7 Οκτ 2013

Εδώ Κυπριακό, εκεί Κυπριακό, που είναι το Κυπριακό;

Οι καταιγιστικές εξελίξεις σε διάφορα  θέματα της επικαιρότητας στριμώχνουν το Κυπριακό ανάμεσα σε πολλά και αντιφατικά. Για πολλές δεκαετίες, το Κυπριακό ήταν το κύριο εργαλείο απόσπασης της προσοχής των πολιτών από τα πολλά τρέχοντα βάσανα τους. Κατ ακρίβεια το ίδιο το Κυπριακό παρουσιαζόταν  με τρόπο που αποσπούσε την προσοχή του κόσμου από τις πραγματικές εξελίξεις  στο ίδιο το Κυπριακό  ζήτημα και συγκάλυπτε τις αλλαγές, που έφερναν ο χρόνος και οι αποτυχημένοι χειρισμοί.  Έτσι, οι αντιλήψεις για το Κυπριακό αναπαράγονται σχεδόν σαν φωτοτυπίες, όπως και οι πολιτικές εκφωνήσεις στα μνημόσυνα των ηρωικώς πεσόντων, ενώ η κατάσταση στο έδαφος ή τα τετελεσμένα της εισβολής, όπως λέμε, έχασαν την αντιστοίχιση τους με την πραγματική κατάσταση στο εσωτερικό και στο διεθνές πλαίσιο.
Εν πάση περιπτώσει, για μερικές μέρες  το Κυπριακό πήρε τα πρωτοσέλιδα και γέμισε μερικές  σελίδες. Ο Διονυσίου στον Πολίτη επιλέγει ως τίτλο του κειμένου του: «Φοβερή δυναμική απέκτησε το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, αλλά (μεγαλύτερα γράμματα) όλα θα κριθούν στην Λευκωσία» ( 29 Σεπ 13).
Αν ένα από τα χαρακτηριστικά των δικοινοτικών συνομιλιών είναι το παιγνίδι με το χρόνο, ένα δεύτερο είναι η διγλωσσία στο Κυπριακό ανάλογα με τον ακροατή. Αλλιώς μιλούμε σε ξένο ακροατήριο και αλλιώς σε εσωτερικό. Για παράδειγμα, το όχι στα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα  δεν πήγε στη  Νέα Υόρκη, αλλά επανήλθε μόλις επιστρέψαμε στη Λευκωσία.   
Ο όρος « φοβερή δυναμική» δείχνει υπερβολικός  νοουμένου ότι επί της ουσίας δεν έγιναν κάποιες δηλώσεις, οι οποίες να δίνουν κάποια σαφή ένδειξη για το πώς οι ΗΠΑ εντάσσουν το Κυπριακό μέσα στις επιδιώξεις τους στην περιοχή,  είναι όμως γεγονός ότι η αμερικανική Κυβέρνηση έδειξε κάποια διάθεση πιο έντονης εμπλοκής στο Κυπριακό (μιας εμπλοκής που ήταν σημαντική και το 2004). Ο Φιλελεύθερος που είναι προφανώς  πολύ επιφυλακτικός με τη λύση,  για να πούμε το ελάχιστο, προτιμά να βλέπει  ότι « οι Αμερικανοί επικεντρώνονται στην Αμμόχωστο χωρίς να έχουν πλάνο για τη συνέχεια, ούτε ενδιαφέρονται για το περιεχόμενο μιας λύσης. Οι σχεδιασμοί τους αφορούν την ευρύτερη  περιοχή και το φυσικό αέριο, για το οποίο ενδιαφέρονται οι Τούρκοι»( Κυριακή 29 Σεπ 13). Φυσικά, το ερώτημα  που δεν θέτει η εφημερίδα, είναι ότι πιθανόν πλέον το στάτους κβο να μην ταιριάζει με τους σχεδιασμούς τους και επίσης, τα διάφορα περιεχόμενα που μπορεί να πάρει μια λύση να μην ταιριάζουν όλα με τους σχεδιασμούς αυτούς. Το σημειώνουμε διότι είναι πιθανόν να αφήνεται ως υπονοούμενο ότι το σκηνικό του 2004 με τα δημοψηφίσματα μπορεί να επαναληφθεί.
  1. Ένα κείμενο της Ρένας Χόπλαρου στο Πολίτη της Κυριακής εκτιμά με πολύ θετικό τρόπο την ομιλία του Νίκου Αναστασιάδη στη γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Θεωρούμε ότι δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να εντοπίσει κανείς μια διαφορετική διατύπωση της «τσιμεντωμένης»  πολιτικής του «θέλουμε λύση χτες», αλλά χωρίς χρονοδιαγράμματα (με καλή προετοιμασία), με προτάξεις το όχι στη διασταυρούμενη ψήφο και το όχι στην εναλλασσόμενη προεδρία. Και η Αμμόχωστος μπαινοβγαίνει στο τραπέζι από το 80. Το στοιχείο που μπορεί να θεωρήσει κάποιος ως καινούργιο είναι η διάθεση του κ Αναστασιάδη να εμπλέξει περισσότερο τους ξένους παίχτες στην διαπραγμάτευση ( Ε.Ε. ΗΠΑ, Τουρκία, Ελλάδα ). Μετά την συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας στο Συριακό και ίσως στο θέμα των πυρηνικών του Ιράν μπορεί, ενδεχομένως, να υπάρχει μια ανάλογη δυνατότητα στο Κυπριακό. Αλλά, αυτή είναι μια εκπεφρασμένη επιθυμία, και μένει να δούμε στην πράξη την πραγματική σημασία της. Εξ άλλου με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και την Κύπρο και την σχετική ενδυνάμωση, οικονομική και στρατιωτική της Τουρκίας είναι αναμενόμενο να αναζητούνται διάφοροι τρόποι εξισορρόπησης με την εμπλοκή άλλων παιχτών. Όμως, ο λόγος που αναφερόμαστε στο κείμενο δεν αφορά στην εκτίμηση της ομιλίας Αναστασιάδη στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αλλά σε μια απορία που εκφράζεται στο κείμενο: « Ωστόσο όταν άκουγα τον πρόεδρο μας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ήταν λες και άκουγα έναν άλλο άνθρωπο απ αυτόν που λίγες μέρες πριν μιλούσε για τον κίνδυνο αφελληνισμού της Κύπρου, ουσιαστικά ευλογώντας την εποπτεία της εκπαιδευτικής πολιτικής  από την Αρχιεπισκοπή». Αυτό είναι ένα δεύτερο επίπεδο διγλωσσίας.  Είναι ένας τρόπος αυτοαναίρεσης της πολιτικής. Δημιουργείς τις προϋποθέσεις της διχοτόμησης την ώρα που καμώνεσαι πώς επιδιώκεις επανένωση. Δεν είναι απλά μια σχιζοφρενική συμπεριφορά του Νίκου Αναστασιάδη. Είναι μια συμπεριφορά που κυριαρχεί από τη δεκαετία του 60 τουλάχιστον. Είναι για αυτό  που και το διάγγελμα  Αναστασιάδη πρέπει να διαβαστεί.  όχι ως αυτό που λέει, αλλά ως αυτό που σημαίνει στην πράξη. («να μεταρρυθμίσουμε και να ανασυγκροτήσουμε το κράτος μας. Το κράτος του ’60, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του. Έφτασε ο καιρός να κτίσουμε ένα νέο μοντέλο κράτους που να ανταποκρίνεται στη νέα εποχή. Που να σέβεται και να υπηρετεί τον πολίτη, να αποκαθιστά την αξιοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, να εμπνέει εμπιστοσύνη, αλλά και να καθορίζει τις ευθύνες των πολιτικών που διαχειρίζονται τα κοινά και τον εθνικό πλούτο»)  (Διάγγελμα για την ημέρα της Ανεξαρτησίας)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου