18 Οκτ 2013

Η αντιπαράθεση Αναστασιάδη – Δημητριάδη: όταν το προεδρικό συμπεριφέρεται σαν control freak, αναζητώντας τρόπο να βολέψει τους «δικούς του» και το τραπεζιτικό κατεστημένο


Συνεχίστηκε και αυτή τη βδομάδα η προσπάθεια του προεδρικού να διατηρήσει, έστω και σε πιο χαμηλούς τόνους, την ένταση με το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Μετά από τη σαφή δήλωση Ντράγκι, την Κυριακή, ότι οι επιθέσεις ενάντια στο διοικητή ερμηνεύονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ως προσπάθεια «υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της Κεντρικής Τράπεζας»ο κ. Αναστασιάδης επέλεξε την πρακτική των διαρροών σε πηγαδάκια δημοσιογράφων για να πει ότι θα «συνεχιστεί η διαδικασία για τον διοικητή», ενώ απέρριψε και πρόταση για συνάντηση μεταξύ τους. Η στάση του κ. Αναστασιάδη μπορεί να ερμηνευθεί και ως αποτέλεσμα συμβουλών του επικοινωνιακού του επιτελείου – είναι εμφανές ότι το μενού του τελευταίου μήνα περιλαμβάνει την εικόνα του κ. Αναστασιάδη που το παίζει «αποφασιστικός». Και αφού το βεληνεκές του προεδρικού επικοινωνιακού επιτελείου λειτουργεί μόνο στο εσωτερικό - όπου μπορεί να κατασκευάζει μια ελεγχόμενη εικόνα λόγω ελέγχου της πλειοψηφίας των ΜΜΕ - η όλη προσπάθεια έχει τα γνωστά στοιχεία του «άλλα λέμε στο εξωτερικό και άλλα στο εσωτερικό». Έτσι, από την μια, η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα λόγω τρόικας, στην οποία συμμετέχει και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ενώ ταυτόχρονα αναλώνεται σε δημόσιες επιδείξεις για εσωτερική κατανάλωση.

Τα κίνητρα της κυβέρνησης: να διορίσουμε «τους δικούς μας» όπου οι «δικοί μας» δεν είναι απλώς άτομα αλλά τραπεζιτικά συμφέροντα
Μια πρώτη ανάγνωση αυτής της προσπάθειας έχει να κάνει και με την ομολογία του Α. Νεοφύτου, την Τετάρτη στη βουλή, ότι η συζήτηση για τους ημικρατικούς - και εμφανώς η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει όλους του θεσμούς, από τα κρατικά πανεπιστήμια μέχρι την Κεντρική, ως ημικρατικους - ήταν αποκαλυπτική: «Όλοι γνωρίζουμε πως διορίζουμε τα Δ.Σ. για να σάσουμε τους δικούς μας» [Φιλελεύθερος, 17/10/2013, σελ. 11]. Η κυβέρνηση έχει άλλωστε αναλωθεί για μήνες να διορίζει στην Κεντρική άτομα τα οποία θεωρούνται «δικά της» - και για να το πετύχει αυτό άλλαξε και την νομοθεσία. Όταν λ.χ. έγιναν οι πρώτοι διορισμοί στο ΔΣ της Κεντρικής υπήρχαν και στον τύπο σαφείς αναφορές σε ποιόν πρόσκειται ποιός κλπ. Και όταν μάλιστα ένας από τους διορισμένους, ο Μ. Σπανός, ο οποίος θεωρείτο φίλος του προέδρου, φαίνεται να συμπεριφερόταν επαγγελματικά και άρα συνεργαζόταν με το Διοικητή στην εφαρμογή των κανονισμών, τελικά τον «άδειασαν» και αφού τον άφησαν να παραιτηθεί από το ΔΣ της Κεντρικής για να υποβάλει υποψηφιότητα για το ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, τον άφησαν, τελικά, στα κρύα του λουτρού - δεν το συμπεριέλαβαν στην τελική λίστα των "διορισμών" του ΔΣ.

Όμως, το ζητούμενο είναι ευρύτερο – «οι δικοί» της κυβέρνησης δεν είναι απλώς κάποια άτομα που θα βολευτούν. Όπως δείχνει και η ιστορία της αντιπαράθεσης, το πιο ουσιαστικό πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση, ή έστω ένα μέρος της με τον οποίο φαίνεται να ταυτίζεται τώρα ο κ. Αναστασιάδης, θέλει ουσιαστικά να δωρίσει την Κεντρική και πάλι στα ίδια τραπεζιτικά κυκλώματα που οδήγησαν την οικονομία στην κρίση. Ο διορισμός του κ. Συρίχα λ.χ. στο Δ.Σ. ήταν αποκαλυπτικός έστω και αν δεν σχολιάστηκε - και ο μη σχολιασμός ήταν μέρος της διαδικασίας συγκάλυψης. Ο κ. Συρίχας ήταν το δεξί χέρι του κ.Ορφανίδη, και στην Κεντρική θεωρείτο, τότε, ο ντε φάκτο υποδιοικητής, ο οποίος ασκούσε την επίβλεψη και την εποπτεία κατά την απουσία του κ. Ορφανίδη. Η αντίφαση ανάμεσα στο γεγονός ότι σήμερα είναι, πια, αποδεκτό ότι επί Ορφανίδη υπήρχε ελλιπής εποπτεία, ενώ ταυτόχρονα, υπόγεια κάποιοι στην κυβέρνηση, επιβραβευθούν ουσιαστικά άτομα που συμμετείχαν σε εκείνη την ελλιπή εποπτεία – που οδήγησε όχι μόνο στην αγορά των ελληνικών ομόλογων από τη δευτερογενή αγορά, αλλά και σε σκάνδαλα όπως της Uniastrum και της Transilavania ή το ζήτημα των εκροών μέσω Εγνατίας – είναι εμφανης. Το ζήτημα δεν είναι κατά συνέπεια μόνο ατομικό – φαίνεται να υπάρχει μια προσπάθεια συγκάλυψης των τραπεζιτικών σκανδάλων, και βαθύτερα επιστροφής σε ένα καθεστώς «χαλαρής εποπτείας» και πάλι όπου θα μπορούσαν οι λίγες οικογένειες/τζάκια και οι παλιοί μεγαλομέτοχοι να ανακτήσουν έδαφος και έλεγχο.


Ένα μικρό και αποκαλυπτικό ιστορικό: από τις επιθέσεις της Αλήθειας ενάντια στην έρευνα για τις τράπεζες μέχρι την προσπάθεια μετατόπισης ευθυνών μετά το χάος του κουρέματος καταθέσεων το Μάρτιο – ή πως  ο πρόεδρος που ήθελε να σωθεί με κάθε κόστος η Λαϊκή τον Νοέμβριο, το Μάρτιο ξέχασε τον ΕΛΑ που στήριζε την τράπεζα

Οι πρώτες επιθέσεις ενάντια στον κ. Δημητριάδη ξεκίνησαν από το φθινόπωρο του 2012 μέσω της Αλήθειας, της εφημερίδας του νυν υπουργού εσωτερικών. Η τότε επίθεση εστιαζόταν στις έρευνες που γίνονταν για τις τράπεζες – και η προσπάθεια της Αλήθειας επικεντρωνόταν και στις έρευνες για διαγραφές στοιχείων, αλλά και τις διαρροές από την Κεντρική. Θα ήταν ενδιαφέρον κάποτε να δούμε και νομικά ποιοί προσπαθούσαν να συγκαλύψουν την υποκλοπή δημόσιας περιουσίας, όπως οι σκληροί δίσκοι της Κεντρικής από τον τέως διοικητή, αλλά και τη διαγραφή στοιχείων από τα αρχεία της Τράπεζας Κύπρου. Τότε, όμως, την εκστρατεία την είχε αναλάβει ο κ. Χάσικος, ενώ ο κ. Αναστασιάδης χρησιμοποίησε την πληροφόρηση που είχε από την Κεντρική για να πιέσει τον Νοέμβριο, να υπογραφεί μνημόνιο. Τότε ο κ. Αναστασιάδης ήξερε για τον ΕΛΑ, αλλά όχι μόνο δεν ήθελε διακοπή, αλλά μάλλον υποστήριζε ότι έπρεπε να γίνουν και άλλες θυσίες στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα για να σωθεί η Λαϊκή. Μετά τις εκλογές το ξέχασε.
Το Μάρτιο, είχαμε μια νέα επίθεση ενάντια στο Διοικητή, αλλά αυτήν την φορά η αιτία φαίνεται να ήταν περα από την συγκάλυψη και η μετατοπιση. Έτσι, ενώ η κυβέρνηση ήξερε, τουλάχιστον από τις 5 Μαρτίου, όπως έγινε παραδεκτό, για το κούρεμα, όταν τελικά ο κ. Αναστασιάδης το αποδέχθηκε, αγνόησε πλήρως το διοικητή και προσπάθησε να φορτωθεί το κόστος σε όλους παραβιάζοντας ακόμα και το όριο των 100,000 στις καταθέσεις. Η έκρηξη οργής του κοινού βρήκε απροετοίμαστο το προεδρικό και έτσι, μετά την αναδίπλωση και την αποδοχή του κουρέματος μόνο των άνω των 100,000 καταθέσεων, άρχισε η προσπάθεια να μετατοπιστεί η ευθύνη για την απόφαση – και φυσικά για τις συνέπειες. Έτσι ξαφνικά, ο κ. Αναστασιάδης ξέχασε ότι πίεζε για να κρατηθεί ζωντανή η Λαϊκή τον Νοέμβριο, και το επικοινωνιακό επιτελείο στο προεδρικό προσπάθησε να εστιάσει την ευθύνη στον κ. Δημητριάδη. Η τότε υστερία, μέσα από οργανωμένες παραπλανητικές διαρροές, προσπαθούσε ουσιαστικά να παραβλέψει ότι οι αποφάσεις ήταν της κυβέρνησης. Και βέβαια, ο κ. Δημητριάδης δεν ήταν ο μόνος – μέχρι και υπάλληλος του υπουργείου οικονομικών κατηγορήθηκε τότε ότι πήρε την απόφαση για να υποβάλει νομοσχέδιο για το κούρεμα ... μόνος του. Ενώ ακόμα και το θέμα της πώλησης των παραρτημάτων των τραπεζών στην Ελλάδα γινόταν προσπάθεια να μετατοπιστεί προς την Κεντρική. Μήνες μετά, αποκαλύφθηκε ότι ο κ. Σαρρής ήταν τότε παρών στις διαπραγματεύσεις – και ο πρόεδρος είχε ενημέρωση. Αλλά η πλειοψηφία των ΜΜΕ τότε είχε ως στόχο τη μετατόπιση.

Εκείνη η πρώτη επίθεση δεν πέτυχε, οπότε το προεδρικό ξεκίνησε μια διαδικασία υπονόμευσης της Κεντρικής με αλλαγές νόμου, διορισμών άλλων μελών στο ΔΣ, ακύρωση του διορισμού του υποδιοικητή κλπ. Ήταν μια ακόμα θλιβερή διαδικασία, όπου γινόταν μια προσπάθεια υπονόμευσης της ανεξαρτησίας των θεσμών – αλλά η συνεργασία και των ΜΜΕ πρόσθετε ένα νέο πλαίσιο. Κάποιοι, προφανώς, δεν ήθελαν τον κ. Δημητριάδη, όχι απλώς για να διορίσουν ρουσφετολογικά κάποιον άλλο – αλλά γιατί τους ενοχλούσε έντονα ο νέος έλεγχος από την Κεντρική. Υπήρξαν δυο σημεία αντιπαράθεσης το Μάρτιο, που ήταν αποκαλυπτικά: ο κ. Δημητριάδης υποστήριξε ότι θα έπρεπε να ανοίξουν τα τραπεζιτικά ιδρύματα πλην της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου για να μην απλωθεί ο κίνδυνος πανικού σε όλο ο τραπεζιτικό σύστημα, αφού είχε παρθεί η απόφαση για κούρεμα. Η κυβέρνηση επέμενε να κλείσουν όλα. Αυτό, βέβαια, είχε να κάνει και με μια ευρύτερη προσπάθεια προστασίας των μεγαλοκαταθετών της Τράπεζας Κύπρου. Σε μια παράλληλη εξέλιξη, στη βουλή ο κ. Δημητριάδης έκανε ένα ιστορικό βήμα εισαγωγής της έννοιας του ασυμβίβαστου της σύγκρουσης συμφερόντων, όταν ζήτησε από όσους βουλευτές έχουν καταθέσεις άνω των 100,000 να το δηλώσουν. Η κίνηση, όπως ήταν αναμενόμενο, εξόργισε τον κ. Ν. Παπαδόπουλο, ο οποίος ήταν και δικηγόρος της Λαϊκής, αλλά και επικεφαλής της επιτροπής οικονομικών της Βουλής, και σχεδόν κανένα ΜΜΕ δεν το σχολίασε καν.
Οπότε, ο κ. Δημητριάδης κρίθηκε ως πρόβλημα ακριβώς γιατί το τραπεζιτικό καταστημένο θεώρησε πια ότι ήταν πλήρως εκτός του δικού τους ελέγχου: είχε προχωρήσει παρά τις πιέσεις στην έρευνα για τα σκάνδαλα των τραπεζών, δεν φαινόταν να είναι πρόθυμος να θεωρήσει τα συμφέροντα των μεγαλομετόχων της Τράπεζας Κύπρου σαν υπεράνω των υπόλοιπων και φαινόταν, επίσης, αποφασισμένος να προωθήσει την αρχή ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην μη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε αξιωματούχους.

Η διαμάχη για την Κεντρική ως κομβικό σημείο της ανεξαρτησίας των θεσμών, αλλά και της αυτονομίας του Δημόσιου από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του τραπεζιτικού λόμπι
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, βέβαια, ήταν ότι ο κ. Δημητριάδης δεν εφάρμοζε μόνο κυπριακούς νόμους, αλλά και ευρωπαϊκούς. Οι κυπριακοί νόμοι, όπως απέδειξε η πλειοψηφία της βουλής, είναι πολύ ελαστικοί, όταν πρέπει να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Έτσι, από το καλοκαίρι η ένταση άρχισε να λαμβάνει και ένα είδος ευρωπαϊκής διάστασης: η τοπική προσπάθεια των τραπεζιτικών κυκλωμάτων να λέξουν την Κεντρική αναπόφευκτα προκάλεσε ευρωπαϊκές αντιδράσεις, διότι στην Ευρώπη τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αντιμετωπίζονται για αυτό που είναι: προσπάθειες μετατόπισης του θέματος. Είναι σαφές σε όλα τα ευρωπαϊκά σώματα ότι η κυπριακή κρίση είναι και ήταν κατά βάση τραπεζιτική. Και το ότι το ζήτημα του ξεπλύματος χρήματος συγκαλύφθηκε επίσης, είναι κάτι το οποίο μερικοί στην Ευρώπη κρατάνε και θα επανέλθουν όταν το θεωρήσουν αναγκαίο. Και στο συγκεκριμένο θέμα δεν εμπλέκονται μόνο οι τράπεζες, αλλά και δυο άλλα μέρη του κυκλώματος της τοπικής οικονομικό-πολιτικής εξουσίας: μερικά δικηγορικά γραφεία και πολιτικοί. Άλλωστε και τα ονόματα των δικηγορικών γραφείων του προέδρου, όπως και του επικεφαλής της επιτροπής οικονομικών, είχαν αναμειχθεί σε δημόσιες συζητήσεις για το θέμα. Τοπικά είναι από τα απόλυτα λογοκρινόμενα θέματα. Αλλά όχι και ευρωπαϊκά, όπως απέδειξε η ξαφνική εμφάνιση του θέματος τον περασμένο χειμώνα.

Έτσι, η σύγκρουση για έλεγχο της Κεντρικής πήρε και μια νέα διάσταση: έγινε το πεδίο όπου άρχισε να διαμορφώνεται για πρώτη φορά μια έντονη αντιπαράθεση αμφισβήτησης του «κράτους εξαίρεσης», το οποίο μερικοί είχαν επιβάλει και προσπαθούσαν να επιβάλουν ξανά – να υπάρχει κάποια επιφάνεια νομικής συμμόρφωσης με το εξωτερικό, αλλά στο εσωτερικό να λειτουργεί ένα ιδιότυπο καθεστώς, που να ευνοεί μια μερίδα. Αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να το ανάξει κάποιος στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Μόνο που αυτό το καθεστώς άρχισε να υπονομεύεται δραματικά μετά από την ένταξη στην Ευρώπη – ουσιαστικά, η Κύπρος δεν  είναι απλώς τυπικά υπόχρεη να ευθυγραμμισθεί, αλλά ουσιαστικά είναι δεσμευμένη. Και αυτό είναι συνέπεια των θέσεων για ένταξη. Εδώ, είναι εμφανές ότι μερικοί, δεν κατανόησαν ακόμα το ότι οι θέσεις/πράξεις έχουν συνέπειες.

Η νέα όξυνση στις σχέσεις κυβέρνησης – Κεντρικής, από το περασμένο καλοκαίρι, αποκάλυψε ακριβώς αυτό το νέο πεδίο αντιπαράθεσης, όπου η Κεντρική προσπαθεί να επιβάλει τους υπάρχοντες κανόνες ισομερώς, ενώ η κυβέρνηση - ή κάποιοι στην κυβέρνηση - φαίνονται να επιμένουν σε καθεστώς προνομιακής μεταχείρισης των ημέτερων συμφερόντων. Η νέα επίθεση εναντίον του κ. Δημητριάδη ξεκίνησε με στόχο να τον εκφοβίσουν να αποδεχθεί χαμηλότερο ποσοστό κουρέματος για την Τράπεζα Κύπρου - παραβλέποντας τα προβλήματα και την προοπτική βιωσιμότητας της τράπεζας για χάρη των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων μερικών μεγαλοκαταθετών - και ξέσπασε και πάλι δημόσια με νέα επίθεση ενάντια στην προσπάθεια του κ. Δημητριάδη να εφαρμόσει τους κανονισμούς εποπτείας στα άτομα που, ουσιαστικά, διόρισε η κυβέρνηση στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Ήταν, ίσως, η πιο κραυγαλέα δημόσια εκστρατεία ενάντια στην εφαρμογή εποπτείας και ισόνομης εφαρμογής του νόμου. Αλλά όλο αυτό το σκηνικό γινόταν, ενώ στις συναντήσεις και στις επιστολές του ο κ. Αναστασιάδης υποσχόταν και "δεσμευόταν" ότι δεν θα επέτρεπε παρεμβάσεις στην αυτονομία της Κεντρικής. Και αν η αθέτηση των δεσμεύσεων προκάλεσε την οργή των κυπρίων πολιτών τον Μάρτιο, η ίδια νοοτροπία παράγει αναπόφευκτα και την ίδια αντίδραση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Γιατί εξοργίστηκε ο Ντράγκι, ο Άσμουσσεν και ο Ο. Ρεν: μια μικρή ιστορία υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα και τοπικών προσπαθειών εκφοβισμού
Τον καλοκαιρι, ο κ. Αναστασιάδης είχε επισκεφθεί τον κ. Ντράγκι και στην Κύπρο το επικοινωνιακό επιτελείο κατασκεύασε την εικόνα ότι θα .. γινόταν κάτι με τον ΕΛΑ. Τελικά, δεν έγινε τίποτα, αλλά ο ΔΗΣΥ παρά τις υποσχέσεις ότι θα σεβαστεί την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας προχώρησε σε αλλαγή της νομοθεσίας για να μπορεί το προεδρικό να διορίζει δικούς του στο ΔΣ της Κεντρικής. Ο κ. Ντράγκι και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ενοχλήθηκαν και πάλι από την ασυνέπεια των κυπριακών αρχών. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ.Αναστασιάδης έστειλε επιστολή στον κ. Ντράγκι στις αρχες Σεπτεμβρίου με την οποία υποσχόταν ότι δεν θα ξαναγινόταν άλλη παρέμβαση στη λειτουργία της Κεντρικής. Και πριν καν στεγνώσει το μελάνι, ο ΔΗΣΥ προώθησε και πάλι στη βουλή νομοσχέδιο, με βάση το οποίο αφαιρούσε πρώτα την εξουσία από την Κεντρική για τη διαχείριση των ψήφων της «κακής Λαϊκής» – για να μην μπορεί υποτίθεται «κάποιος» να καθορίζει το αποτέλεσμα. Και μετά, σε μια επίδειξη ασυνέπειας, διόρισε η ίδια η κυβέρνηση το νέο συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου, χρησιμοποιώντας τους ψήφους της «κακής Λαϊκής». Και έτσι, απέκτησαν εκπρόσωπους τοπικοί παράγοντες, όπως η αρχιεπισκοπή, που με κανονικές διαδικασίες δεν θα είχαν. Το αποκορύφωμα εκείνης της διαδικασίας ήταν η απαίτηση της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, τα οποία ελέγχει ή εχει προσβαση η αρχιεπισκοπή, το Μέγα λ.χ. και ο Φιλελεύθερος, να μην γίνει καν έλεγχος των μελών που διορίστηκαν-εκλέγηκαν στο ΔΣ. Η επίθεση του Φιλελευθέρου στις 16/9, θα παραμείνει μνημειώδης ως δημόσια παρεμβαση για ελλειπτική εποπτεία - ή θα μπορούσε να πει κάποιος για ρουσφέτι - και εκείνη η έκδοση και τα σχόλια μερικών είναι τεκμήρια.  Σε εκείνη τη συγκυρία, μια μερίδα του τύπου αντέδρασε και η απόπειρα του Αναστασιάδη να περάσει από την παραπλανηση και τις αντιφατικές δηλώσεις στο εκβιασμό και τις απειλές, που θύμιζαν άλλες δεκαετίες, περιορίστηκε κάπως. Αυτό, όμως, δεν πέρασε απαρατήρητο στις Βρυξέλες και στη Φραγκφούρτη. Ήδη, είναι καταγραμμένο το θέμα της παρέμβασης της κυβέρνησης στην Κεντρική, ως βασικό θέμα μη συνεργασίας της τοπικής κυβέρνησης. Αλλά ακόμα πιο ουσιαστικά ως ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων. Διότι στην ΕΚΤ, η επιμονή του κ. Αναστασιάδη να επιβληθεί καθολικό κούρεμα ερμηνεύθηκε και ως προσπάθεια να ικανοποιήσει «πλούσιους φίλους». Και από ότι φαίνεται, η Κεντρική θα είναι ένας από τους χώρους, όπου το βαθύ καταστημένο θα πρέπει να μάθει να συμβιώνει με όσους διαφωνούν μαζί του, αλλά και με την αρχή του σεβασμού του διαχωρισμού των εξουσιών.

Η επιμονή του κ. Δημητριάδη να κάνει τους ελέγχους οδήγησε σε μια νέα θεαματική έκρηξη το προεδρικό επιτελείο – και έτσι ο κ. Αναστασιάδης είπε σε συνέντευξή του ότι θα κινούνταν διαδικασίες για παύση του Διοικητή. Μέχρι και ο νέος Γενικός Εισαγγελέας εξέφρασε άγνοια για το θέμα – και όταν μια τέτοια κίνηση γίνεται δημόσια, χωρίς καν νομική συμβουλή, αυξάνονται αναπόφευκτα οι υποψίες ότι ήταν κίνηση, που αποφασίστηκε για λόγους που αφορούν στην επικοινωνιακή στρατηγική και τα πολιτικά-οικονομικά συμφέροντα γύρω από το προεδρικό. Το όλο σκηνικό προκάλεσε μια συγκριτικά έντονη αντίδραση από μέρος της φιλελεύθερης δεξιάς – με πιο ενδεικτική ίσως την παρέμβαση του κ. Διονυσίου του Πολίτη της Κυριακής. Στην Ευρώπη, οι αντιδράσεις φαίνεται να ήταν επίσης έντονες – έστειλε σχετική επιστολή ο Όλι Ρεν και ακολούθησε η επιστολή Άσμουσεν. Τα περισσότερα ΜΜΕ και πάλι το έκρυψαν. Είχε μια πρωτοσέλιδη αναφορά ο Πολίτης. Σε αυτό το πλαίσιο το σχόλιο Ντράγκι ήταν ουσιαστικά η εξωτερική δημοσιοποίηση αυτού που λογοκρίθηκε τοπικά. http://www.bloomberg.com/news/print/2013-10-12/draghi-says-ecb-takes-dim-view-of-pressure-on-cyprus-governor.html

Την επομένη, η Χαραυγή και η Σημερινή είχαν το σχόλιό του κ. Ντραγκι πρωτοσέλιδο τίτλο, ενώ και ο Πολίτης το δημοσιοποίησε - ιεραρχικά πιο κάτω - επίσης πρωτοσέλιδα. Ο Φιλελεύθερος ανέλαβε να εκφράσει την κυβερνητική θέση – έτσι, ο πρωτοσέλιδος τίτλος αναφερόταν στο ότι «όλα είναι ανοικτά», παραπέμποντας και στην προσπάθεια παύσης του Διοικητή. Αυτό που φαίνεται να διαμορφώνεται έτσι, μετά από τις δυσκολίες του προεδρικού είτε να πείσει, είτε να συγκαλύψει - λέγοντας άλλα στις «ευρωπαϊκές» επιστολές και κάνοντας το αντίθετο τοπικά – είναι η υιοθετηση και μιας προσπάθειας εκφοβισμού του Διοικητή και της Κεντρικής. Διότι τα συμφέροντα, τα οποία φημολογούνται και φαίνονται από την ορθογραφία να καθοδηγούν το Φιλελεύθερο έχουν όντως απωθημένα με τον κ. Δημητριάδη. Πέρα από τις προσβάσεις του προεδρικού, υπάρχει και η συνεργασία Φιλελευθέρου με τον τηλεοπτικό σταθμό της αρχιεπισκοπής, όπως και η σαφής στήριξη από μερίδα της αρχισυνταξίας για τον Ν. Παπαδοπουλο.

Ο νυν πρόεδρος δεν θέλει να μιλά με το διοικητή – αλλά και πάλι δεν βλέπει θέμα ασυνέπειας... εκτός και είχε δίκαιο τότε ο Χριστόφιας: στο βάθος όμως και στις δυο περιπτώσεις, το πλαίσιο δείχνει το πλέγμα των σχέσεων του βαθέως κατεστημένου των τραπεζών
Την Πέμπτη, δημοσιοποιήθηκε ότι ο κ. Αναστασιάδης απάντησε σε επιστολή του κ. Δημητριάδη για συνάντηση, παραπέμποντας τον στον υπουργό οικονομικών. Θα μπορούσε να πει, βέβαια, κάποιος ότι αν μπορούν οι κ. Δημητριάδης και Γεωργιάδης να επικοινωνήσουν, έτσι και αλλιώς δεν είναι ο κ. Αναστασιάδης που αποφασίζει την οικονομική πολιτική. Στο βάθος, όμως, οι αντιφάσεις είναι και πάλιν κραυγαλέες. Ως αντιπολίτευση, ο ΔΗΣΥ κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση γιατί δεν συνεργαζόταν με το διοικητή της Κεντρικής. Ο κ. Χριστόφιας δεν είχε στείλει βέβαια ανάλογη επιστολή, αλλά μετά από ένα διάστημα απέφευγε τον διοικητή. Το δικό του επιχείρημα ωστόσο, είχε τουλάχιστον κάποια βάση – ο τέως διοικητής, ενώ άφηνε ανεξέλεγκτο τον δικό του τομέα, τον τραπεζικό, παρέμβαινε δημόσια υπέρ της αντιπολίτευσης στη Δημόσια Σφαίρα. Στην παρούσα περίπτωση, ο κ. Αναστασιάδης είχε επικαλεστεί τον κ. Δημητριάδη τον Νοέμβριο του 2012. Άρα, η σημερινή θέση του προεδρικού αναγάγεται αναπόφευκτα και στα συμφέροντα, τα οποία θέλει να εξυπηρετήσει ο κ. Αναστασιάδης, αλλά ισως και σε μια δυσκολία κατανόησης της λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών. Διότι η διαφωνία Χριστόφια-Ορφανίδη είχε να κάνει ακριβώς με το ότι ο τότε διοικητής δεν εφάρμοζε τους υπάρχοντες κανονισμούς – αντίθετα ενω τώρα, υπάρχει ένας διοικητής που εφαρμόζει τους κανονισμούς, ο νυν ένοικος του προεδρικού φαίνεται να επιμένει .. στη μη εφαρμογή των κανονισμών.

Πίσω από την εικόνα των ατόμων υπάρχει το πραγματικό πλαίσιο: τα συμφέροντα των μεγαλομετόχων των τραπεζών και του βαθέως κατεστημένου που δεν θέλει ισονομία, αλλά καθεστώς προνομιακής μεταχείρισης – και για αυτό φαίνεται να πολεμά τόσο έντονα την αρχή της μη σύγκρουσης συμφερόντων. Μερικοί διορισμοί ήταν άλλωστε αποκαλυπτικοί. Και για τον ίδιο τον πρόεδρο, η συγκεκριμένη αντιπαράθεση θα έχει φθορά – διότι παρά τον έλεγχο της πλειοψηφίας των ΜΜΕ, η υποψία ότι η επίθεση έχει να κάνει και με συγκάλυψη συγκεκριμένων συμφερόντων, θα επανέρχεται. Και τεκμηριωμένα και ως φήμη – η σκιά των εκροών πριν το κούρεμα, δεν θα φύγει εύκολα και αυτά τα θεάματα ίσως να έχουν απρόσμενες συνέπειες και για τους διοργανωτές.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου