13 Σεπ 2013

Για την Τράπεζα Κύπρου ο νόμος ήταν λάστιχο, ενώ για τον Συνεργατισμό σκληρός σαν πέτρα: Όταν τα ΜΜΕ πουλούν υπηρεσίες τα συμφέροντα μερικών μετόχων ή οφειλετών είναι «εθνικό συμφέρον», ενώ της πλειοψηφίας «ανώριμες διεκδικήσεις»

Η βδομάδα είχε εξελίξεις και αποκαλύψεις σε σχέση με τις τράπεζες. Το κύριο επιφανειακό γεγονός ήταν ότι έγιναν τελικά οι εκλογές για το νέο Δ.Σ. της νέας Τράπεζας Κύπρου. Η διαδικασία προς το τελικό αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτική της όλης κωμωδίας, την οποία ζούμε – η κυβέρνηση που κατασκεύαζε μέσα από τα ΜΜΕ που ελέγχει, θεάματα και υστερίες γιατί η αρχή εξυγίανσης μπορούσε να επιβάλει τις θέσεις στο νέο Συμβούλιο, τελικά μόλις απέκτησε έλεγχο στη διαδικασία, δεν διόρισε μόνο 4 από τους 16 συμβούλους, αλλά ήθελε να επιβάλει και τους 16, χρησιμοποιώντας το ποσοστό της κακής Λαϊκής. Η αντίφαση, φυσικά, πέρασε απαρατήρητη από τα ΜΜΕ. Ο μόνος που διαφώνησε με την επιβολή Συμβουλίου ήταν τελικά ο διοικητής της Κεντρικής.
Στην συνεδρία υπήρξε ένταση από παλιούς μετόχους που δεν ακολούθησαν την γραμμή να τους εκπροσωπεί η αρχιεπισκοπή – ακούστηκαν και φωνές ότι «όσοι οδήγησαν στην κρίση με την συμπεριφορά τους» θα ξαναγύριζαν στον έλεγχο της τράπεζας. Αλλα την εικόνα έκλεψε η παρουσία της Νελλης Λουτσιου η οποία εμφανίστηκε με ένα χείμαρρο δήλωσης στην οποία έκανε μια πολιτική-οικονομική τοποθέτηση και κριτική στον κ. Αναστασιαδη. Το πιο ενδιαφέρον, το οποιο προκαλεσε αισθηση δυο μερες μετα, ηταν το δημοσιευμα της Χαραυγης ότι στην Συνέλευση η κ. Λουτσιου ειχε δηλωσει ότι ήξεραν για το κούρεμα οι συγγενείς του κ. Αναστασιαδη.

Αν είναι να περιγράψει κάποιος το νέο συμβούλιο, η γενική του εικόνα είναι ένα είδος αντιπροσώπευσης διαφόρων τάσεων με τα γνωστά στοιχεία του ρουσφετιού – ο αρχιεπίσκοπος λ.χ. παρά το ότι έχει πια πολύ μικρή μετοχική δύναμη εξέλεξε ένα υποψήφιο, ο οποίος είναι το ρουσφέτι της κυβέρνησης για να τον κρατά δεμένο. Η πιο ενδιαφέρουσα αντιπροσώπευση είναι η ρωσική, αφού όπως φαίνεται οι ρώσοι έχουν πια την πλειοψηφία των μετοχών, έστω και αν δεν ψηφίζουν ενιαία. Εκλέγηκαν 6 ρώσοι και ο ένας από αυτούς, ο οποίος θεωρείται ότι πρόσκειται στον Πούτιν, αναφέρθηκε ως αντιπρόεδρος. Έτσι, η Μόσχα μετά τη διπλωματική επιτυχία και κομβικό ρόλο στο συριακό, αναδεικνύεται και σε βασικό παίκτη στα κυπριακά τραπεζιτικά δεδομένα. Βέβαια, το πόσο βιώσιμη θα είναι η νέα Τράπεζα Κύπρου είναι ανοικτό – σαφώς αυτό που έγινε, δεν ήταν εκλογή για διορισμό συμβουλίου, αλλά έμμεσος διορισμός από την κυβέρνηση με στόχο να ικανοποιήσει διάφορα συμφέροντα. Η μόνη εκλογή που δεν ‘βγήκε’ της κυβέρνησης ήταν της Α. Γαλανού – αλλά για αυτό δεν δόθηκαν εξηγήσεις. Από εκεί και πέρα, η Τράπεζα Κύπρου εξακολουθεί να έχει την εικόνα μιας τράπεζας, που λειτουργεί με καθεστώς ιδιαίτερων συμφερόντων – και παραμένει η απορία για το ποιοι θα την εμπιστευθούν, ξέροντας λ.χ. ότι ο αρχιεπίσκοπος μπορεί να κερδίζει διορισμούς, χωρίς να έχει την πραγματική δύναμη σε μετοχές, ή ότι η βουλή μπορεί να αλλάζει την νομοθεσία για να βολεύει διάφορους.

Έτσι, ενώ αναμένονται οι αντιδράσεις και της τρόικας στις αλλαγές νομοθεσίας για να βολευτούν οι ημέτεροι, η κυβέρνηση προχώρησε στον διορισμό δυο εκτελεστικών συμβούλων στην τράπεζα – του συνεργάτη του κ. Ορφανίδη του κ. Συρίχα, ο οποίος θεωρείται το άτομο που θεωρειται ο πληροφοριοδότης-συνεργατης του κ. Αβέρωφ Νεοφυτου στην Κεντρική και ο κ. Κοιλιάρης που θεωρείται επιλογή του κ. Κάρογιαν. Λογικά, αυτοί οι διορισμοί θα έπρεπε να θεωρούνται αστεία δείγματα ρουσφετιού.

Ταυτόχρονα, αποκαλύφθηκε στην επιτροπή θεσμών της βουλής ένα παιχνίδι που παίχτηκε για να μην αποκαλυφθούν σκάνδαλα στην επιτροπή κεφαλαιαγοράς – το ενδιαφέρον είναι ότι το παιχνίδι παίχτηκε ανάμεσα σε δυο ξαδέλφια – τους κ. Πολυβίου και τον κ. Α. Τριανταφυλλίδη, ο οποίος είναι υποτίθεται ο νομικός σύμβουλος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Οι δυο νομικοί ανήκουν στην οικογένεια, που έλεγχε την Τράπεζα Κύπρου και ενώ ήταν ουσιαστικά αντίπαλοι, συνεργάστηκαν από ότι φαίνεται για να βοηθήσουν την τράπεζά τους. Το ζήτημα αφορούσε την σκανδαλώδη παραπλάνηση του κοινού για τις ανάγκες της τράπεζας Κύπρου όταν ανακοινώθηκε αρχικά ότι «υπολείπεται 200 εκατομμυρια..ενω στην συνέχεια ανακοίνωσε ότι υπολείπεται 500 εκτ.» Ειπώθηκε ότι τα στοιχεία θα διερευνηθούν και ενδιαφέρθηκε μάλιστα και ο βοηθός Γενικός Εισαγγελέας.

Ένα ιστορικό του πώς η κυπριακή οικονομία βρέθηκε να εξαρτάται από τα συμφέροντα μιας τράπεζας και μερικών συμφερόντων
Όσα έγιναν από τα τέλη Αυγούστου μέχρι τις εκλογές για το νέο Συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου είναι σημαντικό να καταγραφούν για να υπάρχει ως τεκμήριο της δουλοπρέπειας των ΜΜΕ από τη μια, αλλά και της προθυμίας μιας μερίδας των πολιτικών να κάνουν ρουσφέτι στους μεγαλομετόχους της Τράπεζας Κύπρου.
Θα πρέπει να θυμάται κάποιος ότι περισσότερο και από τη Λαϊκή, η Τράπεζα Κύπρου είναι εκείνη που έσπρωξε την χώρα στον μηχανισμό στήριξης τον Ιούνιο του 2012 όταν ουσιαστικά παραπλανούσε την κοινή γνώμη και την κυβέρνηση, αλλά διέρρευσε στους Fitch ότι θα ζητούσε τελικά στήριξη, την τελευταία στιγμή. Ακολούθως, η κυβέρνηση, που προέκυψε από τις εκλογές του Φεβρουάριου του 2013, ρίσκαρε ολόκληρη την οικονομία και το τραπεζιτικό σύστημα για να τη σώσει – και την τράπεζα και ιδιαίτερα τα συμφέροντα των μεγαλομετόχων. Όταν τελικά φτάσαμε σε μια ομαλοποίηση το καλοκαίρι, αποκαλύφθηκε ότι εκτός από τους μεγαλομετόχους, που ξαφνικά διαπίστωσαν ότι δεν θα ήταν μόνοι τους πια, εμφανίστηκε και μια άλλη ενδιαφέρουσα (και διαπλεκόμενη) ομάδα – οι μεγαλοοφειλέτες – με κύριους παίκτες τους Αριστόδημου, Λεπτό, Σιακόλα και Λούη, κλπ. Ο Φιλελεύθερος έκανε μια αναφορά, αλλά γρήγορα αναδιπλώθηκε. Η επιτροπή του κ. Πική είπε να κάνει αναφορά, αλλά το πέρασε επίσης στα βολικά και βιαστικά. Το θέμα, όμως, ήταν νευραλγικό, διότι η μεταβατική διοίκηση υποστήριξε ότι θα έπρεπε να διαχωριστεί η τράπεζα σε εμπορική και κτηματική – και η δεύτερη να αναλάβει τις υποθήκες των μεγαλοοφειλετών γης. Όλη την κληρονομιά, δηλαδή, που άφησε η φούσκα των ακίνητων της εποχής του Τάσσου και της συνέχειας του χρηματιστηρίου. Μια μερίδα της πολιτικής ελίτ στρατεύθηκε, αμέσως, να εμποδίσει το σενάριο. Επειδή, όμως, η επιβίωση της τράπεζας από την μια δεν είναι ακόμα σίγουρη, αλλά και επειδή υπάρχουν πια και τα συμφέροντα όσων μεγαλοκαταθετων κουρεύτηκαν οι καταθέσεις, οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Και έτσι, το προεδρικό διαφοροποιήθηκε από την ηγεσία του ΔΗΣΥ τον Ιούλιο.
Όμως, οι μεγαλομέτοχοι του παρελθόντος και οι μεγαλοφειλέτες του παρόντος δεν το έβαλαν κάτω. Έριξαν στην αρένα τον εύκολο ηθοποιό, τον αρχιεπίσκοπο, ενώ στο παρασκήνιο άρχισαν οι κινήσεις με τον Αβέρωφ Νεοφύτου για αλλαγή της νομοθεσίας για την αρχή εξυγίανσης. Ο στόχος ήταν σαφής – να βάλουν στο χέρι το 18%, που διαχειρίζεται η Αρχή Εξυγίανσης για να μπορούν να καθορίσουν τις εκλογές. Και έτσι, οι δουλοπρεπείς της τρόικας, οι υποστηρικτές του δεν υπάρχει άλλη λύση, έγιναν ξαφνικά Κολοκοτρώνηδες και αφού πίεσαν αρκετά, έκαναν έκτακτη συνέλευση της βουλής και ψήφισαν αλλαγή της νομοθεσίας – για να εξυπηρετήσουν μια μικρή ομάδα πλούσιων. Οι μόνοι που απείχαν ήταν οι βουλευτές του ΑΚΕΛ και ο κ. Συλούρης. Αντιδράσεις είχαν υπάρξει και από άλλα κόμματα – αλλά οι πιέσεις των μεγαλοοφειλετών έφεραν την πλειοψηφία να υποτάσσεται. Εκείνη τη βδομάδα, τα ΜΜΕ σιώπησαν επιμελώς – δεν είδαν ούτε ευνοιοκρατία, ούτε αστεία και γελοία αλλαγή νομοθεσίας για να ευνοηθεί ένα κατεστημένο, που οδήγησε την χώρα ήδη στην κρίση. Υπακοή. Μέχρι και η Καθημερινή. Από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, θα ήταν αστείο να περιμένει κάποιος κάτι – στο προεδρείο των παλιών μεγαλομετόχων ήταν ήδη δυο καναλάρχες.

Και ενώ η Τράπεζα Κύπρου, που μας έφερε εδώ, ανακηρύχθηκε «εθνικό θέμα», άρχισε ο υπόγειος πόλεμος στο Συνεργατισμό
Την ίδια περίοδο που τα ΜΜΕ λογόκριναν τα δάνεια μαμούθ των Αριστοδήμου και Λεπτού, άρχισε η βιομηχανία λάσπης για το Συνεργατισμό. Ο Συνεργατισμός όπως και η Ελληνική είναι τα θύματα της κερδοσκοπίας και των σκανδάλων της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου – το ουσιαστικό τους πρόβλημα είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Όμως, η βιομηχανία λάσπης ήταν εκεί – έτσι ξαφνικά, το καλοκαίρι πήγαινε και ερχόταν ότι ο επικεφαλής του Συνεργατισμού ο κ.Χλωρακιώτης πήρε δάνειο 10 εκατομμυρίων – ενώ το ότι ο κ. Αριστοδήμου πήρε δάνειο… και ο κ. Λεπτός ... εξαφανίστηκαν από την επικαιρότητα.
Έτσι, άρχισαν και τα δημοσιεύματα για να προλειανθεί το έδαφος για μελλοντική ιδιωτικοποίηση του Συνεργατισμού. Έτσι ξαφνικά, άρχισε η ευαισθησία για το ότι οι φορολογούμενοι θα πληρώσουν τα 1.5 δις, που μπορεί να χρειαστεί ο συνεργατισμός. Και φυσικά, παραβλεπεται ότι ο Συνεργατισμός θα τα πληρώσει και μάλιστα με 10% τόκο.  Και είναι οι ίδιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, που δεν απόρησαν καθόλου για το ποιός θα πληρώσει τα 1.8 δις που δόθηκαν στην Λαϊκή - και ποιός θα τα επιστρέψει - ή για τα άνω των 500 εκατομμυρίων που πήρε η Τράπεζα Κύπρου. Εκείνα, ήταν στις μέσα σελίδες – σχεδόν αδιαφανή. Διότι, όπως έγραψε και ο Παράσχος, όταν πληρώνει κάποιος διαφήμιση, εξαγοράζει επίσης και τους τίτλους.
Το προεδρικό φάνηκε και πάλι - όπως και με το διαχωρισμό της Τράπεζας Κύπρου - να κινείται προς την κοινωνική ευαισθησίας – διαμήνυσε με διάφορες δηλώσεις ότι δεν θα ιδιωτικοποιηθεί ο συνεργισμός. Τα γεράκια του ιδιωτικού κεφαλαίου, όμως στο ΔΗΣΥ συνέχισαν το βιολί τους.

Το πατατράκ στη Βουλή για το Συνεργατισμό και τα ιμάτια των δημοσιογράφων, που ξέχασαν τη σιωπή τους για τις αλλαγές του νόμου ώστε να βολευτούν τα συμφέροντα πίσω από την Τράπεζα Κύπρου
Έχοντας μάλιστα, το αίσθημα ότι είχαν εξαγορασμένη και σίγουρη τη βουλή, πήγαν για έγκριση των νομοσχεδίων για το συνεργατισμό και την Ελληνική Τράπεζα - ο αρχιεπίσκοπος τρέχει και για τις δυο τράπεζες - με τον αέρα της σιγουριάς. Και την πάτησαν. Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν ήταν ποτέ σίγουρη. Το ότι μια σειρά βουλευτές έλειπαν ήταν το ένα – το ότι οι ανεξάρτητοι που κινούνται στην περιοχή του Λιλλήκα - οι Κουτσού και Κουλίας - μπορεί να ψήφιζαν ενάντια στην κυβέρνηση ήταν ένα δεδομένο.
Και ξαφνικά, έγινε το πατατράκ.
Τα νομοσχέδια απορρίφθηκαν. Το ότι ήταν και η πρώτη συνεδρία της βουλής και είχε αρχίσει να μαζεύεται πλήθος έξω για να διαμαρτυρηθεί για τα νομοσχέδια που περνούσε η κυβέρνηση με την δήθεν πίεση της τρόικα – αρκετά από τα οποία ευνοούσαν το τοπικό κεφάλαιο όπως ο φόρος ακίνητης περιούσιας, ήταν ένα πλαίσιο που αύξησης την ένταση.
Η απόρριψη έφερε διαβουλεύσεις, αποδοχή της θέσης του ΑΚΕΛ για επιπρόσθετη έρευνα για τις ανάγκες του συνεργατισμού, αλλά και δέσμευση για την επαναφορά των μετοχών και τη δημοκρατική εκπροσώπηση των μελών στα συμβούλια. Το τελευταίο αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. Η κυβερνητική παράταξη είχε συγκαλέσει τη βουλή για αλλαγή νομοθεσίας ώστε να έχουν αντιπροσώπευση τα τζάκια της Λευκωσίας, αλλά για την αντιπροσώπευση των συνεργατιστών όχι μόνο δεν έδειχνε ευαισθησία, αλλά ουσιαστικά ήταν εναντίον. Την επομένη, η θλιβερή εικόνα της πλειοψηφίας των ΜΜΕ ήταν εκεί. Παιδιάστικη συμπεριφορά οι μεν, λερωμένα εσώρουχα οι δε, και όλοι σαν χορωδία να επαναλαμβάνουν  - να μην θυμώσουμε την τρόικα. Και όμως, ήταν ακριβώς οι ίδιοι, που έκαναν εκείνη την αμίμητη σιωπή την περασμένη εβδομάδα. Προφανώς, μερικοί είναι συνειδητοί στην εξυπηρέτηση και άλλοι αναπαράγουν απλώς.

Η άτυπη πλειοψηφία της αντιπολίτευσης στη βουλή ήταν όμως και ιδιαίτερα σημαντική, γιατί έδειξε τα όρια της κυβερνητικής επιβολής. Τώρα πια, όσοι θέλουν να πετύχουν κάτι πρέπει να αγνοούν τα ΜΜΕ και να εστιάζουν τις πιέσεις τους σαν κοινωνικά κινήματα στην βουλή – οι ευρωεκλογές είναι μια ευκαιρία εκβιασμών, ενώ οι εκλογές του 2016 μπορεί να είναι και η ευκαιρία για απαλλαγή από αρκετούς τροικανούς – όσα χρήματα και ένα αγοράζουν πρωτοσέλιδα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου