16 Σεπ 2013

Όταν το κεφάλαιο «ενδιαφέρεται» για τους άνεργους: Μίσιη μου κάμνει το για τους εργαζόμενους

Όταν το κεφάλαιο έχει το πάνω χέρι, μ’ ένα απόλυτο τρόπο και μάλιστα σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης, η επιβολή του πάνω στους εργαζόμενους είναι τέτοια που μπορεί να τους σπρώξει σε ακραίες καταστάσεις. Με την επιβολή των μνημονίων στην Ελλάδα, οι αυτοκτονίες έφτασαν τις μερικές χιλιάδες, ενώ στην Κύπρο ήδη άρχισαν. Άλλοι  δίνουν τα παιδιά τους σε άλλες οικογένειες, οι οποίες έχουν την δυνατότητα να τα μεγαλώσουν, ενώ στη λίστα προβλημάτων προσθέτονται και άλλα. Αυτό γίνεται χωρίς καν να ιδρώνει το αυτί όχι μόνο της αστικής τάξης, αλλά και όλων των πολιτικών που εκφράζουν τα συμφέροντά της. Μάλιστα, αυτοί όλοι το θεωρούν την κατάσταση φυσιολογική, αφού για χρόνια περίμεναν μια ευκαιρία περιορισμού των μισθών και του κοινωνικού κράτους, θεωρώντας το ως να είναι η νορμάλ κατάσταση. Οι πλείστοι δε των καυγάδων τις τελευταίες δεκαετίες έχουν να κάνουν με αυτά τα ζητήματα, δηλαδή στρέφονται γύρω από τις ταξικές σχέσεις.

Υπάρχει, όμως, πολλή ειρωνεία και αναίδεια μπροστά στην καταστροφή που συμβαίνει μέσα στους εργαζόμενους, κύρια τους  άνεργους. Τα τελευταία χρόνια, διάφοροι πολιτικοί και επιχειρηματίες, συγκεντρώνουν την επιχειρηματολογία τους στο ‘καλώς νοούμενο συμφέρον των εργαζομένων,’ οι οποίοι ωφελούνται από την ύπαρξη θέσεων εργασίας. Ακόμα και στις περιπτώσεις που ένας εργοδότης δίνει τον μισό από τον νόμιμο κατώτερο μισθό, όταν ρωτηθεί, έχει έτοιμη την απάντηση, λέγοντας ότι το μεγαλύτερο κακό είναι η ανεργία, ο ίδιος δε, προσφέρει ψωμί σε δυο οικογένειες αντί σε μια. Έτσι, η ελάττωση μισθών στο ήμισυ χάνει το νόημα της, και η αναφορά στην μείωση των μισθών ‘δεν ισχύει’, δίνοντας στη θέση της στην ούτω καλούμενη ελάττωση της ανεργίας. Ο δε επιχειρηματίας ή πολιτικός, ο οποίος προωθεί αυτή τη λογική, μιλά ως άτομο με ‘κοινωνικές ευαισθησίες’, όμως τελευταία οι άτιμοι παίρνουν εκείνο το ύπουλο ύφος του φιλάνθρωπου που σ’ εκνευρίζει.

Κι’ εκεί που το κεφάλαιο καταστρέφει ολόκληρες ομάδες ανθρώπων και μετά δίνει ψίχουλα δια μέσω φιλανθρωπικών έργων και μάλιστα πολυδιαφημισμένων, συνοδευόμενων δια μέσω δακρύβρεκτων ανακοινώσεων και ομιλιών, μεταμορφώνει την εργοδότηση ατόμων με εξευτελιστικούς μισθούς σε φιλανθρωπικό έργο, διαφημίζοντας την εξευτελιστική εργοδότηση ως κάτι το οποίο πρέπει να τυγχάνει της εκτίμησης της κοινωνίας. Ίσως καταστροφικότερο απ’ όλα, είναι η συνείδηση την οποία δημιουργεί αυτό το φαινόμενο. Ήδη αρκετοί δεξιοί ψηφοφόροι καταπίνουν με σχετική ευκολία την προπαγάνδα αυτή, και ποιός ξέρει αργότερα ποιοί άλλοι θα την ακολουθήσουν. Και επειδή σημαντικά ζητήματα όπως αυτά γίνονται και ιδεολογήματα, ποιός ξέρει σε ποιά άλλα ζητήματα θα επεκταθεί αυτή η ούτω καλούμενη ‘χατιρική’ συμπεριφορά του κεφαλαίου. Πριν λίγα χρόνια, αυτή η πολιτική εκφραζόταν από μερικούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, τώρα είναι κυβερνητική πολιτική. Δεχόμαστε μια ολομέτωπη οικονομική και ιδεολογική επίθεση του Κεφαλαίου, η οποία αλλάζει τον χάρτη των εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων όπως επίσης και τον ιδεολογικό προσανατολισμό μεγάλων πλέον ομάδων. Η δε άκρα δεξιά, έχει πλέον θεσμικό ρόλο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου