2 Οκτ 2013

Ταξικά σχόλια: ο διάλογος των εκπαιδευτικών



Αγαπητέ Ξάδελφε 
Σήμερα οι μαθητές ήρθαν στο σχολείο αγανακτισμένοι λόγω της κυβερνητικής απόφασης να τους επιβάλει κόμιστρα για την μεταφορά τους στο σχολείο με λεωφορεία. Όπως ξέρεις, μέχρι τώρα ήταν δωρεάν. Όπως μου είπαν οι ίδιοι, ο κάθε μαθητής πρέπει να πληρώνει 120 Ευρώ τον χρόνο. Στις περιπτώσεις τριών παιδιών στο ίδιο σπίτι, τα κόμιστρα θα είναι 360 Ευρώ, σύμφωνα με τους ίδιους τους μαθητές, αν και εδώ συζητιούνται κάποιες μικροεκπτώσεις, οι οποίες όμως δεν αλλάζουν την ουσία. Στο δικό μου σχολείο, υπάρχουν αρκετοί μαθητές των οποίων το οικογενειακό εισόδημα είναι γύρω στα 400 Ευρώ τον μήνα. Δηλαδή πληρώνεται η γιαγιά σύνταξη, με την οποία ζει όλη η οικογένεια μαζί με παιδιά (που δεν έχουν δουλειά) και εγγόνια τα οποία έρχονται σχολείο.

Είναι ξεκάθαρο ότι μ’ ένα άμεσο τρόπο, η κυβέρνηση  προετοιμάζει το πεδίο, για να διώξει  από το σχολείο παιδιά κάποιων οικογενειών, ως μέρος της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος.  Σήμερα είναι τα κόμιστρα στα λεωφορεία, σύντομα θα είναι τα βιβλία που θα πρέπει να πληρώνονται από τους μαθητές, αργότερα θα είναι η επιβολή διδάκτρων τα οποία είναι στο σχέδιο της κυβέρνησης, απλά δεν το ανέφερε ακόμα. Σε ότι αφορά την εκπαίδευση ως προϊόν προς πώληση, είναι το αντικείμενο ενός άρθρου το οποίο έγγραψε ένας βουλευτής του ΔΗΣΥ.  Οι δε κυβερνώντες, περιμένουν να δουν τις αντιδράσεις της κοινωνίας για να δουν πως θα δράσουν μετά.

Ξέρω ότι οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων τρίβουν τα χέρια τους, όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά και για το γεγονός ότι υπάρχει αρκετή υποστήριξη από μέρους της κυβέρνησης για να επιχορηγούνται οι μαθητές των ιδιωτικών σχολών. Όλ’ αυτά μαζί, βοηθούν το ξήλωμα της δημόσιας παιδείας και την αντικατάστασή της από την ιδιωτική. Είναι βέβαια και το ότι η κυβέρνηση βιάστηκε να περάσει το μέτρο προτού εκλεγούν τα συμβούλια των μαθητών στα μέσα του επόμενου μήνα, έτσι ώστε να μην μπορέσουν να οργανωθούν και να αντιδράσουν οι μαθητές σ’ αυτό το κυβερνητικό μέτρο.

 Ξάδελφε,
Οι μαθητές ίσως θα έπρεπε να είναι οι περισσότερο αγανακτισμένοι από όλους μιας και το μέλλον τους προδιαγράφεται χειρότερο από το δικό μας - ανεργία, ημι απασχόληση, λιγότερες δυνατότητες για τριτοβάθμια παιδεία κ.α. Ο αγώνας τους είναι δίκαιος. Στο κάτω κάτω γιατί να πληρώνουν οι μαθητές κάτι που η πολιτεία τους έδωσε δωρεάν (και καλά έκανε) και τώρα τους το παίρνει πίσω επειδή κάποιοι αποφάσισαν να στοιχηματίσουν  με τα χρηματιστήρια και με τους ξέφρενους δανεισμούς και αυτοί δεν ήταν οι γονείς της φτωχολογιάς.

Το ποιο συγκλονιστικό όμως ρε ξάδελφε είναι το ότι πολλές διευθύνσεις σχολείων, όπως το δικό μου, η διεύθυνση τιμώρησε με αποβολές αυτούς που έφυγαν για να διαμαρτυρηθούν. Δεν ξέρω αν κυκλοφόρησε και εγκύκλιος από το υπουργείο που ενεθάρρυνε τις ποινές αυτές όμως μου κάνει εντύπωση η αιτιολόγηση της διεύθυνσης για τις ποινές αυτές.

Είπαν ότι οι μαθητές έφυγαν για να μην κάνουν μάθημα και όχι για να διαμαρτυρηθούν. Μάλιστα έξω από το δικό μου σχολείο πολλοί μαθητές μας, έφυγαν «παρασυρμένοι» από μαθητές άλλου, διπλανού σχολείου, δηλαδή οργανωμένα. Ξέρεις ρε ξάδερφε, κάποιοι μαθητές έκφρασαν την διαμαρτυρία τους απλά με την αποχή τους από τα μαθήματα. Δεν νομίζω να πήγαν για καφέ διότι τώρα πια δεν έχουν λεφτά ούτε για καφέ. Αλλά και για καφέ να πήγαιναν που είναι το πρόβλημα;

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το που στόχευε η τιμωρία; Στόχευε στο να ενθαρρύνει τους μαθητές να βγουν στους δρόμους οργανωμένα για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, ή στόχευε στο να τους αποθαρρύνει από το να διεκδικούν το δίκαιο τους; 

Εγώ πάντως ένα πράμα ξέρω: Όσοι εκπαιδευτικοί πιστεύουν στο δίκαιο του αγώνα τους, οφείλουμε να τους στηρίξουμε τουλάχιστον δηλώνοντας τους την ταύτιση μας μαζί τους και του αγώνα τους. Θα έπρεπε μάλιστα να κατεβαίναμε σε απεργία εμείς οι ίδιοι για να περάσουμε και το μήνυμα στους κυβερνώντες ότι δεν είμαστε χαλί για να μας πατήσουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου