17 Σεπ 2013

Επιστροφή στη διεθνή διάσκεψη για το Συριακό: η μοναξιά του Ομπάμα, όταν η Δύση άρχισε να σκέφτεται τις συνέπειες, η στρατηγική Πούτιν και τα τοπικά γεράκια, που κινδυνεύουν να μείνουν μπουκάλα


Η «απότομη» εμφάνιση της εισήγησης της Ρωσίας για έλεγχο του χημικού οπλοστασίου της Συρίας: Από τη μια φάνηκε να προσφέρει μια διέξοδο στον Ομπάμα, ο οποίος βρισκόταν σε αυξανόμενη απομόνωση. Από την άλλη, είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι το όλο θέμα δεν ήταν στις διαθέσιμες επιλογές και ότι όντως δεν συζητήθηκε ανάμεσα στον Ομπάμα και τον Πούτιν. Υπενθυμίζεται ότι τον Αύγουστο το σκηνικό στη Συρία οδηγείτο σε διεθνή διάσκεψη. Το επεισόδιο με την υποτιθέμενη χημική επίθεση στις 21 Αυγούστου είχε εμφανή στόχο να αποτρέψει την διάσκεψη - εκ μέρους όσων το κατασκεύασαν - ή να δημιουργήσει κλίμα και συνθήκες ενίσχυσης της στρατιωτικά ηττημένης αντιπολίτευσης - κάτι που φαινόταν να είναι το πλαίσιο των κινήσεων των συμβούλων του Ομπάμα. Δεν μπορεί να μην κατανοούσε και ο Ομπαμα ότι ήταν ένα στημένο σκηνικό και ότι αργά η γρήγορα θα εμφανιζόταν και η αλήθεια. Και αφού άρχισε να φαίνεται από την Βρετανία ότι η καραμέλα των ΜΜΕ δεν πουλούσε πια, αλλά και το ότι η Ρωσία δεν υποχωρούσε, αφού είχε στείλει πλοία στη Μεσόγειο, επίσης και μιλούσε με όρους πυρηνικών ατυχημάτων, ότι έπρεπε να γίνει μια συζήτηση για συμβιβασμό.

Το κρύο φθινόπωρο της Δυτικής ηγεμονίας
Το κλίμα ήταν όντως βαρύ για τις ΗΠΑ και το σκηνικό της προηγούμενης βδομάδας θα μείνει στην ιστορία. Από την μια στο εξωτερικό η στήριξη ήταν που ήταν μικρή, ξαφνικά φάνηκε τι είχε αφήσει πίσω η τραγωδία στο Ιράκ, αλλά και επέμβαση στη Λιβύη. Μια βαθιά καχυποψία. Στη συνάντηση των G20, ο Ομπάμα βρέθηκε απομονωμένος. Η στήριξη του Πούτιν από τους BRICS δεν ήταν τυχαία – αλλά ήταν και εκφραστική: τα κράτη με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον πλανήτη ήταν σαφώς εναντίον οποιαδήποτε επέμβασης. Η επιφύλαξη ακόμα και των ευρωπαίων ήταν σαφής. Μετά την εντυπωσιακή για τα αποικιακά χρονικά απόφαση του βρετανικού κοινοβουλίου, η υπόλοιπη Ευρώπη, όπως και με το Ιράκ κράτησε αποστάσεις, ενώ η Γαλλία που κινήθηκε να αναπληρώσει το κενό των βρετανών βρέθηκε με εσωτερική αμφισβήτηση της επέμβασης.

Η μεταστροφή στον αραβικό κόσμο μετά την αλλαγή στην Αίγυπτο
Αυτό που δεν έτυχε ιδιαίτερης προσοχής, ήταν η στροφή στον αραβικό κόσμο. Ενώ τα κράτη, πλην Αλγερίας και Ιράκ καταδίκαζαν τη συριακή κυβέρνηση, τα αισθήματα στο δρόμο είχαν αρχίσει να διαφοροποιούνται δραματικά – και η αλλαγή στην Αίγυπτο δημιούργησε ξαφνικά ένα είδος νασερικής στήριξης στην Συρία. Το κυρίαρχο κλίμα στην Αίγυπτο ήταν πια ενάντια στην επέμβαση, αφού οι αριστεροί νασερικοί ήταν έντονα ενάντια – και είχαν αρχίσει να γίνονται και σχετικές διαδηλώσεις. Η πιο ενδιαφέρουσα κίνηση, όμως, ήταν η ανακοίνωση των θρησκευτικών αρχών της Αιγύπτου ενάντια στην επέμβαση. Μπορεί να μην προσέχθηκε ιδιαίτερα στην Δύση αλλά ακόμα και η Σαουδική Αραβία δεν εξέωδεσε ξεκάθαρη ανακοίνωση επέμβασης.
Ενώ στον Νότο η οργή διευρυνόταν – στη λατινική Αμερική εκδόθηκε ανακοίνωση ηγετών ενάντια στην εισβολή, ενώ η διαμάχη Βραζιλίας – ΗΠΑ για τις παρακολουθήσει εντάθηκε.

Και ξαφνικά ούτε οι αμερικανοί φάνηκαν να είναι ευκολόπιστοι..



Αυτό το διεθνές κλίμα φαινόταν και στο Ιράκ και στην περίπτωση της Λιβύης – με ίσως περισσότερη στήριξη από μερικές ευρωπαϊκές χώρες στην δεύτερη περίπτωση μέσα στο πλαίσιο της χειραγώγησης των ΜΜΕ. Όμως, τώρα η απότομη καχυποψία του κοινού μεταφέρθηκε και στις ΗΠΑ. Προς γενική έκπληξη, ενώ ο Λευκός Οίκος ξεκίνησε την εκστρατεία κατασκευής της κοινής γνώμης, μια βδομάδα μετά, η κοινή γνώμη φάνηκε να σκληραίνει και να ανεβαίνει η αντίθεση στον πόλεμο. Είναι όντως μια σημαντική στιγμή – η χειραγώγηση που ήθελε τους αμερικανούς απλώς εύπλαστο υλικό που την μια μέρα ωρύονται για την Αλ Κάιντα και την άλλη τρέχουν να τη βοηθήσουν χωρίς να ρωτούν ποιοί είναι, φάνηκε να σπάζει. Η αρχική πλειοψηφία στη Γερουσία άρχισε να γίνεται αμφίβολη, ενώ στην Βουλή άρχισε να διαμορφώνεται μια πλειοψηφία ενάντια στην απόφαση. Το ότι το ισραηλιτικό λόμπι απέτυχε ήταν επίσης εντυπωσιακό.
Και βέβαια η αποκωδικοποίηση των ψεμάτων των δυτικών ξεκίνησε ήδη με ανάλυση των κατασκευασμένων βίντεο, αλλά και αναφορές στην λογική πιθανότητα η όλη υπόθεση να ήταν ένα ακόμα θεαματικό επεισόδιο της ΑΛ Κάιντα. Η Ρωσία έπαψε με αυτήν την έννοια να είναι απλώς παθητικός θεατής και τα δικά της ΜΜΕ πρόσφεραν τώρα την άλλη φωνή στον μέχρι τώρα μονόλογο των δυτικών, αποδομώντας την κατασκευασμένη δυτική αφήγηση:
Και όταν σκεφτεί κάποιος ότι ο Λευκός Οίκος άρχισε πια τη ρητορική του «δεν είναι πέρα από αμφιβολια τα στοιχεία» έναντιν του Άσσαντ, αλλά περνούν το «τεστ της κοινής λογικής», προφανώς, ήταν και εκεί κατανοητό ότι το φτιαγμένο σενάριο είχε σοβαρές ελλείψεις. Αυτό φάνηκε και στο διάγγελμα του Ομπάμα, όταν κατέφυγε στους συναισθηματισμούς –χωρίς τεκμήρια. Θλιβερή κατάληξη για ένα πρόεδρο που εκλέγηκε για να μην επαναληφθούν τα ψέματα του 2003.

Ο Κέρρυ διαρρέει ότι θέλει deal πιο σύντομα
http://www.euronews.com/newswires/2108744-kerry-says-syrias-chemical-weapons-controlled-by-assad-2-others/
Σε αυτό το κλίμα, ο Κέρρυ φαινόταν πια σαν κωμική φιγούρα – ξανά πήγε στην Ευρώπη για να πείσει και ακουγόταν όπως ο Πάουελ επί Μπους. Όταν μάλιστα άρχισε να λέει ότι η στήριξη ήταν σε διψήφιο αριθμό - δηλαδή ας πούμε 12 - η αποτυχία ήταν εμφανής. Οι ευρωπαίοι είχαν πια αυτονομηθεί από τις ΗΠΑ από τον καιρό του Ιράκ και οι άραβες φάνηκαν να ανησυχούν για τις εσωτερικές επιπτώσεις του να φανούν όργανα το Ισραήλ και της Δύσης. Σε εκείνο το κλίμα, ο Κέρρυ έριξε την ιδέα για έλεγχο των χημικών της Συρίας, και αμέσως ο Λαβρώφ το δέχτηκε και συμφώνησε με τη Συρία. Ο Ομπάμα, το δέχτηκε, αποκαλύπτοντας ότι το είχε συζητήσει ήδη με τον Πούτιν - άρα έμπαινε με μια κάποια αξιοπρέπεια πια στο παιχνίδι.

Τα γεράκια μένουν μπουκάλα
Τοπικά, αν δεν γίνει επέμβαση οι πραγματικοί χαμένοι εντός από την Αλ Κάιντα που έκανε επίδειξη με την επίθεση σε ένα χριστιανικό χωριό (και δεν μπορεί να ήταν τυχαία η επίθεση – ήταν προλείανση εδάφους για την εθνοκαάθαρση που φαντάζονται μερικοί]) ήταν η Τουρκία και το Ισραήλ. Η Τούρκικη κυβέρνηση ήθελε επέμβαση για ίδιους της λόγους. Η παγοποίηση της αποχώρησης των κούρδων ανταρτών ήταν ήδη ένδειξη του πως ο περίγυρος δεν την έβλεπε φιλικά. Οπότε, η μη επίθεση των αμερικανών, αφήνει τον Ερτογαν να πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη θέση του σε περιορισμένα όρια πια. Ήδη, ξεκίνησαν νέες κινητοποιήσεις από την Άγκυρα και ανακοινώθηκε ένας νεκρός σε εκδηλώσεις. Είχε ανάγκη να κάνει εξαγωγή της κρίσης.
Από την μεριά του Τελ Αβίβ, η μη επίθεση σημαίνει ότι και το αμερικανικό κοινό έχει κουραστεί να είναι νεροκουβαλητής της παράνοιας της ισραηλιτικής ακροδεξιάς. Ίσως σε αυτό το πλαίσιο το εξώφυλλο του Newsweek με την Τ. Λιβνι σαν εκπρόσωπου της «ειρήνης» να μην ήταν τυχαίο.

Τα πράγματα είναι βέβαια ρευστά. Αλλά, αν η κρίση ήταν τελικά περισσότερο σκηνικό Κούβας του 1962, παρά νέου πόλεμου, προσδιόρισε επίσης τα δεδομένα γεωπολιτικά. Η Ρωσία είναι εδώ και οι ΗΠΑ επίσης, αλλά σε ρόλο μεγάλης δύναμης πια και όχι μοναδικής υπερδύναμης. Το ότι αυτή η κίνηση έγινε και με άνοδο του απομονωτικού ρεύματος της αμερικανικής δεξιάς – των ρεπουμπλικάνων- είναι ίσως ιδιαίτερα ενδιαφέρον.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου