;

·       Τελικά, ήρθε ο Ντάνουνερ, βρέθηκε με τον Αναστασιάδη, μας είπε ότι του αρέσει η Κύπρος, έγραψαν διάφοροι να μην το συναντήσει, και το θέμα χάθηκε ανάμεσα στην τρόικα, το ποδόσφαιρο και άλλα διάφορα. Αυτό είναι η μοίρα της φούσκας. Μια μη ηρωική αποκαθήλωση. Οι καημένοι που τα γράφουν και όσοι τα πιστεύουν είναι κάπως θέμα, αλλά …

·       Το ότι ο κ. Αναστασιάδης αυτήν τη βδομάδα δεν αναλώθηκε να κάνει επιθέσεις κλπ είναι καλό. Πάντως, σε μια συνάντηση του στο προεδρικό, η κάμερα τον έδειχνε να μεν σιουρκάζεται κατά την κυπριακή. Αν ήταν αυθεντικό, τουλάχιστον θα έχει ενδιαφέρον να τον παρακολουθεί κάποιος για να βλέπει που βαρα. Το κακό είναι ότι μετά από τόσες παραστάσεις - δικηγορικές, πολιτικές κλπ - είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος τη δημόσια εικόνα. Αλλά why not? Σε κάποια ηλικία μπορεί να γίνονται σοφότεροι οι άνθρωποι, ή πιο ειλικρινείς δημόσια. Θα βοηθούσε, πάντως.
·       Αυτό που φάνηκε έντονα  με το μετέωρο ποδοσφαιρικό βήμα ήταν η απουσία κοινού για να στηρίξει ενεργά κάτι. Ήταν, βέβαια, και οι τ/κ επιφυλάξεις. Αλλά είναι και το κλίμα. Όταν λέει κάτι ο Χάσικος, την Κυριακή, και ξέρει κάποιος ότι αλλά λέει και άλλα κάνει, πλακώνει μια παγώματα στο τι θα εμπιστευθεί κάποιος/α. Σε μια αθλητική εφημερίδα - με καλά γενικά σχόλια - την επόμενη της υπογραφής είχαμε τόσα κλισέ μαζεμένα για τους «χασάνηδες», για το 1963 - λες και τους πρώτους πυροβολισμούς τους έριξαν τ/κ τότε - κοκ, που ήταν να απορείς με το πόσα κλισέ μπορεί να αναπαράγει ένα άτομο, πριν προκύψει μια σκέψη για ένα πλαίσιο της συζήτηση, έστω. Υπήρχε μόνο ένα ενδιαφέρον κείμενο για τον τουρκοκύπριο επικεφαλής της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου – που μάλλον δείχνει ότι και από εκεί μερικοί είναι έτοιμοι βάλουν λεφτά να κάνουν ομάδες με εισαγόμενους παίκτες. Δεν είναι και δύσκολο - όπως λέει και η ε/κ εμπειρία. Αλλά αυτή η πιθανότητα και άρα διάσταση, δεν προχώρησε ως σκέψη... Μείναμε στο «αυτοί ούτε στην τρίτη κατηγορία δεν παίζουν»..Και ύστερα θα ξυπνήσουμε..

·       Πάντως τώρα άρχισε να μιλά και ο Ερτογάν για «σχέδιο Μπαν Κι Μουν». Και πως είπαμε ότι θα εμφανιστεί αυτό σε όσους νομίζουν ότι υπάρχει κάπου ο μαρμαρωμένος βασιλιάς; Μπορεί να είναι και στα υπόγεια της εφημερίδας του κ. Κουλέρμου.

·       Ο Τάσσος και η θετική κληρονομιά της μετάλλαξης που άφησε. Γενικά, η απορριπτική ρητορική εμφανίζεται πιο εστιασμένη και θα μπορούσε να υπάρχει και διάλογος, αντί ρητορικοί μονόλογοι. Ο Τάσσος υπήρξε νευραλγική στιγμή. Η υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μιας κυριαρχίας λ.χ., φαίνεται να είναι ένας άξονας που παίζει έντονα. Και μέχρι και η λέξη επανένωση σε μερικούς δεν ακούγεται ως κίνδυνος. Η έμφαση είναι στον κίνδυνο τουρκικής ηγεμονίας. Πάντως, με την μεταλλαγή του ελληνικού εθνικισμού σε ελληνοκυπριακή έμφαση - με τον Τάσσο και το διάγγελμα μπροστά στο παράθυρο που θύμιζε το πραξικόπημα - ανοίγει μια ενδιαφέρουσα πόρτα – ακόμα και για την κατανόηση της κόντρας Αθηνών-Λευκωσίας για το φυσικό αέριο και το τερματικό.

·       Πάντως δεν πρέπει να ξεχνά κανένας και το ότι Αναστασιάδης και Σαμαράς δεν είναι και τα καλύτερα φιλαράκια

·       Για όσους ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στην περιοχή – ιδού πως αλλάζουν τα δεδομένα: η Τουρκία κάνει σοβαρές κινήσεις προς το Ιράν και αυτό συνοδεύεται και από ανάλογες κινήσεις των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει και ένα είδος ευθυγράμμισης των δυο παικτών – και μάλιστα το Ισραήλ δυσφορεί. Αν δεν μας άπατα η μνήμη μας, η κυβέρνηση το έπαιζε πλήρης ταύτιση με το βομβαρδισμό της Συρίας – και πέταξε και τις σχέσεις με το Ιράν στον κάλαθο. Ο κ. Κασουλίδης αντιλαμβάνεται ότι αλλάζει ραγδαία το τοπίο και πάλι; Έγινε που έγινε η γκάφα λόγω της απλοϊκής αντίληψης για την παντοκρατορία της Δύσης, άντε να δούμε τί μπορεί να διασωθεί - σαν συμμαχίες - τώρα στο νέο γεωπολιτικό πλαίσιο της περιοχής.

·       Αυτό που είναι γραφικά κωμικό σε αυτή τη χώρα είναι η συνέπεια – μερικά σκάνδαλα εξαφανίζονται και δεν τα συζητούν. Και έχει να κάνει με ένα και μόνο κριτήριο – τη σχέση του εμπλεκομένου με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Καταγράφουμε θέματα, που είχαμε εδώ στην στήλη πρόσφατα – όπως το θέμα της παραχώρησης δημόσιας γης σε μέλη της οικογένειας Κασουλίδη. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Καλά το μόνιμο σκάνδαλο του κ. Χάσικου και της σύγκρουσης συμφερόντων, είναι δεδομένο. Ύστερα, είχαμε το θέμα με την Αγγλική σχολή και την κατάργηση της κοινής αργίας για το Μπαϊράμι – να το θεωρήσουμε «υποχρεωτική άδεια» για τους τ/κ, όπως έγινε και στο ποδόσφαιρο το 1955; Άσε να μην πούμε για το θέμα των αμπελοπουλιών. Η ανάγκη νομικής υπηρεσίας των πολιτών, ανεξάρτητα από το κράτος είναι πρακτική αναγκη.

·       Και τώρα θα έχουμε νέους διορισμούς σε επιτροπές, που θα επιβλέπουν τα υπουργεία. Κοιτά να δεις τί σκέφτεται ο άνθρωπος για να κάνει διορισμούς και ρουσφέτι. «Άπονη τρόικα» που δεν αφήνεις να γίνονται τα πράγματα, όπως τον παλιό καλό καιρό. Γι’ αυτό εφευρέθηκαν τα παράθυρα.

·       Να μια ενδιαφέρουσα είδηση – αν διοριστεί/εκλέγει - στα πλαίσια της μεγάλης γερμανικής συμμαχίας - ο Σουλτς επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής… Επιτρέπονται όλοι οι ελεύθεροι συνειρμοί..

·       Μεταφέρουμε, εδώ, ένα ντοκουμέντο που έστειλε ένα φίλος στα πλαίσια του διάλογου για τη δημιουργία κίνησης για την νομική υπεράσπιση των πολιτών (το κείμενο δημοσιεύεται στις Απόψεις): «Το 1974 άκουσα τον Παναγούλη  να ωρύεται στην Πάφο: "Όχι κλάδο ελαίας, παλούκι ελαίας!" Ήταν ο πρώτος εξ αριστερών "αντιμακαριακός" λόγος που άκουσα». Η στήλη δεν είναι υπέρ των μακάβριων λύσεων, ούτε υπέρ της εκδίκησης, οπότε δεν επικροτεί μεν τον τοτε λόγο του Παναγουλη - που τόσο πολύ αγαπούν σήμερα, που είναι νεκρός, μερικοί - αλλά είναι καλό να θυμούνται, επίσης, μερικοί από τί οργή γλίτωσαν με την κατανόηση της κυπριακής συναίνεσης – ή της «αλληλεγγύης του χωρκού» κατά τον ανθρωπολόγο P. Loizo.

·       Ξεκίνησε η πρώτη δικη για τη Δρομολαξιά. Ο κ. Λιοτατής γιατί δεν είναι στους κατηγορούμενους; Αυτός έφερε τον κ. Μουσταφά, αυτός του νοίκιαζε σπίτι - το οποίο μπορούσε να εκληφθεί ως παραπλάνηση ότι έμενε από εδώ - και πήρε, με δική του ομολογία, 50,000 σαν αμοιβή, για το ότι προωθούσε την πώληση και περιέφερε τον κ. Μουσταφά. Είπαμε, το γύριζε με αεροπλάνο για αυτό στοίχισε τόσα και δεν ήταν μίζες.

·       Ανοιχτά gay. Ένας έλληνας δημοσιογράφος, μετά από την αυτοκτονία ενός ατόμου στην Ιταλία, δημοσιοποίησε ότι είναι ομοφυλόφιλος με την ελπίδα να ανοίξει επιτέλους ο διάλογος για ένα ταμπού θέμα. Ανόητα ταμπού σε μια τέτοια εποχή. Όσοι έχουν τόσο κόλλημα με την αντρική ταυτότητα, που τους οδηγεί στο να είναι ενάντια στην ομοφυλοφιλία, κάποιο φροϋδικό κόλλημα έχουν. Αλλά εντάξει είναι και οι προκαταλήψεις. Όμως, σε κοινωνίες, όπου η τσόντα είναι τόσο διαθέσιμη, το να πέφτει τέτοιος πουριτανισμός για μια ερωτική πρακτική, κάτι φροϋδικό τρέχει. Η στήλη είναι καχύποπτη. Όπως και να έχει, η στήλη πιστεύει επίσης ότι και η γκέι κοινότητα θα πρέπει να μιλήσει για να διεκδικήσει τα δικαιώματα της. Το ότι τρέχει μια ομάδα για τα συμφέροντα, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του 10 με 15% του πληθυσμού είναι κούφο.


·       Επίσης, η στήλη δεν κατανοεί το σούσουρο για τις φωτογραφίες με τους «γυμνούς άντρες» κλπ σε τηλεοπτικό σόου. Το ότι τα καλλιστεία είναι εμπορευματοποίηση κλπ, είναι γεγονός. Το ότι είναι κιτς είναι εξόφθαλμο. Αλλά το να αρχίσει ο κόσμος να εξοικειώνεται με τον ερωτισμό, το γυμνό κλπ, δεν είναι κακό – αντίθετα. Έστω και διαλεκτικά παράγεται ένα απόθεμα ανοχής, που μπορεί να οδηγήσει και στη σεξουαλική απελευθέρωση. Όπως πολύ σωστά το έθεσε ο Κάρολος, όταν «το ιερό βεβηλωνεται... και ο σταθερό εξαϋλώνεται» μέσα στα πλαίσια της απομυθοποίησης που παράγει το εμπόρευμα, τότε «οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να δουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου