3 Οκτ 2013

Σπόντες




  • Όταν ο κ. Αναστασιάδης εμφανίζει την εικόνα με τα τασάκια που δεν πουλά. Η εικόνα του κ. Αναστασιάδη σε μερίδα του τύπου ακόμα και αυτών που τον στηρίζουν δεν ήταν καλή την Κυριακή μετά την επίθεση του ενάντια στον Π. Δημητριάδη. Ήδη είχε προηγηθεί ένα είδος νομικής δυσφορίας για το ότι έγινε επίθεση με απειλές από την τηλεόραση από ένα θεσμικό αξιωματούχο σε ένα άλλο. Δεν τιμούσε το ρόλο του προέδρου. Η Καθημερινή άφησε ανοικτή και την εκδοχή να ήταν παρορμητική λάθος κίνηση. Υπήρξαν όπως και άλλες σοβαρές αντιδράσεις. Όταν ο Γ. Κολοκασίδης κάνει επίσης κριτική στην στάση του προέδρου τότε το κλίμα είναι πιο σφαιρικό από ότι φαίνεται. Και ο Λιλλήκας κράτησε επίσης αποστάσεις.
  • Μα καλά κ. Αναστασιάδη, ποιός σε συμβούλεψε για εκείνη την παράσταση; Τόσους επικοινωνιακούς - λέμε τώρα - σύμβουλους πληρώνει το δημόσιο. Ή ήταν εκβιασμός του αρχιεπίσκοπου; Μα..ξέρεις…

  • Αν η δυσφορία αρκετών για την επίθεση εναντίον του κ. Δημητριάδη είναι αναγνώριση ότι θα πρέπει επιτέλους να αρχίσει να υπάρχει σεβασμός της διάκρισης και του διαχωρισμού των εξουσιών – και να μάθουν όλοι να συμβιώνουν με το checks and balances, το οποίο είναι η βάση λειτουργίας του προεδρικού δημοκρατικού πολιτεύματος, θα είναι πρόοδος για όλους.

  • Μερικοί θα θέλουν να «καταργήσουν» και τη Βουλή αν γίνει μη συνεργάσιμη; Διότι η αστεία θέση μερικών ότι αφού δεν μπορούν να συνεργαστούν να παραιτηθεί ο Δημητριάδης πέρα από την αστεία απλοϊκότητα της, είναι εντυπωσιακά αυταρχική. Δηλαδή, αν αύριο ο πρόεδρος δεν τα βρίσκει με την βουλή ή το ανώτατο, θα τους ζητά να παραιτηθούν και μερικά ΜΜΕ θα το υποστηρίζουν;

  • Κακό θέατρο. Προσπάθησε το προεδρικό να διαρρεύσει τάχα μου παραπτώματα του κ. Δημητριάδη και μάλλον αποκαλύφθηκε η κουτοπονηριά. Αρχικά, είχαμε replay το ότι είχε θέση σε πανεπιστήμιο. Τελικά, σιώπησαν όταν ειπώθηκε το αυτονόητο – ότι δεν πληρωνόταν από εκεί. Μετά είχαμε το ότι έκανε κριτική το ΔΝΤ. Μια κριτική για την λειτουργία της τράπεζας και όχι του ατόμου – και βέβαια αν πάρει κάποιος αυτήν την λογική τότε θα πρέπει να παραιτείται η κυβέρνηση αν και όταν η τρόικα της κάνει κριτική; Ήταν επίσης αστείο.

  • Είναι υποχρέωση η εποπτεία – και είναι και κοινωνική απαίτηση μετά από όσα έκαναν οι τράπεζες. Το ότι ο κ. Δημητριάδης επανήλθε και εξήγησε με επιστολή του ότι είναι υποχρέωση, αλλά και θέμα χρηστής διοίκησης ο έλεγχος των μελών του ΔΣ - ακριβώς γιατί είναι η απουσία τέτοιου έλεγχου πριν που οδήγησε στην κρίση - ήταν σωστή και καλή κίνηση. Πρέπει οι τραπεζίτες να μάθουν να λειτουργούν στο αρμόζων πλαίσιο τουλάχιστον. Να νιώθουν ότι έχουν ένα έλεγχο. Και επιτέλους εφαρμόζεται.

  • Από εκεί και πέρα είναι λογικό ότι αυτό θέλει και η ΕΚΤ– οπότε ό,ποιος διαφωνεί να το πει δημόσια – ότι δεν θέλει έλεγχο διαπλοκής στην τράπεζα Κύπρου, και να πάει μετά να το πει και στις Βρυξέλλες και στη Φραγκφούρτη. Διότι το να είναι κάποιος αντί-τροικανός, αλλά να χρησιμοποιεί σαν ευαγγέλιο τα σχόλια της κυρίας του ΔΝΤ είναι από τις περιπτώσεις που το κωμικό δεν είναι αρκετό για να περιγράψει την αντίφαση.

  • Μια ρομαντική ιστορία ρουσφετιού δημόσια καταγραμμένη, που δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Αυτή η ιστορία έχει καταγραφεί δημόσια, στις εφημερίδες και σε όλα τα ΜΜΕ ως μια απόπειρα να διορίσει μια κυβέρνηση ΔΣ στην Τράπεζα Κύπρου, κάνοντας διευκολύνσεις σε φίλους, στον αρχιεπίσκοπο, και στα δύο κυβερνητικά κόμματα. Αυτό το σκάνδαλο, δεν θα φύγει. Είναι εκεί και ό,ποιος κάνει ότι δεν το βλέπει απλώς κοροϊδεύει τον εαυτό του.

  • Κ. Π. Χαραλάμπους: Δηλαδή εσείς εισηγείσθε να μην συνεχίσει τους έλεγχους η Κεντρική Τράπεζα; Γιατί να μην λειτουργεί η τράπεζα, ξέροντας ότι υπάρχει εποπτικό πλαίσιο; Εσείς διαμαρτυρηθήκατε για τις παρεμβάσεις στο διορισμό του ΔΣ; Ήταν ή δεν ήταν σκάνδαλο ότι η εφημερίδα σας έκανε εκστρατεία ενάντια στον Δημητριάδη, ενώ δεν μερικοί του ΔΣ δεν είχαν υποβάλει ακόμα τα στοιχεία τους; Δεν μοιάζει τόσο εξόφθαλμα με ρουσφέτι, που μερικοί παραβλέπουν ακόμα και τους διαδικαστικούς κανονισμούς;
  • Και αν αύριο η κίνηση ενάντια στις εκποιήσεις πάει δικαστήριο και ζητήσει να ακυρωθεί απόφαση αυτού του Συμβουλίου της Τράπεζας Κύπρου, αν δεν τηρήθηκαν οι νομικές διαδικασίες για την εκλογή του; Θα φταίνε οι αδικημένοι, γιατί κάποιοι έκαναν ρουσφέτι;

  • Ο κ. Διονυσίου έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση – καλά πως χαίρεται η κυβέρνηση για τα εύσημα στον πύργο οικονομικών από την τρόικα, αλλά παραβλέπει ότι στην ίδια αναφορά γινόταν ανάλογη μνεία και για τον Δημητριάδη; Ή μήπως τώρα που τα έφερε εδώ ο Πανίκος, μετά το μπάχαλο των αποφάσεων για το κούρεμα - χωρίς καν πληροφόρηση των άλλων εμπλεκομένων θεσμών έστω - τώρα μερικοί θέλουν και τα credits;

  • Διότι όταν η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να κυβερνήσει με υστερίες μέσω των ΜΜΕ, η κατάσταση έχει και τα φαιδρά της, αλλά και τη σοβαρότητά της – και οι ανεξάρτητοι θεσμοί είναι άμυνες.

  • Για τη ΣΥΤΑ, το συντεχνιακό της ΣΕΚ, και τους επιλεκτικούς συνειρμούς των ΜΜΕ. Τελικά, εκεί στον Φιλελεύθερο, αλλά και στον Πολίτη, θα αποφασίσουν σε ποιά συντεχνία ανήκει ο κ. Βασιλείου της ΣΕΚ – και τί εκπροσωπεί η ΣΕΚ; Διότι αν η ΑΛΚΗ είναι αριστερό σωματείο και ο συνειρμός πάει από το Λίλλη στην αριστερά, γιατί να μην πάει και από την ΣΕΚ στη δεξιά;

  • Σε ποιά παράταξη ανήκουν οι δυο ύποπτοι αστυνομικοί λ.χ.; Σύμφωνα με μια πρόχειρη καταμέτρηση που κυκλοφορεί μπορεί το σκορ να είναι 5 στην μια παράταξη - που δεν αναφέρεται στα δημοσιεύματα - 1 με σχέση με την αριστερά - ο πρόεδρος της Αλκής - και ένας παράγοντας με ιστορικές σχέσεις με διάφορες παρατάξεις. Ό,ποιος ξεχνά το πλαίσιο είναι απλώς ο στόχος των πυροτεχνημάτων.

  • Αλλά τυχαία επιλέγεται ο Χατζηστυλιανού, που βλέποντας τον κατάλογο με τα σωματεία που πήραν επιχορήγηση για εκδηλώσεις, έκανε πρωτοσέλιδο για την Ομόνοια, αλλά δεν είδε το Διγενή;

  • Αλλά, αφού πάμε από το ένα στο άλλο χωράφι, γιατί να μην πιάσουμε όλο το θέμα των τουρκοκυπριακών περιουσίων. Όπου διεκδικούν οι τουρκοκύπριοι γη και από το κράτος, θα πρέπει να παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή το θέαμα και την ο,ποία δίκη γίνει για το θέμα – αν ο κ. Λιοτατής και ο κ. Λίλλης εξαπάτησαν τον κ. Μουσταφά και γίνεται τώρα σχετική έρευνα – τότε θα είναι ενδιαφέρον να δούμε με ποιές διαδικασίες εγκρίθηκαν άλλες πωλήσεις, απαλλοτριώσεις κλπ. Μερικούς από εδώ μπορεί να μην τους ενδιαφέρει – αλλά μερικούς άλλους θα τους ενδιαφέρει.

  • Αλλά μερικοί φοβούνται το όλο – ένα εύκολο αποσπασματικό θέμα είναι οκ. Το όλο ζήτημα των τουρκοκυπριακών περιουσιών όμως;..Χμ..

  • Πάντως, μερικοί απορριπτικοί άρχισαν να συνειδητοποιούν φαίνεται ότι τα μικρά θεαματικά αστεράκια μετατόπισης είναι απλώς υπεκφυγές, και άρχισαν να εστιάζουν στο κυπριακό και στη γεωπολιτική θέση της Κύπρου. Διότι εκεί παίζεται πια παιχνίδι. Και είναι αν μη τί άλλο μέρος της εξισορρόπησης του πολιτικού σκηνικού. Η κυβέρνηση σκοπεύει να συνεχίσει το «εγώ εν τζαι..»; Τα πράγματα είναι πια εκεί και αυτή η κοινωνία το ξέρει. Και ίσως ο διάλογος αυτήν την φορά να πρέπει να γίνει νηφάλια, χωρίς υστερίες και χωρίς αυτές τις πληκτικές θεαματικες εκστρατείες μετατοπισης που κατασκευάζουν μερικά επιτελεία. Και υπάρχουν πολλά να ειπωθούν όταν σταματήσουν τα στημένα σκηνικά.

  • Μια ενδιαφέρουσα καταγραφή από τον Α. Μιχαηλίδη – και μια λογική απορία: ποιοί συγκάλυπταν και γιατί; Σε ένα σχόλιο στο Φιλελεύθερο στις 26/9, ο κ. Μιχαηλίδης διατυπώνει ένα σημείο με μια σειρά παραδειγμάτων που είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα. Ο τίτλος του κειμένου είναι «Μήπως είναι τραπεζίτες όλοι οι ταγοί του τόπου;» και στη ροή θέτει το ερώτημα γιατί όσες φορές έπρεπε ή πρέπει να ληφθούν αποφάσεις για τις τράπεζες, το θέμα εμφανιζόταν απότομα και οι πολιτικοί το διεκπεραίωναν με «ταχύτατες αποφάσεις». Το ενδιαφέρον είναι το εξής: αν έθετε το ερώτημα ένας πολίτης, θα είχε ήταν μια ακόμα απορία από την πλειοψηφία – αν ξεκινήσει κάποιος από τα 1.8 δις για τη Λαϊκή - και όσα δεν ειπώθηκαν πριν - υπήρχε όντως σε αρκετά σημεία μια διαδικασία ξαφνικών αποκαλύψεων και αποφάσεων, και μετά πάλι σιωπή. Και όντως, όταν το θέμα αφορά τους πολίτες γενικά - και όχι τις τράπεζες - το θέμα τραβά σε μάκρος. Όπως λ.χ. με τα ενοίκια, με την πρώτη κατοικία, με τα επιτόκια. Όμως, αυτήν την απορία τη διατυπώνει ένας μέλος της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία. Αν, λοιπόν, πιστέψουμε τον κ. Μιχαηλίδη, και δεν υπάρχει λόγος να μην τον πιστέψει κάποιος διαβάζοντας το κείμενο του, τότε το ερώτημα είναι βαθύτερο. Πώς κατάφερναν μερικοί να συγκαλύπτουν όλα αυτά τα ζητήματα ακόμα και από μερίδα της δημοσιογραφικής ελίτ/διευθύνσεων; Διότι προφανώς κάποιοι ήξεραν. Άρα ίσως να είναι καιρός να αρχισει και η κυπριακή δημοσιογραφία να ρωτά τί κρύβεται πίσω από τα θεάματα, στα οποία συμμετέχει ή τα οποία παρακολουθεί και η ίδια. Και ίσως να είναι επίσης καιρός να ξεκαθαρίσει και το καθεστώς του τι κάνει και τι μπορεί να κάνει η πολιτεία στο θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. και της ευρωζώνης – και άρα και τις συνέπειες ορισμένων επιλογών.

  • Ίσως τα πιο κλασικό  σύμπτωμα των μορφών του τοπικού βαθέως κράτους σε θεσμούς να είναι η ΚΟΠ. Κοπτοραπτική με τους κανονισμούς.
  • Και ίσως το ποδόσφαιρο να είναι και ευρύτερα αποκαλυπτικό της διασταύρωσης του εμπορικού με το ιστορικό – και αυτό αφορά και την αριστερά και την δεξιά. Και το βαθύ κράτος.


  • Και όμως οι υποψίες φτάνουν και στα ΜΜΕ:  ένα σκίτσο για τα ακίνητα που δεν φορολογηθηκαν γιατί «δεν ήξερε» ο κ. Πούφος - και δεν ήθελαν οι «επιχειρήσεις ανάπτυξης γης», κοινώς developers

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου