20 Σεπ 2013

Όταν ο κ. Δημητριάδης επιμένει στην εποπτεία και την εφαρμογή των κανονισμών για την Διαπλοκή, μερικοί μεγαλοπαράγοντες εξαπολύουν επίθεση μέσω των ΜΜΕ, και ο κ. Αναστασιάδης σύρεται να απειλεί παραβίαση της ανεξαρτησίας των θεσμών ή πώς το κατεστημένο έμαθε να φτιάχνει άλλους νόμους για την κοινωνία και άλλους για τον εαυτό του


Η έκδοση του Φιλελευθέρου την Τετάρτη 18/9/2013, ήταν μια αποκαλυπτική και θλιβερή, ταυτόχρονα, επιβεβαίωση του καθεστώτος διαπλοκής, στο οποίο λειτουργούν ακόμα τα ΜΜΕ. Το ότι, το ίδιο βράδυ, ο κ. Αναστασιαδης δήλωσε στο τηλεοπτικό κανάλι του συγκροτήματος που κατασκεύασε το θέμα, ότι θα προσπαθούσε να παύσει το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, είχαμε ουσιαστικά μια υποτροπή στους δημοκρατικούς θεσμούς. Ο Πρόεδρος κουβαλά ήδη αρκετά στην πλάτη όσο αφορά στην εμπλοκή του σε θέματα που ενδέχεται να έχουν να κάνουν με διαπλοκή – το να προσπαθεί να ικανοποιήσει το συγκρότημα Φιλελευθέρου-Μέγα, οι οποίοι εκφράζον τα συμφέροντα του αρχιεπίσκοπου και μερικών από τις μεγάλες επιχειρήσεις-οικογένειες που θέλουν τον έλεγχο του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, δεν βοηθά τον θεσμό τον οποίο εκπροσωπεί. Το ιστορικό της νέας επίθεσης ενάντια στον Διοικητή που δεν ελέγχουν τα τζάκια και το βαθύ καταστημένο είναι αποκαλυπτικό του πως μερικά ΜΜΕ κατασκευάζουν θέαμα για εξυπηρέτηση, αλλά και το πώς απαιτούν ουσιαστικά να εφαρμόζονται μεροληπτικά οι νόμοι.

Ο Φιλελεύθερος ανακοινώνει τη συνεργασία του με την Αρχιεπισκοπή, εξαπολύοντας επίθεση ενάντια στο Διοικητή. που ενοχλεί τα εκκλησιαστικά συμφέροντα: τώρα πια ποιός μπορεί να αμφιβάλει για τα κατευθυνόμενα δημοσιεύματα;


Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας είχε δυο πρωτοσέλιδα άρθρα ενάντια στον Π. Δημητριάδη και στο εσωτερικό δυο από τα μέλη της σύνταξης, οι κ. Α. Μιχαηλίδης και Α. Ταραμουντά εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του. Η δε κ. Ταραμουντά φάνηκε να εισηγείται μέχρι και αντισυνταγματικές κινήσεις με ατάκες για «καθαρές λύσεις». Το μένος υποτίθεται πήγαζε από την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διαδικασίας για συγκρότηση του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Το επίμαχο σημείο είναι η επιμονή του κ.Δημητριάδη να διασφαλίσει ότι τα νέα μέλη πληρούν τους κανονισμούς. Και όπως έδειξε η μέχρι τώρα πορεία του, είναι σαφής στη θέση ότι πρέπει να αποφεύγεται σύγκρουση συμφερόντων. Το υπέδειξε και στον κ. Σαρρή το καλοκαίρι του 2012 – άσχετο αν μερικοί έκαναν ότι δεν άκουσαν. Και είναι επίσης λογικό ότι κάτι τέτοιο θέλει και η τρόικα. Αλλά και η κοινωνία, η οποία, παρά τη λογοκρισία και την προσπάθεια συγκάλυψης από τα ΜΜΕ, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι κάποιοι έπαιξαν την οικονομία της χώρας στο τζόγο της τραπεζιτικής κερδοσκοπίας. Αλλά φυσικά μερικοί από όσους πήραν με το ρουσφέτι διορισμούς στο νέο ΔΣ - για να γίνει τέτοιος παράτυπος διορισμός μέσα από «εκλογές» άλλαξε δυο φορές η νομοθεσία για την Κεντρική Τράπεζα - είχαν και έχουν κάθε συμφέρον να διαμαρτύρονται. Και όταν έχουν τα ΜΜΕ. Έτσι την Τρίτη το βράδυ ξεκίνησε την επίθεση το Μέγα και το πρωί ο Φιλελεύθερος βγήκε να παίξει το πρωτοσέλιδο τύμπανο δαιμονοποίησης του διοικητή.
Το πρώτο θλιβερό ήταν ότι ο Φιλελεύθερος ήταν μόνος του – ο Πολίτης ήταν αλλού, όπως και η Σημερινή και φυσικά η Χαραυγή. Έδωσε βέβαια την ευκαιρία στον κυβερνητικό εκπρόσωπο να μουρμουρίσει για την καθυστέρηση - αφού το προεδρικό έκανε τους διορισμούς εν μέσω εκλογών - αλλά το θέμα δεν φάνηκε να πιάνει. Το περιεχόμενο ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτικό: ο τίτλος αναφερόταν σε ένα σημείωμα που είχε ετοιμαστεί για τον κ. Δημητριάδη. Ιδού «δημοσιογραφία» δαιμονοποίησης: «Προσβάλει και προκαλεί». Η παραπομπή στον Δημητριάδη είναι σαφής. Το σημείωμα, όμως, δεν το έγραψε καν εκείνος. Άρα ακόμα και η διατύπωση μάλλον επιβεβαιώνει την κριτική ό,ποιου το έγραψε για το θλιβερό επίπεδο. Όμως, ακόμα πιο αποκαλυπτικά, κάτω δεξιά υπήρχαν δυο ειδήσεις που παρέπεμπαν σε δημοσιεύσεις της αρχιεπισκοπής: στην μια αναφερόταν η υπογραφή της συμφωνίας για τον Απόστολο Ανδρέα, και στην άλλη η συμφωνία συνεργασίας (και οικονομικά πια μέσω του μάρκετινγκ) του Φιλελευθέρου και του Μέγα – δηλαδή, αν δούμε τα συμφέροντα, όσων είναι πίσω από τον Φιλελεύθερο με την αρχιεπισκοπή. Με αυτό το πλαίσιο, η εικόνα είναι πιο σαφής: η αρχιεπισκοπή αγόρασε το πρωτοσέλιδο για να κάνει επίθεση μίσους στο Δημητριάδη και να εκβιάσει παράβλεψη κανονισμών για να «κανονιστεί» το σχετικό συμφέρον.


Το ότι αυτή η διαδικασία είναι θλιβερή για το παρόν είναι ένα. Πιο ουσιαστικά, όμως, δείχνει με ποιό τρόπο η τοπική ελίτ και το κατεστημένο αντιλαμβάνονται την νομοθεσία γενικά (εσωτερική ή εξωτερική – της Ευρώπης ή της τρόικας): θεωρούν ότι θα πρέπει να τηρούνται όσα αφορούν στην πλειοψηφία, αλλά τα συμφέροντα μερικών πρέπει να εξαιρούνται και να λειτουργούν με ένα ευνοιοκρατικό καθεστώς. Είναι η εξέλιξη του πελατειακού καθεστώτος σε είδος βαθέως κράτους.

Πώς άρχισε η κατασκευή της υστερίας: η «σύμπτωση» μιας διαρροής στον Περδίκη σαν messenger του μεγάλου κεφαλαίου που φοβάται την εποπτεία
Προς το τέλος της προηγούμενης βδομάδας, το κατεστημένο πήγε να ανακουφιστεί ότι είχε περάσει ανώδυνα την πιο κραυγαλέα σκηνή διαπλοκής στην κοινοβουλευτική ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πότε προηγουμένως δεν είχε αλλάξει δυο φορές νομοθεσία για τα καθήκοντα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, με στόχο των περιορισμό των αρμοδιοτήτων του – για να μπορέσει ξεκάθαρα και σχεδόν δημόσια να διορίσει η κυβέρνηση ένα ΔΣ στην Τράπεζα Κύπρου. Ο τρόπος, που τα ΜΜΕ το έκαναν γαργάρα, ήταν ακριβώς ο ίδιος με εκείνον που οδήγησε την πλειοψηφία των δημοσιογράφων στη λογοκρισία του τί γινόταν με τις τράπεζες από το 2009 μέχρι το 2012. Τώρα η νομοθεσία άλλαξε, ακριβώς από εκείνους που κατά τα άλλα θεωρούσαν προηγουμένως ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με τις αρμοδιότητες του διοικητή όταν ο κ. Ορφανίδης είχε απόλυτη εξουσία – αλλά φυσικά δεν την εφάρμοζε στα συμφέροντα τους. Επειδή, όμως, τώρα δεν ελέγχουν το διοικητή, έτρεξαν να αλλάξουν τους νόμους.  Και όταν περιόρισαν τις εξουσίες του, έκαναν εκείνο για το οποίο τον κατηγορούσαν:  διόρισαν το ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, χρησιμοποιώντας του ψήφους της "κακής Λαϊκής".. Το έκαναν δημόσια, χωρίς ντροπή και με υποδειγματική σιωπή των «ηθικών» στα ΜΜΕ.

Ο κ. Δημητριάδης, όμως, προφανώς επιμένει να κάνει την δουλειά του – και έτσι ξεκίνησε να εξετάσει αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ή άλλα προβλήματα με βάση τους κανονισμούς. Αμέσως, κυκλοφόρησε ότι θα κοπούν 3 σύμβουλοι και ο ένας ήταν της αρχιεπισκοπής. Άρχισαν, αμέσως, οι διαρροές και οι επιθέσεις στο Δημητριάδη – λες και έκανε κάτι κακό με το να ελέγχει, να κάνει δηλαδή την δουλειά του. Ουσιαστικά, το όλο σκηνικό ήταν αποκαλυπτικό πως έφτασε ο τραπεζιτικός τομέας στην κατάρρευση: ένα κατεστημένο τζακιών, δικηγορικών γραφείων και πολιτικών είχε ουσιαστικά δημιουργήσει ένα παρακράτος, όπου οι τραπεζίτες βόλευαν τα συμφέροντά του και ανέμεναν ότι συγκαλυφθούν οι ό,ποιες παρανομίες τους – έτσι έγινε και με την Τράπεζα Τρανσυλβάνια στη Ρουμανία, έτσι έγινε και με την αγορά των ομόλογων στην δευτερογενή αγορά, έτσι έγινε και με τεράστια δάνεια σε μέλη των ΔΣ. Και αφού λοιπόν κατέρρευσε το σύστημα, προσπαθούν τώρα να το ξαναελέγξουν.

Το Σάββατο, 14/9, ο Φιλελεύθερος κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο άρθρο για το μισθό του διοικητή. Ήταν τόσο ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιούσε τον Περδίκη σαν «παιδί για τα θελήματα», που μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να δει κάποιος τη συμπεριφορά του βουλευτή: έτσι ενώ ο κ. Περδίκης είχε ρωτήσει για τις απολαβές του κ. Δημητριάδη - και είχε γίνει συζήτηση πριν βδομάδες - ξαφνικά την επομένη της επιμονής του Δημητριάδη να εφαρμοστούν οι κανονισμοί, η κυβέρνηση, τυχαία, στέλλει το ποσό του μισθού στον Περδίκη και ο Περδίκης τρέχει αμέσως στο Φιλελεύθερο. Άλλες φορές έστελλαν την είδηση μέσω δημοσιογράφων – τώρα χρησιμοποιήθηκε ο Περδίκης. Η συνέπεια ήταν φυσικά ανύπαρκτη: ο Περδίκης δεν ζήτησε ποτέ να μάθει τον μισθό του κ. Ορφανίδη και όταν μάλιστα προέκυψε το φθινόπωρο θέμα για τα χαμηλότοκα δάνεια που πήρε, ενώ ήταν διοικητής - και διατηρούσε ψηλά επιτόκια για τους υπόλοιπους - ο Περδίκης και τα ΜΜΕ εξαφάνισαν το θέμα. Καμία πληροφόρηση λόγω αβρότητας. Ενώ εδώ ο messenger των μεγαλοεκδοτών, είχε πρωτοσέλιδο και ζήτησε μάλιστα να παραιτηθεί ο Δημητριάδης. Όπως σχολίασε και ένας πολίτης στο ίντερνετ:
«Μα είναι δυνατόν οι "οικολόγοι" να μην άκουσαν τίποτα αυτές τις μέρες για την χειραγώγηση της εκλογής του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου από την κυβέρνηση, τις ίντριγκες του Αβέρωφ, τις χονδροειδέστατες επεμβάσεις του αρχιεπισκόπου και να λαϊκίζουν τώρα για το μισθό του διοικητή της Κεντρικής Ούτε για τις δολοπλοκίες Πολυβίου - Τριανταφυλλίδη άκουσαν που καταχώνιαζαν τις εκθέσεις της επιτροπής κεφαλαιαγοράς. Έχουν χάσει πλέον κάθε ίχνος αξιοπιστίας» [Sophocles Gavrielides]

Τα σχόλια μερικών συντακτών ήταν στην ίδια γραμμή – ο Α. Μιχαηλίδης φάνηκε να προσπαθεί να αναπαραξει το κλίμα ότι έφταιγε ο Δημητριάδης που επέμενε την εφαρμογή του νόμου και όχι όσοι έκαναν δημόσια μια γελοία παράσταση ρουσφετολογικών συμφωνιών για διορισμούς. Ο Κ. Βενιζέλος προσπάθησε πάλι να τους αναμείξει όλους για να μην αγγίξει την ουσία – και αφού άρχισε με τη διαπλοκή συνέχισε με μια γενικόλογη αναφορά στο Δημητριάδη, που δεν συνδεόταν μεν με τη διαπλοκή, αλλά θα ήθελε να το υποβάλει ο συγγραφέας. Και φυσικά, όσοι έκαναν δημόσια ρουσφέτι με κάποιο έκπληκτο τρόπο διέφυγαν την προσοχής του – και εκείνου και άλλων, κατά περιόδους ευαίσθητων.

Οπότε, αφού η πραγματικότητα λογοκρινόταν ο δημόσιος λόγος άρχισε να παίρνει κωμικές μορφές – έτσι όταν επέστρεψε ο Δημητριάδης και έθεσε θέμα εξέτασης 6 συμβουλών, αντί όσοι ανακάλυψαν την ανάγκη μη διαπλοκής να συγχαρούν που επιτέλους άρχισε μια διαδικασία ελέγχου της σύγκρουσης συμφερόντων, του έκαναν επίθεση. Οι ίδιοι που φώναζαν ότι δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα στα νομοσχέδια γιατί θα έχει πρόβλημα η τρόικα, ξαφνικά, εδώ δεν έβλεπαν κανένα πρόβλημα με τις δημόσιες παρεμβάσεις και εκβιασμούς.


Και στο βάθος τα προβλήματα των μερικών: Οι επιχειρήσεις όπως των Σιακόλα, Λεπτού, Λούη και Αριστοδήμου είναι το πάπλωμα και για χάριν των οποίων μερικοί σκέφτονται ακόμα και θεσμικό πραξικόπημα;
Αυτό που δημιουργεί, ουσιαστικά, αυτό το κλίμα πιέσεων για ρουσφέτι παράκαμψη των κανονισμών κλπ, είναι και η πίεση από συγκεκριμένα συμφέροντα. Ήδη, η Γνώμη την Παρασκευής και η Καθημερινή την Κυριακή, κατέγραψαν τα οικονομικά προβλήματα των εκκλησιαστικών ταμείων και την πίεση που νοιώθει ο ίδιος ο αρχιπιεπίσκοπος με τις επιλογές του. Όμως, αναδύεται αυξανόμενα και μια κριτική ότι όλα γίνονται για το χατίρι μερικών οικογενειών. Η πιο κάτω κριτική είναι και από κείμενο, το οποίο υποστηρίζει την τρόικα – προφανώς όσο και να λογοκρίνουν τα ΜΜΕ, τελικά η εικόνα αυτής της διαπλοκής δύσκολα θα ξεχαστεί. Και δεν είναι μόνο όσοι είναι καχύποπτοι με την τρόικα και το κατεστημένο – προφανώς οι υποψίες απλώνονται.


«Γιατί δηλαδή πρέπει με το ζόρι να παραμείνουν ιδιοκτήτες των Εταιρειών τους οι οικογένειες του Λεπτού, του Αριστοδήμου, του Λούη, του Σιακόλα και των υπόλοιπων και να μην περάσουν στα χέρια της Τράπεζας και κατ’ επέκταση των Μετόχων της, οι οποίοι ήταν καταθέτες και έγιναν υποχρεωτικά Μέτοχοι; Γιατί πρέπει να χάσουν την επένδυσή τους οι χιλιάδες καταθέτες που πλήρωσαν με δισεκατομμύρια ευρώ τα λάθη του κάθε Τραπεζίτη και να παραμείνει ο κάθε "Σιακόλας" άρχοντας του παιχνιδιού για να βγαίνει προκλητικά ακόμα και πρόσφατα και να μας λέει πόσο καλός εργοδότης είναι και ότι προσφέρει σ’ αυτό τον τόπο;»http://www.24h.com.cy/component/k2/item/35252-siakolas,-leptos,-aristo,-louhs,-oi-megaloi-euergetes.html

Και τα σκάνδαλα των τραπεζών «διερευνώνται» και μερικοί κάνουν ότι δεν βλέπουν: η Uniastrum ως παράδειγμα που κατέληξαν οι τράπεζες όταν ο διοικητής, που προστάτευαν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, δεν ασκούσε αυστηρή εποπτεία, δεν τηρούσε τους κανονισμούς

Αρχίζουν πλέον να έχουν τα πρωτοσέλιδα που ελκύουν – ο Πολίτης της Κυριακής είχε πρωτοσέλιδο τίτλο για τις έρευνες για την Uniastrum, προβάλλοντας ακόμα πιο έντονα το θέμα - το είχε θέσει 3 βδομάδες πριν και η Καθημερινή - ότι οι έρευνες φαίνονται να καταλήγουν σε τρεις κύπριους και δύο ρώσους. Την Τρίτη, ο Ηλιάδης ρωτήθηκε αν είχε εγκρίνει η Κεντρική Τράπεζα το ποσό των 50 εκατ., που φέρονται να είναι μίζες και φάνηκε να συγχύζεται – ήταν προφανώς μια δύσκολη στιγμή, αφού λίγες μέρες ο Ν. Παπαδόπουλος σαν τοπικός δικηγόρος του Ορφανίδη προσπάθησε να κάνει συγκάλυψη του σκανδάλου την έγκριση της Εγνατίας, μια άλλη περίπτωση, δηλαδή, όπου ο κ. Ορφανίδης δεν άσκησε την εξουσία που διέθετε να μπλοκάρει την διαδικασία που ήταν εξόφθαλμα προβληματική. Έτσι και τώρα, ο Ηλιάδης είπε αρχικά ότι δεν θυμόταν.. Αξιοσημείωτο, επίσης, ότι την ερώτηση για την έγκριση την έκανε ο Ρ. Ερωτοκρίτου. Ιδού η διατύπωση της Χαραυγής: «Ο κ. Ερωτοκρίτου ρώτησε κατά ρητορικό τρόπο αν υπάρχει έγκριση της Κεντρικής Τράπεζας για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κατά 50 εκατομμύρια με τον κ Ηλιάδη να μην είναι σε θέση να απαντήσει, όπως δεν ήταν σε θέση να απαντήσει κανένας από τους πολλούς παρευρισκόμενους πρώην και νυν τραπεζιτικά στελέχη… Από το στενό περιβάλλον του κ. Ηλιάδη ακούστηκε στην αίθουσα να ψιθυρίζεται ότι ο «τέως διοικητής Αθανάσιος Ορφανίδης είχε επισκεφθεί τότε τη Ρωσία και είχε εκφράσει στις 11 Σεπτεμβρίου 2008 πολύ θετικές απόψεις για τις εξελίξεις στην Uniastrum». Μετά από παρεμβάσεις και ερωτήσεις βουλευτών, ο κ. Ηλιάδης απέφυγε πάλι να απαντήσει, λέγοντας ότι «ήταν δεδομένη η έγκριση των κεντρικών αρχών για την επέκταση και την εξαγορά της Uniastrum”.

Ήταν πολλά πράγματα «δεδομένα» σε εκείνο το θέαμα του φαρ ουέστ. Ύστερα προσγειώθηκαν.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου