17 Σεπ 2013

Ο δρομέας και οι ανάπηροι


Ο νεαρός επιχειρηματίας, ο οποίος τρέχει αρκετά χιλιόμετρα κάθε μέρα πάνω σε μηχανικό δρόμο γυμναστηρίου που βρίσκεται μέσα σε πεντάστερο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, φτάνει νωρίς το πρωί με την αστραφτερή, σπορ Μερσεντές του. Παρκάρει όπως πάντα σ’ ένα από τα εφτά πάρκινκ για αναπήρους, διότι αυτά είναι κοντά στο γυμναστήριο. Αυτό το βοηθά να γλιτώνει δρόμο, όμως χρειάζεται να περπατήσει τουλάχιστον πενήντα ολόκληρα μέτρα. Πάντα οικονομεί χρόνο από τότε που ανέλαβε τις οικογενειακές επιχειρήσεις, μάλιστα οι αποστάσεις τον εκνευρίζουν, γι’ αυτό πάντα προσπαθεί να τις μειώσει. Αυτός ο άνθρωπος δε σπαταλά καθόλου χρόνο. Δες τον τώρα που δίνει οδηγίες από το κινητό του τηλέφωνο. Τα πενήντα μέτρα μέχρι το ντζιμ αποκτούν μια πρακτική, επιχειρηματική χρησιμότητα.

Προτού κλείσει την πόρτα του αυτοκινήτου του όμως, κοιτάζει το αναπηρικό καροτσάκι που είναι ζωγραφισμένο δίπλα από τον τροχό του αυτοκινήτου του, πάνω στην άσφαλτο. Του φαίνεται παράλογο που η ένδειξη αναπηρικού πάρκιγκ πιάνει ένα ολόκληρο τετραγωνικό μέτρο τη στιγμή που ακόμα και το μισό μέγεθος να ήταν, θα ήταν απόλυτα ορατό από μεγάλη απόσταση. Αμέσως μετά, κατευθύνεται με σταθερό βήμα προς το τμήμα υποδοχής όπου είναι πολύ γνωστός από τα παιδικά του χρόνια όταν τον έφερνε ο πατέρας του για να ασκηθούν μαζί. Χαιρετά πολλούς γιατί γνωρίζει πολλούς, και αφού φορεί τα αθλητικά του ρούχα και παπούτσια ανεβαίνει πάνω στον δρόμο και αρχίζει να τρέχει, πρώτα αργά και μετά πιο γρήγορα. Αν κοιτάξεις από πίσω τους μυς των ποδιών του, θα καταλάβεις ότι ο άνθρωπος αυτός έχει τρέξει χιλιάδες χιλιόμετρα, στο σημείο που μπορείς να πεις ότι διαθέτει πόδια δρομέα. Αν μάλιστα τον συγκρίνεις με τους άλλους που τρέχουν εκεί, θα καταλάβεις από τους μυς των ποδιών τους ότι αυτοί θα τρέξουν ακόμα λίγο, αλλά θα σταματήσουν σύντομα λόγω  ανεπαρκούς εξάσκησης.

Ο δρομέας συνεχίζει να τρέχει για πολλή ώρα, μάλιστα κατά τη διάρκεια της άσκησής του πέρασαν διάφορες άλλες ομάδες από τους διπλανούς μηχανικούς δρόμους αλλά αποχώρησαν ο ένας μετά τον άλλο, εντελώς ξεθεωμένοι. Ο άνθρωπος μας, ο οποίος συνεχίζει απερίσπαστος, τρέφεται με το τρέξιμο και μπορείς να καταλάβεις από τις κινήσεις του και το ύφος του ότι είναι φτιαγμένος για να διανύει δρόμο και μάλιστα με μεγάλη ταχύτητα. Όταν τον πλησιάζει ένα άτομο με κινητικά προβλήματα και τον ρωτά γιατί παρκάρει σε πάρκινκ αναπήρων, αυτός απαντά ότι δεν θυμάται να έχει κάνει κάτι τέτοιο. Και όταν το άλλο άτομο επιμένει, δίδοντας μάλιστα και τα νούμερα του αυτοκινήτου του, αυτός απαντά ότι αυτό μπορεί να έγινε γιατί δεν υπήρχε άλλος χώρος στάθμευσης εκεί κοντά. Όταν τον ρωτά γιατί δεν πάρκαρε σ’ ένα πιο μακρινό σημείο, όπου υπάρχει χώρος για μερικές εκατοντάδες αυτοκίνητα, αυτός απαντά ότι θα έπρεπε να περπατήσει πάνω από εκατόν πενήντα μέτρα για να πάει στο ντζιμ. Όταν τον ρωτά ποιό είναι το πρόβλημα, αν περπατήσει περισσότερο τη στιγμή που είναι τόσο καλός στο τρέξιμο, αυτός απαντά ότι είναι περιορισμένος ο χρόνος του και ζητά να τον αφήσει μόνο του γιατί πρέπει να τρέξει ακόμα πέντε χιλιόμετρα. Και όντως, ο δρομέας συνεχίζει να καταπίνει τα χιλιόμετρα ανάλαφρος, χωρίς εκείνη την τσάντα που κρατούσε προηγουμένως, αναπτύσσοντας την ταχύτητα που αυτός θέλει.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου