22 Νοε 2013

Αυτοκτονίες στην Εθνική Φρουρά - συνομωσίες αποσιώπησης και ηθικοί αυτουργοί




Η πρόσφατη αυτοκτονία εθνοφρουρού σε στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς επανέφερε με τραγικό τρόπο στην επικαιρότητα το μεγάλο και σκανδαλωδώς αποσιωπημένο θέμα των εθνοφρουρών που χάνουν τη ζωή τους αυτόβουλα ή κατά λάθος στη διάρκεια της θητείας τους. Το ζήτημα αφορά τόσο κληρωτούς όσο και μερικές φορές επαγγελματίες.

Τα ΜΜΕ έχουν αποδεχτεί μέσα στον κώδικα δεοντολογίας που τα διέπει τη λογική της σιωπής. Τα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα προώθησαν τον συγκεκριμένο περιορισμό υποστηρίζοντας την άποψη ότι η δημοσιοποίηση των αυτοκτονιών μπορεί να προκαλεί υποκίνηση σε νέες αυτοκτονίες. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι πράγματι η άποψη αυτή ευσταθεί.

Η απόκρυψη όμως αυτή συγκαλύπτει τελικά ένα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα διότι απαγορεύεται στην κοινωνία να αντιληφθεί ότι μερικά άτομα χάνουν τη ζωή τους στην Εθνική Φρουρά κάθε χρόνο. Την τελευταία δεκαετία μάλιστα φαίνεται ότι οι νέοι εθνοφρουροί που προχώρησαν στο απονενοημένο διάβημα έφτασαν τις μερικές δεκάδες. Στον αριθμό αυτό θα πρέπει να προστεθούν και οι θάνατοι από δυστυχήματα,  όπως στο πρόσφατο δυστύχημα που εθνοφρουρός καταπλακώθηκε από στρατιωτικό φορτηγό μέσα στο στρατόπεδό του στην περιοχή Λευκωσίας. Σε αυτά εντάσσονται και τα δυστυχήματα με αξιωματικούς, αρχίζοντας από τον Ευάγγελο Φλωράκη και πολλούς άλλους, με τη μόνη διαφορά είναι ότι αυτοί κηδεύονται ως ήρωες.

Μια σημαντική για τη δημοκρατία αναπηρία είναι ότι η Εθνική Φρουρά μένει στο απυρόβλητο των όποιων ελέγχων από οποιεσδήποτε ανεξάρτητες επιτροπές ελέγχου και επιβάλλεται μια κακώς νοούμενη μυστικότητα που με πρόσχημα την προστασία από τον εχθρό δημιουργεί ένα θύλακα αδιαφάνειας. Πάντως θα αναμέναμε μια αυτεπάγγελτη ανάμιξη στην υπόθεση αυτή της Επιτρόπου Διοικήσεως και ίσως άλλων αρμοδίων. Αναμένουμε από την Κυβέρνηση ή από τη Βουλή να ανακοινώσει τον αριθμό των αυτοκτονιών από το 2000 και να διαφωτίσει την κοινωνία για τις έρευνες που έγιναν για το ζήτημα και τα συμπεράσματα τους.

Η ΕΡΑΣ έχει απο καιρό προτείνει την δημιουργία ενός ανεξάρτητου  φορέα πολιτών, που μεταξύ άλλων θα μπορεί να εισέρχεται ανά πάσα στιγμή σε όλα τα στρατόπεδα και να διενεργεί αυτεπάγγελτα έρευνες, να δέχεται και να διερευνά παράπονα και καταγγελίες κληρωτών, γονέων και επαγγελματιών.

Καταγγέλλουμε και καταλογίζουμε  ηθική  ευθύνη  στον υπουργό της Άμυνας  και σε άλλους πολιτικούς και ειδικά βουλευτές οι οποίοι σε κάθε περίοδο κατάταξης στην Εθνική Φρουρά ασκούν δημόσιο εκβιασμό στους νεολαίους να καταταγούν, στιγματίζοντας τους. (Ονομάζοντας μάλιστα φυγόστρατους όσους πιθανόν δεν μπορούν να αντέξουν τα φαινόμενα ψυχολογικής και σωματικής βίας, εκφοβισμού, καταναγκασμού και φασιστικών συμπεριφορών που προσβάλλουν και υποβαθμίζουν την ανθρώπινη υπόσταση των στρατιωτών).

Επιπλέον η ΕΡΑΣ θεωρεί αναγκαία τη δραστική μείωση της θητείας καθώς και την καθιέρωση θητείας κοινωνικής προσφοράς ίσης διάρκειας για όσους δεν επιθυμούν να υπηρετήσουν στην Εθνική Φρουρά.



1 σχόλιο:

  1. Η μη δημοσιοποίηση μιας αυτοκτονίας αποτελεί σωστή προσέγγιση από τα ΜΜΕ; Πιστεύω πως ναι. Τα ΜΜΕ αποφεύγουν να δημοσιοποιήσουν τις αυτοκτονίες, όχι μόνο των εθνοφρουρών αλλά και των υπόλοιπων πολιτών επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο του μιμητισμού. Αν η Κύπρος δεν ήταν μοιρασμένη, θα έλεγα πως δεν χρειάζεται να υπάρχει η εθνική φρουρά. Ειδικά μάλιστα, όταν ορισμένες μονάδες λειτουργούν ως φυτώρια παραγωγής ακροδεξιών εθνοφρουρών και αξιωματικών. Από τη στιγμή που υπάρχει η Εθνική Φρουρά, πρέπει να ληφθούν μέτρα ώστε ο εθνοφρουρός, μετά τους πρώτους μήνες της εκπαίδευσης, να ασχολείται παραγωγικά. Να μορφώνεται, να εκπαιδεύεται σε τεχνικά ζητήματα, να αξιοποιεί τυχόν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του από τον αθλητισμό και το θέατρο μέχρι και τη μηχανική. Δυστυχώς, έχουμε πολλούς άνεργους επιστήμονες οι οποίοι θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την εκπαίδευση των στρατιωτών μας. Επιπλέον θα έπρεπε να υπάρχει αυξημένος αριθμός ψυχολόγων ώστε να παρεμβαίνουν όταν εντοπίζουν κάποιο πρόβλημα. Παράλληλα, και οι γονείς πρέπει να συζητούν με τα παιδιά τους και να έχουν έγνοια, χωρίς να τους φορτώνουμε την ευθύνη του ψυχολόγου.
    Είναι και ένα άλλο ζήτημα το οποίο θα πρέπει να μας προβληματίσει. Ο γιος μου υπηρέτησε στην πράσινη γραμμή υπό δύσκολες συνθήκες. Επειδή κάποιοι είτε επειδή είχαν πρόβλημα είτε επειδή προσποιούντο πως είχαν πρόβλημα, έπαιρναν αναστολή ή απαλλάσσονταν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα περισσότερες σκοπιές και περισσότερη πίεση. Η οποία μπορεί να οδηγήσει και στην αυτοκτονία. Άρα, λέω, αν εγώ νομίζω ότι κάνω την προσωπική μου επανάσταση πετυχαίνοντας απαλλαγή, φορτώνω τις δικές μου σκοπιές και υπηρεσίες στο γιό του αδελφού μου, του γείτονα μου κλπ. Όταν απολύθηκε ο γιός μου και μιλούσαμε για το στρατό, μου είπε, όταν τον ρώτησα τι του έμεινε από τη θητεία. Μου είπε ότι έκανε καλούς φίλους, ότι είδε κάποιες από τις δυσκολίες της ζωής και τέλος: «Θκυό χρόνια έκρουσεν ο εγκέφαλος μου». Εννοούσε από το γεγονός ότι δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό και παραγωγικό. Αυτά και κλείνοντας να γράψω και κάτι που ίσως να διάβασαν και άλλοι: «Στη ζωή όποιος απέτυχε να γίνει πολίτης, έγινε αλήτης και όποιος απότυχε να γίνει αλήτης, έγινε μόνιμος».

    ΑπάντησηΔιαγραφή