1 Νοε 2013

Η αντιπαράθεση γύρω από τον κ. Δημητριάδη: η επίθεση του νέο-γιωρκατζισμού και οι συγκλίσεις αντιστάσεων της κοινωνίας των πολιτών


«Αν, λοιπόν, ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς του κράτους, μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να νιώσει τις ερπύστριες της πολιτικής μήνιδος για να περνούν από πάνω του καθημερινά, φανταστείτε τι μπορεί ένας άνθρωπος με εξουσία να κάνει εναντίον ενός αδύναμου και ανώνυμου πολίτη.»
Α. Παράσχος, Καθημερινή, 27/10, για τις επιθέσεις ενάντια στον κ. Δημητριάδη



Η αντιπαράθεση γύρω από τον κ. Δημητριάδη πήρε το περασμένο σαββατοκύριακο μια νέα και ενδεχομένως την πιο ενδιαφέρουσα, μέχρι τώρα, τροπή. Μετά από μια βδομάδα υστερικών επιθέσεων, την Κυριακή διαφάνηκε ότι οι δυο κυριακάτικες εφημερίδες, που εκφράζουν τη φιλελεύθερη δεξιά, αλλά και μερίδα της αριστεράς, η Καθημερινή και ο Πολίτης, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την κατασκευασμένη υστερία. Η κωδικοποίηση των προεκτάσεων της επίθεσης από τον κ. Παράσχο ήταν σαφής. Αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακός ήταν ο Πολίτης: όχι μόνο είχε στο εξώφυλλο διαφήμιση της συνέντευξης του κ. Δημητριάδη, αλλά η σελίδα 12 των σχολίων του ‘Παρασκηνίου’, μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις ιστορικές σελίδες της κυπριακής δημοσιογραφίας. Σε τρία κείμενα - σχόλια ο ανώνυμος αρθρογράφος - με το ψευδώνυμο Θουκύς - αποκάλυψε τη σαθρότητα και τις αντιφάσεις των επιθέσεων. Και σαφώς, θα ήταν αδύνατο να είχε υπάρξει αυτή η εικόνα, χωρίς την άμεση ή έμμεση στάση του κ. Δ. Διονυσίου.

Η κατασκευασμένη υστερία: το ψέμα με τις κάμερες, η αναζήτηση θέματος στο συμβόλαιο της Αλβάρεζ και Μάρσαλ, η φρουρά του Δημητριάδη και ό,τι θυμηθεί ο Ρίκκος – εκτός, βέβαια, από τις πιθανες διαρροές συμβούλων


Η κατασκευή της υστερίας ξεκίνησε με μια τριπλή κίνηση: από τη μια, στα ΜΜΕ άρχισε πάλι να παίζει το σενάριο ότι ο Δημητριάδης έβαζε κάμερες στην Κεντρική Τράπεζα (ο Big brother κοκ), ταυτόχρονα ένας σύμβουλος - φανατικός υποστηρικτής του κ. Ορφανίδη - ξεκίνησε επίθεση ενάντια στο Διοικητή γιατί ανέβαλε μια συνάντηση του Δ.Σ, ενώ η κυβέρνηση ανακοίνωνε μια εκπληκτική αύξηση των απολαβών των μελών του Δ.Σ. Το σκηνικό είχε στηθεί – και σχεδόν χυδαία εξαγοραστεί δημόσια. Αρχές της βδομάδας, μπήκε στο σκηνικό, που ετοίμαζε η Αλήθεια και ο Φιλελεύθερος, με μια σειρά από κείμενα που αναζητούσαν σκάνδαλα στην υπογραφή των συμβολαίων με την Αλβάρεζ και Μάρσαλ. Παρά τις ανακοινώσεις της Κεντρικής Τράπεζας, η υστερία αυξανόταν και φάνηκε να κορυφώνεται όταν ο Φιλελεύθερος ανακοίνωνε λίγο πολύ ένα είδος πραξικοπήματος – ότι το Δ.Σ θα ζητούσε παραίτηση του Διοικητή. Δεν είχαν, βέβαια, νομική βάση να το επιβάλουν, αλλά μέσα στον κυκεώνα των επιθέσεων που γυρόφερνε από την μια στις κάμερες, από την άλλη στα συμβόλαια, και από την άλλη στη διαμάχη με το Δ.Σ,  η εικόνα ήταν ότι η κοινωνία ζούσε την ολοκληρωτική επίθεση. Ο Δημητριάδης δεν υποχώρησε. Την Παρασκευή, έδωσε συνέντευξη το ΡΙΚ και ήταν σαφής, ξεκάθαρος, και αποφασιστικός. Φαινόταν να καταλαβαίνει το ιστορικό παιχνίδι, στο οποίο είχε κληθεί να πρωταγωνιστεί: ένας ακαδημαϊκός μπροστά στην υστερία του γιωρκατζισμού, που χρησιμοποιούσε τα ΜΜΕ, αντί τις σφαίρες για να εκφοβίσει. Μπροστά στα δεδομένα ότι απόρρητα έγγραφα της Κεντρικής Τράπεζας είχαν καταντήσει σαν τα φιστίκια στο Φιλελεύθερο, κάλεσε το Γενικό Εισαγγελέα να επέμβει.

Μπροστά στο γεγονός ότι δεν έσπασε για να παραιτηθεί μετά από μια τέτοια επίθεση, ρίχτηκε στο σκηνικό και ο Ρ. Ερωτοκρίτου, ο οποίος δήλωσε ότι θα ερευνούσε την Κεντρική – και κάνοντας αδιάφορες αναφορές σε διαρροές, άρχισε να εστιάζει στον παραπονούμενο, το διοικητή σαν υπό κατηγορία. Αν κάποιος είχε οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ο κ. Ερωτοκρίτου δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ουδέτερος δημόσιος λειτουργός, εκείνες οι μέρες θα είναι πάντα τεκμήριο της αδυναμίας του. Συμπεριφέρθηκε, ουσιαστικά, σαν δικηγοράκος του προεδρικού, που ενδιαφέρεται να βρει οποιαδήποτε λεπτομέρεια ή έστω να αφήσει να διαρρέει μια αρνητική εικόνα για τον πελάτη του.

Και αυτό ήταν αναγκαίο για το προεδρικό, καθώς τα θεάματα άρχισαν να ξεφουσκώνουν. Η πρώτη φούσκα που έσκασε, ήταν η υπόθεση με τις κάμερες. Ο Επίτροπος για προσωπικά δεδομένα, ο κ. Δανιηλίδης, ο οποίος αναφερόταν, σχεδόν θριαμβευτικά, στις αρχές τις βδομάδας, ότι θα «έμπαινε στην Κεντρική», ξαφνικά χάθηκε από τη δημοσιότητα, όταν ανακοίνωσε την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή στην Κεντρική υπήρχαν πάνω από 80 κάμερες, οι οποίες είχαν τοποθετηθεί επί Α. Ορφανίδη - και φυσικά κανένας από τους νυν ευαίσθητους δεν διαμαρτυρήθηκε - ενώ πρόσφατα τοποθετήθηκαν μόνο τέσσερις. Αμέσως, λογοκρίθηκε.

Την ίδια μέρα, είχε κυκλοφορήσει και ανακοίνωση της Αλβάρεζ και Μάρσαλ ότι, ουσιαστικά, δεν διεκδικούσε success fee – αυτό το οποίο ήταν η αιχμή της επίθεσης τις προηγούμενες μέρες. Σε μια ακόμα γραφική στιγμή, ο Φιλελεύθερος είχε τίτλο «περίεργη επιστολή». Φυσικά, ο Φιλελεύθερος σε μια άλλη χώρα θα ήταν υπό διερεύνηση για τη δημοσίευση απόρρητων πληροφοριών – και ιδιαίτερα το άτομο που τις διέρρευσε. Αλλά η παρανομία είχε προστάτη το κ. Ρίκκο. Και έτσι, το φιάσκο της διάψευσης ονομάστηκε «περίεργη επιστολή».

Σε αυτό το κλίμα, η φιλελεύθερη αντίδραση της Κυριακής εμφάνισε, για πρώτη φορά, μια ευρύτερη αντίσταση στην υστερία του νεογιωρκατζισμού, που θύμιζε την ιστορική σύγκλιση αριστεράς και φιλελεύθερων, την περίοδο 2004-2010. Αν και σε αυτήν την φάση, η σύγκλιση άγγιζε και ευρύτερα στρώματα και τάσεις – η ΕΔΕΚ λ.χ. και η συμμαχία του κ. Λιλλήκα κρατήθηκαν σε απόσταση από την υστερία, ενώ πριν μερικές βδομάδες ανάλογη απόσταση κράτησε και ο Γ. Κολοκασίδης.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο έριξαν νέο θέμα στο τραπέζι – για τη φρουρά του Δημητριάδη. Και πάλι, βέβαια, όπως αρμόζει σε ένα είδος γιωρκατζισμού, το όλο θέμα το είχε κατασκευάσει αρχικά - όπως άλλωστε και το θέμα με τις κάμερες - η εφημερίδα του υπουργού εσωτερικών του κ. Χάσικου. Την Κυριακή, σαν είδος απειλητικής φήμης, ανέλαβε να το προωθήσει ο Ιωνάς Νικολάου. Διακυβέρνηση μέσω ψίθυρων και παραπλανητικών πρωτοσέλιδων. Τελικά, την Τετάρτη, ο Φιλελεύθερος και πάλι, με μια μικρή εσωτερική διευκρίνηση ανέφερε ότι «το θέμα της φρουράς στην Κεντρική φαίνεται να ξεκαθαρίζει, αφού δόθηκε η εξήγηση ότι τα άτομα που εκτελούν τα καθήκοντα αυτά είναι υπάλληλοι της Κεντρικής και τους ανατέθηκαν να εκτελούν χρέη φρουρού.» Την επομένη, βέβαια, ο Φιλελεύθερος επανήλθε, όπως τον Ιωνά, για να μας πληροφορήσει ότι τα «αποτελέσματα της έρευνας αναμένονται». Να διατηρείται, γενικώς, ένα κλίμα επίθεσης και ασάφειας. Στην οποία, βέβαια, αφαιρούνται επιμελώς τα κραυγαλέα σκάνδαλα, που αφορούν την κυβέρνηση - είτε είναι η δημόσια εξαγορά του ΔΣ, είτε οι συγκεκριμένοι διορισμοί, είτε το θέμα των διαρροών. Σε μια αφοπλιστική δήλωση στο κείμενο του Φιλελευθέρου της Τετάρτης, ο δημοσιογράφος μας ανακοίνωσε ότι «οι καταγγελίες για διαρροές έγγραφων, φαίνεται πως δεν τεκμηριώνονται με στοιχεία, παρά τις ισχυρές υπόνοιες που υπάρχουν.» Φαίνεται ότι στην Κεντρική, τα εμπιστευτικά έγγραφα σηκώνονται μόνα τους και κάνουν περίπατο, μέχρι που βρίσκουν δημοσιογραφικά γραφεία - και τότε ξαπλώνουν ν’ αναπαυθούν σε πρωτοσέλιδα. Ενώ οι αρχές κάνουν τον τροχονόμο, αν είναι «δικός τους» δημοσιογράφος. Έστω και αν υπάρχουν και δημοσιεύματα για συμβούλους που πήραν έγγραφα από το νομικό γραφείο της Κεντρικής.

Το ζήτημα της Αλβάρεζ-Μάρσαλ: Όταν ο Πολίτης της Κυριακής ανασυνθέτει τις συνέπειες μιας «αρρωστημένη έμμονης», η οποία μετέτρεψε το πρόσφατα εξαγορασμένο Δ.Σ. σε όργανο των διεκδικήσεων της εταιρείας μέσα από μια σειρά παραπλανητικών αναφορών και ψεμάτων
Η υστερία γύρω που την Αλβάρεζ-Μάρσαλ παίχτηκε σε τρία διαδοχικά σταδία: Αρχικά, έγινε προσπάθεια να ταυτιστεί με την Πίμκο και έτσι να φανεί ότι οι ανάγκες των τραπεζών (όπως τις ανέδειξε η Πίμκο – η οποία είχε επιλεγεί με επίμονη και της τρόικα) ήταν προϊόν «συμφερόντων». Αυτή η φούσκα έσκασε γρήγορα, αφού το συμβόλαιο για το οποίο διεκδικούσε χρήματα η Αλβάρεζ-Μάρσαλ είχε υπογραφεί το Μάρτιο. Ακολούθησε νέα επίθεση με άξονα το ότι είχε συμφωνηθεί να δοθεί success fee – μια ρητορική κίνηση, η οποία και πάλι λογόκρινε το γεγονός ότι η συμφωνία αφορούσε την πιθανότητα να φέρει επενδύσεις η εταιρεία. Και φυσικά, λογοκρίθηκε και το ότι η Κεντρική και ο διοικητής επέμεναν ότι δεν μπορούσε να διεκδικήσει τίποτα, αφού είχε γίνει κούρεμα. Σε αυτό το σημείο, είναι αξιοσημείωτο και ένα μικρό σχόλιο της Γενικής Ελέγκτριας στη Βουλή, την Τρίτη 29/10, ότι ένας όρος, ενδεχομένως ανάλογος του «success fee»,  ο οποίος υπάρχει σε «συμβόλαια με εργολάβους», είναι το «bonus»..


Και τελικά, το τρίτο μέρος της επίθεσης είχε να κάνει με το γεγονός ότι το συμβόλαιο για τη βοήθεια της εταιρείας στην Κεντρική για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες τους κουρέματος, υπογράφηκε μετά. Ήταν μια απλή ετεροχρονισμένη υπογραφή, την οποία τα κυβερνητικά ΜΜΕ προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως πλαστογραφία – παρά το ότι ήταν φανερό ότι δεν είχε ευνοηθεί κανένας και ήταν απλώς διαδικαστική αλλαγή. Αλλά δεν είχαν και τίποτα άλλο πια. Και έπρεπε να καλύψουν δυο υπαρκτά σκάνδαλα – το δημόσιο ρουσφέτι της κυβέρνησης προς το Δ.Σ. και το ότι οι διαρροές έγιναν από γνωστό ακριβοπληρωμένο σύμβουλο. Και τα δυο έθεταν ζήτημα νομιμότητας των πράξεων και των διορισμών της κυβέρνησης.

Ο Πολίτης είχε περιγράψει με σαφήνεια το όλο σκηνικό, πριν να αποκαλύψει ότι η κυβέρνηση είχε ήδη προβεί σε αμφιλεγομενους διορισμους:
«Το συμβόλαιο της διεθνούς αυτής εταιρείας που υπεγράφη το Δεκέμβριο του 2012 έληγε μετά την έρευνα που έκανε στο τραπεζιτικό μας σύστημα. Όταν όμως προέκυψε το κούρεμα από το Γιούρογκρουπ, η Κεντρική αποφάσισε να το ανανεώσει για να μας βοηθήσει στην αναδιάρθρωση του τραπεζιτικού μας συστήματος, το οποίο βάρεσε διάλυση. Ετοιμάστηκε ένα έγγραφο στις 23 Μαρτίου του 2013 μεταξύ των δυο Γιούρογκρουπ για συνέχιση της συνεργασίας, στο οποίο η εταιρεία ζητούσε και success fee σε οποιαδήποτε περίπτωση έρχονταν κεφάλαια από το εξωτερικό για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το συμβόλαιο έπρεπε να περάσει από το δ.σ. της Κεντρικής, αλλά λόγω της συνεχούς παρουσίας του διοικητή στο προεδρικό, δεν κατέστη δυνατό να επικυρωθεί στις 25 Μαρτίου που είχε τεθεί η συνεδρίαση. Στο μεταξύ ο κ. Ευαγγέλου, νομικός σύμβουλος της Κεντρικής, ζήτησε να γίνουν κάποιες τροποποιήσεις. Ο κ. Hal Hirsch της Αλβαρέζ ζήτησε εσπευσμένα στη συνέχεια να υπογραφεί το συμβόλαιο, διαφορετικά το κλιμάκιο της εταιρείας θα αποχωρούσε από την Κύπρο. Το θέμα διαπραγματεύτηκε ο διοικητής δια ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ζητώντας αλλαγές στο συμβόλαιο. Στο νέο βελτιωμένο συμβόλαιο αποκλειόταν οποιοδήποτε success fee και καθοριζόταν ότι η εταιρεία θα έπαιρνε μια προμήθεια, αν έρχονταν στην Κύπρο κεφάλαια από το εξωτερικό για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Όχι από το κούρεμα. Η παρέμβαση του Πανίκου για οποιονδήποτε αντικειμενικό παρατηρητή βελτίωσε το πρώτο συμβόλαιο, με την αλληλογραφία να κοινοποιείται επίσης στον υπουργό οικονομικών Μιχάλη Σαρρή και τον Ανδρέα Χαραλάμπους του υπουργείου οικονομικών. Ο κ. Hal Hirsch άφησε στο συμβόλαιο την ημερομηνία 23/3/2013 αποδεχόμενος τις αλλαγές που έκανε ο κ. Δημητριάδης, με τον διοικητή να υπογράφει τελικά στις 28/3. Γιατί το έκανε; Ίσως γιατί ήθελε το συμβόλαιο να τρέχει από τις 23 για να πληρωθούν οι άνθρωποι της εταιρείας του που βρίσκονταν στην Κύπρο και εργάζονταν. Κάποιοι εδώ μιλούν για πλαστογραφία. Εάν υπάρχει τέτοιο θέμα, αυτό αφορά τον Hal Hirsch και όχι τον διοικητή. Περί ανοησιών, όμως, πρόκειται. Αν κάποιος σου στείλει ένα συμβόλαιο που έχει ημερομηνία 23 και εσύ το υπογράψεις στις 28 είναι πλαστογραφία; Το θέμα αυτό ωστόσο συντηρείται όλη αυτήν την βδομάδα και δεν βλέπουμε την ουσία και την πραγματική σκευωρία που εξυφαίνεται εναντίον του πορτοφολιού του κύπριου φορολογούμενου. Ο κ. Hal Hirsch ζητά να πάρει recapitalization fee, ενώ δεν δικαιούται με βάση τις γνωματεύσεις των δικών μας νομικών και τη θέση του διοικητή. Σταμάτησε μάλιστα να στέλνει τα μηνύματα του απευθείας στον διοικητή και τα στέλνει στα μέλη του δ.σ. Τα οποία έχουν τσιμπήσει. Κατευθυνόμενα από το προεδρικό, αφού έχουν πάρει στις 16 Οκτωβρίου και μια τεράστια αύξηση (ενώ την σύνταξη της μάνας μου την έκοψε ο Χαρρίκος) επιμένουν να υποστηρίζουν τις θέσεις του κ. Hal Hirsch που πότε ζητά 10 εκατ. προμήθεια, πότε 4.75 εκατ. και στις 23 Οκτωβρίου αποδέχεται 1.5 εκατ., θεωρώντας ότι ανακεφαλαιοποιήθηκε μόνο ο Συνεργατισμός. Και όμως και εδώ έχει άδικο, αφού ο Συνεργατισμός δεν συμπεριελήφθη ποτέ στο τραπεζιτικό σύστημα. Ποιό είναι το συμπέρασμα; Κάποιοι που πήραν πρόσφατα αυξήσεις και θέλουν να δικαιολογήσουν τους μισθούς τους, θέλουν να πληρώσουν τον Hal Hirsch για να αποδείξουν ότι για όλα φταίει ο Πανίκος Δημητριάδης. Επιπλέον δια των διαρροών που κάνουν (και τις σημειώνει ο κ. Hal Hirsch στα μέιλ του) θα φάμε ακόμα μια καμπάνα στο διαιτητικό δικαστήριο του Λονδίνου για παραβίαση εμπιστευτικότητας, ίσως καμία δεκαριά εκατ. ακόμα. Εδώ μιλάμε για αρρωστημένη εμμονή κάποιων να φύγει ο διοικητής..»  Πολίτης, 27/10 , σελ. 12

Ο τραμπουκισμός και οι νέες αντιστάσεις


Ένα σχόλιο του κ. Γ. Καλλινίκου, στη στήλη του στο Φιλελεύθερο, είναι εκφραστικό του κλίματος που καλλιεργούν μερικοί. Αν και ο τόνος είναι light χιούμορ/ειρωνεια, η γενική κατεύθυνση την οποία στηρίζει και μια ευρύτερη ομάδα που λειτουργεί σαν κερκίδα αυτής της επίδειξης «επιβολης» - όπως λ.χ. η στήλη του κ. Παπαδημήτρη επίσης στο «Φ» - είναι εκφραστική της νοοτροπίας που δικαιολογεί/κατανοει, αν δεν ενθαρρύνει, τον αυταρχισμό. Λέει, λοιπόν, απευθυνόμενος στον κ. Αναστασιάδη:
«Για να εκλεγείς πρόεδρος, συμμάχησες ακόμα και με τον διάβολο που λέει ο λόγος… Και τώρα που είσαι πρόεδρος νομίζουν μερικοί-μερικοί ότι μπορούν να κάνουν ότι τους γουστάρει. Κούνια που τους κούναγε.. Εντάξει τασάκια δεν μπορείς να πετάς πλέον..Τωρα υπάρχουν πιο σικ μέθοδοι. Τώρα υπάρχει η επιλεκτική διαρροή πληροφοριών και εγγράφων που εκθέτουν τους ενοχλητικούς σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και οι επιλογές τους είναι μόνο δυο: είτε η φυγή, είτε ο λιθοβολισμός.» [Φιλελεύθερος, 30/11, σελ. 11]
Η φαντασίωση του «λιντσαρίσματος» - σαν επίδειξη επιβολής μέσα από απειλές και επιθέσεις - προφανώς, υπάρχει ακόμα σε μερικούς. Μέχρι που ανακαλύπτουν, όπως γίνεται πάντα ιστορικά, τα όρια του τραμπουκισμού σαν δημόσιου θεάματος. Το κείμενο είναι αποκαλυπτικό: αφού «επικροτεί», χιουμοριστικά, την κατασκευή υστερίας εσωτερικά, μετά συμβουλεύει τον Αναστασιάδη να υποταχθεί στον Ντάουνερ, διότι εκεί δεν τον παίρνει: ο φωνακλάς που ρίχνει τασάκια, πρέπει να γίνεται χαλί για τους «ανώτερους».

Στην ίδια έκδοση του Φιλελευθέρου, υπάρχει και ένα σχόλιο της κ. Ταραμουντά με αυταρχικές ιαχές, έστω και αν είναι για γενικότερα θέματα: «Είναι η ώρα ο πρόεδρος να κτυπήσει το χέρι στο τραπέζι..» Μα το μόνο «τραπέζι» που υπάρχει, είναι αυτό των φτηνών θεαμάτων που φτιάχνουν οι δημοσιογράφοι του προεδρικού για να απαλύνουν την εικόνα της πραγματικότητας. Κοινώς – σε κάποιον κατευθύνουν την επίθεση για να αλλάξει η εστίαση. Ο κ. Καλλινίκου το αναγνώρισε τουλάχιστον: «Αν φάμε τον Πανικο που μέχρι τώρα έπαιζε τον αποδιοπομπαίο τράγο..»

Το ότι απέναντι σε αυτό το κλίμα, άρχισε να διαμορφώνεται μια αντίσταση και στο χώρο των ΜΜΕ είναι ίσως η πιο θετική εξέλιξη των τελευταίων βδομάδων. Ο νέος αυταρχισμός και η ρουσφετολογία που το συνοδεύει - με τις εξαγορές μέχρι και Δ.Σ. - είναι κινήσεις αμηχανίας, αλλά φέρνουν στην επιφάνεια τη χειρότερη εκδοχή του κυπριακού κατεστημένου και του παρελθόντος των πελατειακών σχέσεων και του παρακράτους. Το ότι πρωταγωνιστές είναι άτομα, όπως ο κ. Χάσικος και ο κ. Ι. Νικολάου δεν είναι παράδοξο. Το ότι σε αυτό το σκηνικό συμμετέχει και η Αλήθεια, η εφημερίδα που εξέφραζε κάποτε το δεξιό φιλελευθερισμό, είναι, όμως, εκφραστικό των ορίων εκείνου του λόγου – η άνεση με την οποία παράγει τη μωροφιλοδοξία επίδειξης και υποταγής είναι και ένα τεκμήριο αποκάλυψης.  Το ότι μια άλλη μερίδα των φιλελευθέρων έχει περάσει παρακάτω, και μπορεί να δει το θέαμα, τον τραμπουκισμό ή την αρρωστημένη εμμονή για αυτό που είναι – και ως κίνδυνο για τη δημοκρατία – μπορεί να είναι σύμπτωμα προόδου.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου