26 Σεπ 2013

Φιλελεύθεροι και Αριστεροί

Χ.
Είναι λογικό να υπάρχουν περισσότεροι φιλελεύθεροι παρά αριστεροί, γιατί οι πρώτοι ζουν μέσα στο οικονομικό σύστημα, που εκφράζει τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, ενώ οι δεύτεροι όχι. Αν θεωρήσουμε ότι φιλελεύθεροι είναι αυτοί που υποστηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο υπάρχουν δημοκρατικά δικαιώματα, όπως αυτό της έκφρασης, τότε είναι φανερό ότι αυτοί αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, μάλιστα μπορείς να βρεις και μερικούς (πιθανό αρκετούς) μέσα στο ΑΚΕΛ. Είναι μάλιστα πιο εύκολο να είσαι φιλελεύθερος, όταν τα έχεις καταφέρει οικονομικά (μάλλον να τα έχουν καταφέρει κάποιοι άλλοι για σένα), με αποτέλεσμα η οικονομική σου κατάσταση να αντιπροσωπεύει και τον ιδεολογικό σου προσανατολισμό. Όταν είσαι πλούσιος και φιλελεύθερος, μπορείς να συντονίζεις τον εσωτερικό σου κόσμο, ζώντας με λιγότερες αντιφάσεις, αφού κιόλας πιστεύεις στην ‘ελεύθερη αγορά’  και τον τρόπο που αυτή διαχειρίζεται τη κατανομή του πλούτου.

Το αντίστροφο είναι πιο δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, γιατί είναι πολύ λίγοι αυτοί που στρέφονται εναντίον της τάξης τους όταν είναι πλούσιοι. Φτωχόπαιδα, οπαδοί του φιλελευθερισμού  υπάρχουν επίσης πολλοί, μάλιστα ξοδεύουν όλη τους τη ζωή, περιμένοντας να βελτιωθούν τα οικονομικά τους. Μερικοί από αυτούς, ‘πιο έξυπνοι’, προσπαθούν να το κάνουν δια μέσω διαπλοκής, εξ ου και η σχέση φτωχών ψηφοφόρων με Κύπριους πολιτικούς οι οποίοι τους έχουν βοηθήσει. Δες την ύπαρξη χιλιάδων ψηφοφόρων που διαλέγουν αισχρούς πολιτικούς, βουτηγμένους μέσα στη διαπλοκή και τον προσωπικό πλουτισμό. Αν είχαμε διαφανές κράτος, θα μπορούσες να κάνεις και λίστα ατόμων που ήταν φτωχοί πριν τριάντα χρόνια και τώρα έχουν εκατομμύρια. Αν υπήρχε τρόπος να φανεί πως αυτοί όλοι πλούτισαν, θα είχαμε μια πλούσια ιστορία. Αν κιόλας κάναμε μια έρευνα που ξεκινά από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι τώρα, τότε θα είχαμε στα χέρια μας αρκετές γνώσεις για το πώς φτιάχτηκαν τα μεγάλα τζάκια της Κύπρου. Ο φιλελευθερισμός ως ιδεολογία και ως πρακτική, αποδέχεται την οικονομική διαχείριση της Κύπρου από την αστική τάξη με τον τρόπο που αυτή έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής.

Οι φιλελεύθεροι όμως δεν είναι μια σταθερή τάση, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι σταθερές και οι άλλες πολιτικές τάσεις. Όταν π.χ. είσαι επιχειρηματίας και παλεύεις για τα δικά σου οικονομικά συμφέροντα και είσαι αντιμέτωπος με συντεχνίες και οργανώσεις που υποστηρίζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν βέβαια το κάνουν, τότε λες οι συντεχνίες δεν είναι καλές και δεν εκφράζουν ένα μοντέρνο κράτος. Έτσι, το μοντέρνο κράτος κατά την άποψη του φιλελεύθερου πρέπει να είναι το αυταρχικό κράτος και οι μηχανισμοί καταπίεσης των εργαζομένων, όπως π.χ. η αστυνομία εν δράση ενάντια σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα Κυπριακά τζάκια με τους πολιτικούς τους αντιπροσώπους έχουν ανακαλύψει ότι οι συντεχνίες είναι ένα από τα  προβλήματα της κοινωνίας ενώ τελευταία πρόσθεσαν και τους δημόσιους υπαλλήλους, όχι μόνο για να κουτσουρέψουν τον μισθό τους, αλλά και για να μεταφέρουν την προσοχή μακριά από τις τράπεζες, δηλαδή το θησαυροφυλάκιο τους. Αυτό βέβαια είναι λογικό.  Οι άνθρωποι που έχουν  κεφάλαιο, κάνουν τα πάντα για να το μεγιστοποιούν όσο κι αν φαίνεται παράλογο. Ο εργαζόμενος από την άλλη, μπορεί να καταλάβει ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα του κλέβει τον κόπο, μπορεί και όχι, αυτό έχει να κάνει με το είδος της πολιτικής του καλλιέργειας. Μπορεί ο ίδιος να καταλάβει ότι ένα σύστημα ισότητας θα τον εξυπηρετούσε πολύ καλύτερα και ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων του θα παραμερίζονταν, εξ ου και η ύπαρξη ιστορικών κινημάτων που έχουν στοχεύσει στην ισότιμη κατανομή του πλούτου. Οι εργαζόμενοι που αντιλαμβάνονται τα πράγματα με αυτό τον τρόπο, τείνουν να αξιολογούν τους εαυτούς τους ως αριστερούς.

Οι φιλελεύθεροι, όπως και οι συντηρητικοί, ανήκουν στις δεξιές παρατάξεις γιατί υποστηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα ενάντια σε προσπάθειες αλλαγής μ’ ένα άλλο σύστημα που θα στοχεύει στην ισοτιμία των πολιτών. Και όταν μπαίνουν τα οικονομικά συμφέροντα κάτω, είναι λογικό να ανεβαίνουν οι τόνοι, αλλά και να μπαίνουν οι φιλελεύθεροι σε πιο αυταρχικές μεθόδους πάλης για να στηρίξουν τα συμφέροντα τους. Στη Χιλή, το 1973, η αντιπολίτευση ενάντια στον Σαλβατόρ Αλλιέντε βομβάρδισε το προεδρικό μέγαρο για να εμποδίσει μια πιθανή εκποίηση του κεφαλαίου από την εργατική τάξη. Δεν ήταν λίγοι οι φιλελεύθεροι που ήταν στην αντιπολίτευση και βοήθησαν τον Πινοσιέ να βγει στην εξουσία, αν και μερικοί από αυτούς την πλήρωσαν αργότερα. Και επειδή στην Κύπρο οι φιλελεύθεροι θεωρούν τον Νίκο Αναστασιάδη και Αβέρωφ Νεοφύτου φιλελεύθερους, τότε μπορούν να δουν την πολιτική τους σε άμεση εφαρμογή, ταυτόχρονα η πολύ σκληρή στάση των δυο αυτών ‘φιλελεύθερων’ ταυτίζει τους πιο απαλούς φιλελεύθερους με την συντηρητική παράταξη.  

Σε ένα σχόλιο για το ίδιο θέμα, ειπώθηκε από ένα αρθρογράφο ότι δεν βγάζει σπυράκια αν υπάρχουν πλούσιοι ή ακόμα και πολύ πλούσιοι στην Κύπρο. Μα φυσικά! Από τη στιγμή που έχεις αποφασίσει ότι είναι εντάξει να υπάρχουν πλούσιοι και μάλιστα πολύ πλούσιοι, ποιος ο λόγος να βγάλεις σπυράκια; Και για να μην βγάζεις σπυράκια, σημαίνει ότι έχεις αποδεχτεί τις διαδικασίες με τις οποίες γίνεται συσσώρευση κεφαλαίου, όπου μια μειοψηφία συσσωρεύει το κέρδος που παράγεται από την εργασία της πλειοψηφίας. Δέχεσαι ταυτόχρονα και τις συνέπειες, ασχέτως αν λες ότι θέλεις οι εργαζόμενοι να έχουν ψηλό βιοτικό επίπεδο. Αυτό το λέει και οποιοσδήποτε εργοδότης. Οι συνέπειες από την ύπαρξη πολύ πλουσίων είναι αυτό που παρατηρείται παντού, δηλαδή συσσώρευση αμύθητου πλούτου ο οποίος συνυπάρχει δίπλα από την απόλυτη φτώχεια, δηλαδή την κύρια δυστυχία της ανθρωπότητας.

Μια μειοψηφία των φιλελευθέρων έχει ευαισθησίες πάνω σε κοινωνικά ζητήματα όπως η καταπίεση αδύνατων ομάδων του πληθυσμού, π.χ. ομοφυλόφιλοι, γυναίκες, μετανάστες. Μερικοί φιλελεύθεροι μάλιστα έπαιξαν πολύ θετικό ρόλο στο επαναπροσεγγιστικό κίνημα. Αυτά όλα  είναι πολύ θετικά, όμως  λογικά, αυτή η τάση μιας μερίδας φιλελεύθερων, θα έπρεπε για να είναι συνεπής, να βλέπει και να κάνει κριτική ενάντια στην καταπίεση της πλειοψηφίας των εργαζομένων όπως κάνει για τις άλλες καταπιεσμένες ομάδες . Απλά υπάρχει μια αντίφαση το να δεχόμαστε την καταπίεση της εργατικής τάξης τη στιγμή που τασσόμαστε ενάντια στην καταπίεση άλλων ευαίσθητων ομάδων. Έτσι, η ευαισθησία μας περιορίζεται στο ότι δεν θέλουμε την καταπίεση της ιδιαίτερης ομάδας λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της αλλά δεχόμαστε την ταξική της καταπίεση. Δηλαδή υποστηρίζουμε μια ομάδα ατόμων που είναι π.χ. τρανσέξουαλς αλλά κοιτάζουμε με αδιαφορία την οικονομική της φτώχεια. Το αντίστροφο πρόβλημα όμως υπάρχει στην θεσμική αριστερά, όπου υπάρχει αρκετός συντηρητισμός σε ζητήματα που αφορούν ομάδες με ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις.

Τελικά, ζούμε το νεοφιλελεύθερο όνειρο του καπιταλισμού με τον καταμερισμό του πλούτου, όπως τον ξέρουμε, όπου η πλειοψηφία της υφηλίου ζει πολύ κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι φιλελεύθεροι, βεβαίως, δεν παραπονιούνται για το τι γίνεται στην παγκόσμια οικονομία γιατί είναι μέσα στο πλαίσιο της λογικής τους, όπου κάποιοι τα καταφέρνουν και κάποιοι όχι, απλά οι δεύτεροι είναι πάνω από 7 δις άνθρωποι. Όμως, για να τα καταφέρνουν κάποιοι και κάποιοι όχι, έχει επίσης να κάνει και με την διαπλοκή αλλά και τον ρόλο του καθ’ ενός, ασχέτως ότι οι φιλελεύθεροι λεν ότι κάποιοι είναι πιο ικανοί από άλλους. Απλά λέω ότι για να υπάρχουν φτωχοί, υπάρχει πάρα πολλή βρωμιά που είτε την δέχεσαι, είτε δεν την δέχεσαι. Η ομάδα του Πανεπιστημίου Κύπρου π.χ. η οποία εκπονεί μελέτη, η οποία καταλήγει ότι ο μισθός πολλών χαμηλόμισθων πρέπει να χαμηλώσει και άλλο, ενώ θα πρέπει να υπάρχουν υψηλόμισθοι μέσα στους οποίους πρέπει βέβαια ν’ ανήκουν αυτοί που εκπονούν την μελέτη, είναι χαρακτηριστική της προσέγγισης του φιλελεύθερου, δηλαδή του εσύ κάτω εγώ πάνω. Αυτό βέβαια, είναι  και ένα είδος χαφιεδισμού, στον οποίο καταδίδεις τους άλλους για να έχεις εσύ προνόμια. Αυτός ο μηχανισμός είναι παρόμοιος με τους μηχανισμούς των ναζί οι οποίοι είναι το δεξί χέρι των εφοπλιστών ενάντια στα δικαιώματα της πλειοψηφίας όπου αυτοί έχουν προνομιακή μεταχείριση λόγω της δουλικής συμπεριφοράς προς την οικονομική ελίτ. Αυτή η συμπεριφορά είναι αρκετά εδραιωμένη, κύρια σε συντηρητικούς κύκλους, όπου το άτομο πιάνεται από τον δυνατό για να πιάσει κάποια δύναμη απ’ αυτόν και να μην αφεθεί να πάει στον πάτο μαζί με τους υπόλοιπους της τάξης του.


Θεωρώ ότι δεν υπάρχει τρόπος να συνεννοηθούν οι φιλελεύθεροι πλουτοκράτες με τους αριστερούς σε οικονομικά ζητήματα, εκτός και αν οι συγκεκριμένοι ‘αριστεροί’ δεν είναι αριστεροί. Σε ότι αφορά τα φιλελεύθερα φτωχόπαιδα, νομίζω ότι υπάρχουν δυο ειδών: Αυτοί που σ’ ένα μέρος του μυαλού τους έχουν μια δυνατή τάση για προσωπική ανέλιξη και έχουν μπει ήδη σ’ ένα δρόμο στον οποίο συνήθως υπάρχει διαπλοκή σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Είναι και οι άλλοι, οι οποίοι είναι χαμένοι μέσα σ’ ένα χάος και δεν ξέρουν από πού έρχεται η καταπίεση. Και εδώ είναι που η αριστερά, όλη η αριστερά,  δεν κατάφερε να δημιουργήσει ένα ιδεολογικό πλαίσιο ξεκαθαρίσματος της κατάστασης. Δεν νοείται να έχεις ένα σύστημα που δολοφονεί καθημερινά κόσμο και εσύ να είσαι θεατής των πράξεων μιας αδυσώπητης πλουτοκρατίας και του κράτους της. 




1 σχόλιο:

  1. "Το αντίστροφο είναι πιο δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, γιατί είναι πολύ λίγοι αυτοί που στρέφονται εναντίον της τάξης τους όταν είναι πλούσιοι."

    1. "Η οικογένεια του Μαρξ ήταν μια προοδευτική εβραϊκή οικογένεια από τo Τρίερ της Πρωσίας. Ο πατέρας του Χέρσελ καταγόταν από γενιά ραββίνων και ήταν δικηγόρος. Ο θείος του Σαμουήλ ήταν ραββίνος στο Τρίερ.......Η οικογένεια Μαρξ ήταν πολύ φιλελεύθερη, και στην οικία τους φιλοξενήθηκαν πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες την εποχή της νεότητας του Μαρξ."

    2. "Ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ένας από τους πιο σημαντικούς αναρχικούς του 19ου αιώνα, γεννήθηκε στο Πριαμούκινο κοντά στο Τβερ (σημερινό Καλίνιν), το 1814, στις 8 Μαΐου. Προερχόμενος από αριστοκρατική ρωσική οικογένεια, προορίστηκε από την οικογένειά του για στρατιωτική καριέρα στην Αγία Πετρούπολη."

    Χμ...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή