8 Οκτ 2013

Ώστε έτσι ηταν η κυπριακή «Δικαιοσύνη»; Ο κ. Πικής υποβάλει την έκθεση των υπηρεσιών, για τις οποίες προσλήφθηκε - η αποκάλυψη του μεταπραξικοπηματικού καθεστώτος των βολεμένων, που δεν έμαθαν ποτέ να διαχωρίζουν το ιδιωτικό από το δημόσιο



Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν η προσωπική εμπάθεια του κ. Πική ενάντια στον κ. Χριστόφια έχει τις ρίζες της σε μια αντιπαράθεση των δύο στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε ο Δ. Χριστόφιας ήταν πρόεδρος της Βουλής και ο κ. Πικής σαν… διεκδικούσε αυξήσεις, πιέζωντας την εκτελεστική και την νομοθετική εξουσία. Ο κ. Κληρίδης τότε είχε προσφέρει, προεκλογικά, τις μεγαλύτερες αυξήσεις έχουν γίνει στην ιστορία της κυπριακής δημόσιας υπηρεσίας. Ο Δ. Χριστόφιας ήταν πιο διαστακτικος ακριβώς γιατί οι δικαστές είναι υψηλόμισθοι. Στα πλαίσια της διαφωνίας ο κ. Χριστόφιας σχολίασε στον κ. Πική ότι ενώ γενικά υπερασπιζόταν, θεωρητικά τουλάχιστον, τη διάκριση των εξουσιών, στην προκειμένη περίπτωση, ασκούσε πίεση ως εκπρόσωπος της δικαστικής εξουσίας στις άλλες δύο. Προφανώς, ο κ. Πικής δεν το ξέχασε, και η κυπριακή δεξιά ήξερε σε ποιόν να καταφύγει το 2013. Το «πόρισμά» του ότι «έφταιγε ο Χριστόφιας» γιατί προσπάθησε να τηρήσει το προεκλογικό του πρόγραμμα θα παραμείνει στην ιστορία ως μια αποκαλυπτική στιγμή περιφρόνησης στη δημοκρατία. Το γεγονός ότι κατηγόρησε και όσους συνεργάστηκαν στην κυβέρνηση από το 2008 είναι από μόνο του τεκμήριο της θέσης ότι οι εκλογές έπρεπε να αγνοηθούν.

Οι αντιφάσεις που είναι αποκαλυπτικές μιας ευρύτερης τάσης: όταν κάποιος παραπλανεί και μετατρέπει την προσωπική εμπάθεια/συμφέρον σε κριτήριο για πράξεις που αφορούν το δημόσιο, τότε υπάρχει ένα βαθύτερο ζήτημα Διαπλοκής
Ο κ. Πικής άντεξε αρχικά τον πειρασμό και δεν  έκανε την κωμική παράσταση Πολυβίου, όπως είχε αρχικά διαρρεύσει μέσω Φιλελευθέρου. Το ανέβαλε. Παρέδωσε στο προεδρικό την έκθεσή του – και όχι στο Γενικό Εισαγγελέα, τεκμηριώνοντας έτσι  ότι ο διορισμός έγινε από το προεδρικό και την κυβέρνηση. Διότι ο νόμος λέει ότι αν τους διερευνούσε, όπως ειπώθηκε δημόσια τότε, η επιτροπή θα έπρεπε να είχε διοριστεί από τον Γενικό Εισαγγελέα. Αλλά ο κ. Πικής, «νομομαθής» κατά την περιρρέουσα που έφτιαξε τόσα χρόνια, παρλεβλεψε τον νόμο. Το χειρότερο για τον κ. Πική είναι ότι συνελήφθη, ουσιαστικα, να ψεύδεται δύο φορές δημόσια- έμμεσα ή άμεσα. Την πρώτη φορά, όταν ο κ. Αναστασιάδης του είπε, τον Απρίλιο, να  διερευνήσει τον ίδιο, δεν τον διόρθωσε ο κ. Πικής – που όφειλε να ξέρει ότι δεν μπορούσε να τον διερευνήσει με βάση την νομοθεσία, αφού τον είχε διορίσει. Διότι ακριβώς υπήρχε η υπόνοια ότι αν διορίσεις το «δικαστή» σου, τότε μάλλον θα επιλέξεις ένα «βολικό». Και τη δεύτερη, όταν βρέθηκε μπροστά από την ανάγκη διερεύνησης των τράπεζων, και άλλαξε τους όρους εντολής, αλλά και πάλι δεν σχολίασε την παρανομία να έχει διοριστεί από κάποιον που είχε δηλώσει δημόσια ότι ήταν υπό διερεύνηση – υποτίθεται. Τελικά, μας πληροφόρησε, στο τέλος, ότι δεν θα ρωτούσε καν για το κ. Λούτσιο.

Η αποκάλυψη του Πική ως ενός εμπαθούς ανθρώπου,  ο οποίος χρησιμοποιεί τη θέση του για προσωπικό όφελος – είτε αυτό είναι θέμα συναισθηματικής εκτόνωσης, είτε άλλης μορφής – είναι εκφραστικό μιας ολόκληρης εποχής, η οποία στην Ελλάδα κωδικοποιήθηκε με τη δίκη Τσοχατζόπουλου - Μιχαηλίδη. Η περίπτωση του κ. Πική είναι ιδιαίτερα εκφραστική αυτού του συνονθυλεύματος – η ουσιαστική του θέση στο κείμενο που υπέβαλε είναι ότι, είτε κακώς ο λαός εξέλεξε το Δ. Χριστόφια το 2008, είτε ότι ο Δ. Χριστόφιας όφειλε να αθετήσει όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την εκλογή του για να φροντίσει να καλύψει τις τράπεζες, οι οποίες οδήγησαν - μετά από το 2008 μάλιστα - την οικονομία στην κατάρρευση. Είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστεί κάποιος πιο ξεκάθαρη ταξική τοποθέτηση σε υποτιθέμενο δημόσιο κείμενο. Έπρεπε να προστατευθεί μια μερίδα του κεφαλαίου – η οποία, προφανώς, ήταν πίσω από την επιλογή του.

Όταν ο κ. Πικής αυτοαποκαλύπτεται: ένα μέλος του βαθέως κράτους, που χρησιμοποιεί τη θέση του για να επιβάλει προσωπικά απωθημένα και συμφέροντα;
Το ενδιαφέρον με τον κ. Πική ξεκινά από την εικόνα που προσπάθησε να προβάλει ιστορικά. Ένα εκφραστικο κείμενο για αυτήν την εικόνα είναι η ομιλία με την οποία τον αποχαιρέτησε από την υπηρεσία ο δικαστής Τ. Οικονόμου.[1] http://www.supremecourt.gov.cy/judicial/sc.nsf/3A3595A5A6841EEFC22573020040A818/$file/Omiliaoikonomou.pdf
Στο συγκεκριμένο κείμενο επαναλαμβάνεται μεν η λέξη «ισονομία», αλλά αν προσέξει κανείς την αιτιολόγηση της εικόνας του συγγραφέα, φαίνεται να πηγαίνει πίσω σε μια εικόνα που είχε από τον κ. Πική ως «αυστηρός». Το «αυστηρό», όμως είναι δίκαιο σε μια αυταρχική παραδοσιακή κοινωνία – και «αυστηροί» είναι και όλοι οι δικτάτορες λ.χ.. Κοιτάζοντας ευρύτερα την πορεία του κ. Πική, μέσα από το αποκαλυπτικό πρίσμα της παράστασης του φέτος, φαίνεται ότι είχε μάθει να διατάζει και να βγάζει αποφάσεις – παρά να κρίνει ισορροπημένα και με βάση τα τεκμήρια. Το ότι υπήρξε ιστορικά μεροληπτικός, είναι καταγεγραμμένο στην υπόθεση Α. Κωνσταντινίδη, όταν του απαγόρευσε να υποβάλει έφεση γιατί δεν του άρεσαν τα κείμενά του για τους δικαστές σε μια συγκεκριμένη υπόθεση.[2]

Στο αποχαιρετιστήριο κείμενο του κ. Οικονόμου, δεν γινόταν αναφορά, φυσικά, στο επίμαχο επεισόδιο, αλλά υπήρχαν προσπάθειες παραπομπής στις δικαιολογίες του κ. Πική, ότι δεν πρέπει να παρασύρεται η δικαιοσύνη από τα ΜΜΕ. Ωστόσο ο κ. Πικής δεν υπήρξε συνεπής, ούτε και με αυτό – ο λόγος που απαίτησε λογοκρισία από τον κ. Κωνσταντινίδη, ήταν ακριβώς γιατί ο ίδιος ενοχλείτο από δημοσιεύματα. Ήθελε θα μπορούσε να πει κάποιος να ελέγχει τα ΜΜΕ. Και όπως φάνηκε και φέτος, ο βασικός του στόχος ήταν να έχει ο ίδιος θετική αντιμετώπιση. Ακολούθησε τα ΜΜΕ,[3] προσπάθησε να εκμαιεύσει δηλώσεις που είχαν, μυστυριωδώς, προναγγελθεί στα ΜΜΕ [όπως στην περίπτωση κατάθεσης του κ. Δημητριάδη],[4] και μέχρι και το τέλος είχε τα χαρακτηριστικά μιας προσπάθειας να κατασκευαστεί ένα επικοινωνιακό σόου. Όταν ένας τέως δικαστής εμφανίζεται να αντιφάσκει τόσο εξώφθαλμα, τίθεται πια και θέμα ποιό σύστημα επέτρεψε και ευνόησε τέτοια φαινόμενα.

Και δεν ήταν τυχαίο. Σε ένα πρόσφατο κείμενο, ο παλιός γνωστός του ο κ. Π. Παύλου απόρησε με τον κ. Πική και φάνηκε να ελπίζει ακόμα ότι η παλιά εικόνα του "δίκαιου" Πική, δεν ήταν αυταπάτη. Ο Πικής τον διέψευσε κατηγορηματικά, θέτοντας επιτακτικά το ζήτημα μια ευρύτερης πραγματικότητας.  Ο κ. Παύλου από τη γενιά της αντίστασης στην ΕΔΕΚ, αποστασιοποιήθηκε από κόμμα, αν και έκανε και βουλευτής. Όπως έκανε και ο δικαστής ο Κωνσταντινίδης, όταν παραιτήθηκε τον Απρίλιο. Εκείνος κατάλαβε, προφανώς, τί του ζητούσαν και ως έντιμος άνθρωπος, παρά το ότι είναι της δεξιάς, παραιτήθηκε. Αντίθετα, ο Πικής έμεινε και κάλυψε και τη σύγκρουση συμφερόντων του κ. Κραμβή.

Ο Πικής ως μέρος μιας διαδρομής, που έκανε και ο Ν. Μιχαηλίδης: πουλώντας Μακάριο για την καρέκλα και εξυπηρετήσεις στην ό,ποια εξουσία
Ο κ. Πικής ανελιχθήκε χρησιμοποιόντας την εικόνα, και τις προσβάσεις που του παρείχε, η ταύτιση του με τον Μακαριακό πλειοψηφικό μέτωπο – ιδιαίτερα μετά το 1974. Επρόσκειτο σε μια πτέρυγα της ΕΔΕΚ,[5] και δεν είναι τυχαίο - η εφημερίδα με την οποία εμπλεκόταν σε διαμάχη ο κ. Κωνσταντινίδη, ήταν της ΕΔΕΚ, του κόμματος, στο οποίο πρόσκειτο ο κ. Πικής. Ουσιαστικά, θα μπορούσε να πει κάποιος, χρησιμοποίησε τη θέση του για να ευκολύνει αυτούς με τους οποίους συμφωνούσε – και αν το επεκτείνει κάποιος, αυτούς από τους οποίους θα μπορούσε να ανεμένει στήριξη για δίκες του θέσεις. Και είχε και τέτοιες θέσεις, αν κρίνει κάποιος από τη διαμάχη με τον κ. Χριστόφια για την αύξηση των απολαβών των δικαστών – και του ιδίου φυσικά.
Αν και επρόσκειτο στην ΕΔΕΚ, όμως, ο κ. Πικής δεν ανήκε στη «γενιά της αντίστασης» – ανήκε, στην αντίθετη πτέρυγα – αυτούς που θα μπορούσε να πει κάποιος ότι χρησιμοποιήσαν τους νέκρους της αντίστασης για να «βολευτούν».  Για να εντάξει κανείς την προσωπική βιογραφία σε ένα ευρύτερο πλαίσιο θα μπορούσε, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών δικαστών και πολιτικών, να κάνει αναφορά και στον Ν. Μιχαηλίδης: ανερχόμενα στελέχη, που τα έπαιζαν σούπερ μακαριακοί στο βολικό τότε κλίμα. Ο κ. Μιχαηλίδης, όταν εστίασε πάνω στις ατασθαλίες του ο κ. Πουργουρίδης, ενώ ήταν μεγαλουπουργός του Κληρίδη μετα το 1998, προσπάθησε λ.χ. να επικαλεστεί το ότι ήταν «μακαριακός», ενώ ο Πουργουρίδης «γριβικός» το 1974. Αλλά ο Μιχαηλίδης αγωνίστηκε πρόθυμα, όταν το έφερε το συμφέρον για να εκλεγεί ο κ. Κληρίδης. Ανάλογα μπορεί να πει κάποιος και για τον κ. Πική. Τη δεκαετία του 1980, όταν ο ΔΗΣΥ και η εφημερίδα του η Αλήθεια ήταν πολιτικά απομονωμένη, ο Πικής ένιωθε άνετα να την λογοκρίνει. 30 χρόνια αργότερα, το 2013, όταν στην εξουσία ήταν αυτοί, τους οποίους λογόκρινε πριν, ανέλαβε με υποδειγματική υπακοή για να τους εξυπηρετήσει, κατηγορόντας της αριστερά. Και σε αυτό το πλαίσιο κατηγορούσε και την ΕΔΕΚ, και το κόμμα το οποίο προστάτευε, όταν ήταν στην εξουσία οι αντι-δεξιοί μακαριακοί. Είναι δύσκολο να μην δει κάποιος μια θλιβερή τάση που θα μπορούσε να ονομαστεί «βόλεμα».

Στην ΕΔΕΚ, εκτός από την γενιά της αντίστασης, υπήρξαν και διάφοροι που το έπαιζαν αμφισβήτηση εκ του ασφαλούς. Και μερικοί χρησιμοποιούσαν συμβολικά το πτώμα του Δώρου Λοΐζου για να σκαρφαλώνουν σκαλοπάτια προς διάφορες θέσεις και καρέκλες. Μερικοί, όπως ο κ. Κουνναφής λ.χ. ήρθαν επίσης από την άκρα δεξιά. Οπότε, δημιουργήθηκε παράλληλα με την αύρα της αντίστασης και ένα είδος κατεστημένου, το οποίο βολευόταν με όλους – και το ΔΗΚΟ και το ΔΗΣΥ αναλόγως του ποιός ήταν στην εξουσία. Με το ΑΚΕΛ αυτή η τάση μέσα στην ΕΔΕΚ φαίνεται να είχε από παλιά μια αντιπάθεια -  ίσως γιατί το ΑΚΕΛ ασκούσε έλξη στην άλλη τάση της ΕΔΕΚ, πιο ιστορική με την έννοια της «ηθικής συνέχειας», εκείνη που εξέφραζε λ.χ. ο Πατρίκιος Παύλου ή ο Τάκη Χατζημητρίου. Το ότι μερικοί από την εθνικιστική τάση της ΕΔΕΚ, που ήταν και έντονα αντι-ακελική, είχαν ταυτιστεί με τον Τσοχατζόπουλο, και το ονομαζόμενο «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, είναι γνωστό. Και έτσι, στο μεγάλο φαγοπότι του 1998-2003, μερικοί πρέπει να ενίσχυσαν τα ταμεία .

Ο κ. Πικής ενδιαφερόταν για τις αυξήσεις και τα οφελήματά του, αλλά δεν μοίραζε μίζες. Λειτουργούσε σε άλλο θεσμικό πλαίσιο και σκαρφάλωνε σκαλοπάτια – διορίστηκε στο διεθνές δικαστήριο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αντιφάσεις του κ. Πική είναι ανάμεικτες με τις αντιφάσεις του κυπριακού βαθέως κράτους που μονοπωλεί την εξουσία, παριστάνοντας κάτι στο εξωτερικό και υιοθετόντας μερικές φορές το αντίθετο στο εσωτερικό. Αν διαβάσει λ.χ. κάποιος τη συνέντευξή του στο Φιλελεύθερο το 2012, όπου προσφέρει για πρώτη φορά τις υπηρεσίες του ενάντια στο Χριστόφια,[6] αναφέρεται με ενθουσιασμό στην κατάργηση του ρατσισμού – αλλά μιλώντας για την Αφρική. Δεν φαίνεται να κατανοεί ή να ενδιαφέρεται για τις σαφείς κατηγορίες ότι διεθνές δικαστήριο «δικάζει μόνο αφρικανούς ή όσους αντιστέκονταν στη Δύση». Ο κ. Πικής λ.χ. λογικα θα έπρεπε να είναι ενάντια στην αυτονόμιση του Κοσόβου, με βάση τις θέσεις του για το κυπριακό – αλλά θα τολμούσε να σχολιάσει τη δίκη του Μιλόσεβιτς; Εκεί τα Διεθνή δικαστήρια που εκπροσωπούν τη Δύση είναι καλα, για προσφέρουν καρέκλες, και έτσι ξαφνικά η απόσχιση δεν σχολιάζεται αρνητικά.

Οπότε, το ότι η κυβέρνηση της δεξιάς, μέσα στο χάος, το οποίο βρέθηκε μετά την απόφασή της για κούρεμα το Μάρτιο του 2013, και την εξέγερση που απέτρεψε το καθολικό κούρεμα, εστίασε σε αυτόν για να τη βοηθήσει να βγει από την πίεση, μέσα από την κατασκευή θεαμάτων, μάλλον δεν ήταν τυχαίο. Είναι γνωστό οτι ο κ.Πικής είναι εμπαθής, και προφανώς είχε γίνει και γνωστό, ότι βολικά και πάλι, μετακινηθεί και πιο δεξιά, οπότε η επιλογή του ήταν σίγουρη επένδυση. Αν κάπου πήγε λάθος το σχέδιο, ήταν το νέο κύμα οργής για τις τράπεζες το καλοκαίρι και η εμπάθειά του που έγινε τόσο σαφής και δημόσια τον Αύγουστο.

Τί «λέει» ο κ. Πικής στην προσπάθεια να συγκαλύψει τις ευθύνες των τραπεζών: Φταίει η δημοκρατία γιατί κάποιοι πρέπει να αποφασίζουν αγνοώντας τους πολίτες και κάποιοι πρέπει να αμοίβονται ευνοιοκρατικά, ενώ οι φτωχοί πρέπει να ζουν με περικοπές για τις ανάγκες των λίγων
Τελικά, η κυβέρνηση ανέλαβε το πόρισμα και το «διέρρευσε» με διάφορους τρόπους – και όχι τυχαία, βέβαια, μέσα στο πλαίσιο και της κατασκευής του θεάματος των συλλήψεων στελεχών του ΑΚΕΛ την προηγούμενη για άλλο θέμα και με ειδική «μαρτυρία» καταζητούμενου, που τον «έφεραν» ειδικά και μετά τον άφησαν να φύγει».

Η έκθεσή του κ. Πική και των άλλων δυο θα είναι σίγουρα στο μέλλον ένα από τα πιο απολαυστικά κείμενα τεκμηρίωσης της Διαπλοκής στην Κύπρο – και του θλιβερού επιπέδου των ατόμων στους οποίους εμπιστεύτηκε η πολιτεία κάποτε την έννοια της «Δικαιοσύνης». Κατ’ αρχήν το κείμενο είναι σαφες ότι γράφτηκε με στόχο το θέαμα και σε αυτό υπήρχε και η πρόθεση να αναπαράξει το κείμενο Πολυβίου – και το ότι ο ένας εκ των μελών της επιτροπής έχει οικογενειακές σχέσεις με το δικηγορικό γραφεόο της Τράπεζας Κύπρου, δεν  είναι τυχαίο. Το κείμενο λ.χ. προσπαθεί να εστιάσει μόνο στο Χριστόφια[7] – και στην προκειμένη περίπτωση να απαλλάξει τους τραπεζίτες, αλλά και το ίδιο το δικηγορικό  γραφείο Πολυβίου, το οποίο είχε και την νομική ευθύνη αποφάσεων, που είναι πια στα δικαστήρια, όπως η υπόθεση της Transilvania Bank. Οπότε το αστείο επιχείρημα της ταύτισης της έκρηξης στο Μαρί με το 74, επαναλήφθηκε σύμφωνα με το Stockwatch – όπου δημοσιεύτηκε και το κείμενο.[8] Από μόνο του αυτό το ρητορικό δεδομένο είναι εκφραστικό – αγνοούνται, παραβλέπονται, και λογοκρίνονται τα τεκμήρια,  όπως λ.χ. οι αριθμοί των νεκρών ή του οικονομικού κόστους, για να προωθηθεί μια θέση που ευνοεί, προφανώς, όσους θέλουν να συγκαλύψουν. Όπως παρατηρεί ο δημοσιογράφος του Stockwatch, σχεδόν δεν αναφέρει τίποτε για τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, όσον αφορά στις ευθύνες. Αυτό, ενδεχομένως, ήταν και στους κρυφούς όρους εντολής.

Ο Πικής, όπως κάθε εκπρόσωπος του κυπριακού βαθέως κράτους έμαθε να λειτουργεί με το διαχωρισμό εσωτερικό-εξωτερικό για να εξυπηρετεί μερικά συμφέροντα σε βάρος του γενικού: στο εσωτερικό λ.χ. να υπάρχει «καθεστώς εξαίρεσης» με βάση, το οποίο να εξυπηρετούνται οι μερικοί, και στο εξωτερικό να προβάλλεται η εικόνα ότι η Κύπρος πληρεί, δηθεν, όλα τα κριτήρια δικαίου για το σύνολο. Έτσι,έχουμε τώρα το κραυγαλέο ανέκδοτο πια: η Ευρώπη και ο πλανήτης ολόκληρος θεωρεί τις τράπεζες υπεύθυνες για την κυπριακή κρίση, και έχει κλείσει ήδη μια, αλλά ο κ. Πικής του βαθέως κυπριακου κράτους λέει φταίει ένα άτομο - αυτό με το οποίο τσακώθηκε. Οι θεσμοί, το πλαίσιο αγνούνται. Αυτά είναι για τους άλλους. Είναι σαφές λ.χ. ότι στην αναφορά του ότι ο τέως πρόεδρος «δεν γνώριζε μέτρο» λέει ξεκάθαρα πια ψέματα – ο κ. Χριστόφιας ήταν ένας πρόεδρος, που από την αρχή είχε να αντιμετωπίσει περιορισμούς: δεν τον άκουγε η Κεντρική Τράπεζα λ.χ., και δεν περνούσαν νομοσχέδια για φορολόγηση του πλούτου από τη βουλή. Αλλά αυτά είναι τεκμήρια και ο κ. Πικής δεν ενδιαφέρεται, προφανώς, για την αλήθεια, ούτε για το πλαίσιο του τί έγινε. Στην προσωπική αναφορά του στο Δ. Χριστόφια, ουσιαστικά, εκφράζει τα προσωπικά του απωθημένα – το ότι δεν έμαθε τόσα χρόνια να διαχωρίζει το προσωπικό από το Δημόσιο, είναι αποκαλυπτικό ενός βαθύτερου προβλήματος. Διότι ο κ. Πικής, γενικά φαίνεται να έχει μια τάση να ταυτίζει το προσωπικό του συμφέρον, αισθήματα ή  απόψεις με το συνολικό – και να θέλει να το επιβάλει. Έτσι, κατέληξε στη γραφική θέση ότι ουσιαστικά «φταίει η δημοκρατία», όπου ο λαός ψηφίζει απόψεις. Διότι σύμφωνα με το κείμενό του όχι μόνο «φταίει ο Χριστόφιας», αλλά και όσοι συνεργάστηκαν μαζί του – έτσι, αφού αναφέρει ότι φταίνε και τα κόμματα, που ήταν μαζί του στην κυβέρνηση από το 2008 - τα 2 χρόνια της ΕΔΕΚ και το 3.5 του ΔΗΚΟ, τότε προφανώς θεωρεί ότι δεν έπρεπε να γίνουν οι εκλογές, και να κερδίσει ο Χριστόφιας ή αφού εκλέγηκε έπρεπε να αγνοήσει τους πολίτες που τον ψήφισαν – να τους μεταχειριστεί σαν όχλο που παραπλανήθηκε και να επιβάλει αυτό που ήθελαν οι τράπεζες, και το δικηγορικό γραφείο Πολυβίου ενδεχομένως. Ακόμα και η τυπική σύγκριση της αντιμετώπισης του κ. Χριστόφια και του κ. Αναστασιάδη δείχνει το βάθος της μεροληψίας: στη μια περίπτωση καταλογίζει στον κ. Χριστόφια την ευθύνη γιατί δεν υπέβαλε βέτο - οδηγόντας στην κατάρρευση της ευρωζώνης - για να σωθούν οι τράπεζες, ενώ στον κ. Αναστασιάδη για το κούρεμα αναγνωρίζεται ότι βρέθηκε υπό πίεση. Αν υπήρχε ένα δικαστήριο αξιολόγησης ισονομίας και μεροληπτικής στάσης, η θέση του κ. Πική θα καταγραφόταν εύκολα: οι «δικοί του» - αυτοί που τον διόρισαν, αυτοί με τους οποίους έχει κοινά συμφέροντα σήμερα - αξίζουν κατανόησης, ενώ οι προσωπικοί του αντίπαλοι φταίνε. Είναι για αυτό που είναι ευχάριστο που υπάρχει αυτό το τεκμήριο. Και όσοι κατηγορούνται για μίζες, κατηγορούνται για ανάλογη προσωπική χρήση του δημοσίου, έστω και αν εκεί το θέμα είναι άμεσα οικονομικό.
Ο κ. Πικής δεν πιστεύει στη δημοκρατία. Φαίνεται να ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν, ότι το δικό τους εγώ πρέπει να επιβάλλεται – και αν η δημοκρατία ή οι νομοθεσίες δεν αρκούν, τότε πρέπει να παραβλέπονται για το συμφέρον και τις επιθυμίες μερικών – είτε είναι τράπεζες, είτε είναι ο κ. Ν. Μιχαηλίδης, είτε δικηγορικά γραφεία και τέως δικαστές. Σε αυτό το αποκαλυπτικό τέλος της καριέρας του είναι σαφής ο κ. Πικής για τις πρακτικές του: παραπληροφόρησε το κοινό τον Απρίλιο για την νομοθεσία και τις ευθύνες που ανέλαβε και μετάτρεψε την επιτροπή σε αρένα προσωπικού θεάματος, για να προωθήσει απόψεις για νομιμοποίηση της λιτότητας, οι οποίες εξυπηρετούσαν πάλι, όπως και τότε με τον Α. Κωνσταντινίδη, αυτούς που το διόρισαν και στους οποίους προσέβλεπε. Θα επανέλθουμε με το περιεχόμενο αυτής καταγραφής της υποταγής του τέως δικαστή στα συμφέροντα όσων τον διόρισαν. Δημοσιεύεται ένα κείμενο πρώτης ανάγνωσης στα Σχόλια και θα ακολουθήσει μια ευρύτερη ανάλυση των παραπλανήσεων.

Ένα σαθρό οικοδόμημα ή πως «αυτό που ήταν, φάνηκε πια ξεκάθαρα»: Ή γιατί ο Β. Ραφαηλίδης μπορεί να χρησιμοποιούσε και την έκφραση «δοσίλογος»
Το πιο αστείο σημείο της αποχαιρετιστήριας ομιλίας για τον κ Πική, η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω, ήταν η αναφορά στον Β. Ραφαηλίδη. Δείχνει εν μέρει και την ημιμάθεια των τέως δικαστών. Μάλλον, ο καημένος ο κ. Πικής ήθελε και λίγη από την αίγλη του ρισκέ αριστερού .. αλλά των Αθηνών. Εδώ κάτω, η ψυχή του καβαλούσε, όπως και του Κουνναφή, ένα γιωρκάτζη. Αν ήταν να πάρει κάποιος σοβαρά την υποτιθέμενη ρισκέ θέση του κ. Πική, θα έπρεπε να ονομάσει κανείς σήμερα, με βάση την  ορολογία του κ. Ραφαηλίδη, δοσίλογο ένα είδος συμπεριφοράς.  Καμώνονταν το δήθεν - έστω και εθνικό - «σοσιαλιστή», όταν τον βόλευε, αλλά, όταν ήρθε η κρίση στην Κύπρο, ανέλαβε να μας πει ότι έχει δίκαιο το κεφάλαιο. Φταίνει οι φτωχοί, οι συνταξιούχοι, και οι εργαζόμενοι – και οι πολιτικοί που τους υποστήριζαν. Ενώ ο κ. Πικής έπρεπε να έχει την υψηλή του σύνταξη, δεν είναι προφανώς επιτρεπτό να έχουν και οι φτωχοί πασχαλινό επίδομα.
Και ο κ. Πικής δεν εξήγησε επίσης τί καταθέσεις είχε στις τράπεζες και πώς επηρεάστηκαν. Διότι τον είδαμε όλοι να προστατεύει το λόμπι των τραπεζών.
Ο Α. Κωνσταντινίδης μπορεί να υποχρεωθεί να βλέπει την εφημερίδα του χαίρεται που χρησιμοποιεί τον Πική, αφού τώρα ο Πικής χορεύει καθ’ υπόδειξη της κυβέρνησης που στηρίζει ο Κουλέρμος, αλλά μέσα του θα γελά.  Ο Πικής, στη μεταξύ τους διαμάχη, τον δικαίωσε πλήρως. Τέτοιος ήταν, τέτοιος έμεινε. Κάποτε θα εκδοθεί ένας τόμος και με τα σχόλια του κ. Κωνσταντινίδη για τον Πική – και θα έχει φωτογραφία στο εξώφυλλο τον κ. Πική στα γεράματα να σκύβει υπάκουα το κεφάλι στον κ. Ιωνά Νικολάου. Πιο εκφραστική γλώσσα του σώματος, είναι δύσκολο να ξαναβρείς.  Αυτός είναι, αυτός ήταν.




[3] Τον Ιούλιο, λ.χ., τις ερωτήσεις στους τραπεζίτες τις έπαιρνε από το Φιλελεύθερο και τον Πολίτη. Ήταν μια δημόσια υποβολή θεματολογίας, την οποία ακολούθησε πειθήνια.
[4] Σε ένα από τα πιο αμίμητα επεισόδια της «επιτροπής» οι online εκδόσεις  του sigmalive και του Φιλελευθέρου, είχαν τίτλο ότι ο Δημητριάδης δήλωσε ότι έπρεπε να γίνει πιο γρήγορα η προσφυγή στην τρόικα, πριν καν ρωτηθεί ο διοικητής της Κεντρικής – και παρά το εισαγωγικό του κείμενο, και τις αποστάσεις που κράτουσε από αυτήν τη θέση.
[5] Για αυτό ίσως εξαπέλυσε και βολές κατά της νυν ηγεσίας της ΕΔΕΚ σήμερα – προσφέροντας υπηρεσίες ενδεχομένως σε κάποιους.
[6] http://www.geopolitics.com.gr/2012/03/blog-post_13.html
[7] Μέχρι και ο Γ. Κολοκασίδης, τέως αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ, που συμμετείχε ενεργά στις επιθέσεις ενάντια στον τέως πρόεδρο το 2011, σήμερα απορεί πώς ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκε «αριστοτεχνικά» εκείνη η προσωπική εστίαση για ιδιοτελείς πολιτικούς λόγους από μερικούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου